Vrouw/Culinair
1728149363
Culinair

'Nou ja zeg, ze jatte gewoon een bosje munt!'

Hand met bosje munt

Hand met bosje munt

Voor goed lamsvlees en flinke bossen verse kruiden gaat Marjolein naar de Turkse winkel. En daar is het net als in een gewone supermarkt. Je laadt je spullen in een mandje en rekent af bij de kassa. Maar dat heeft niet iedereen even goed begrepen.

Hand met bosje munt

Hand met bosje munt

Ik ben nog in gesprek met de slager over de voordelen van lamsbout versus lamsschouder als ze er tussen schiet. Of ze even iets mag vragen. In haar handen heeft ze een verpakking met courgettebloemen. Ze wacht niet op het antwoord, maar steekt meteen van wal. Of de slager kan vertellen of je dat kan eten?

Vreemde vraag

Ik vind het een vreemde vraag. Ze heeft het pakje gevonden op de groente-afdeling. Me dunkt dat je alles kan eten wat je daar aantreft. Ik vermoed dat ze gewoon om aandacht verlegen zit. En dan in die mate dat ze die per onmiddellijk opeist als ze de kans ziet.

Ik doe dat af en toe; verhalen verzinnen rondom onbekende mensen. Deze dame op leeftijd, perfect in de verf, is daarvoor een ideale kandidaat. Er hangt iets elitairs om haar heen. Om haar geblondeerde hoofd zit een dikke gebreide hoofdband en ze draagt een caramelkleurige cape met een bontrandje.

Corpsballenclub

Nep, hoop ik, want je weet het: alleen mooie dieren en lelijke mensen dragen bont. Maar ik twijfel; ze lijkt me geen mevrouw die consideratie heeft met dierenleed. Ik heb het al gezegd hè, soms fantaseer ik er zomaar op los.

Ik vermoed dat ze uit Bloemendaal komt. Of Aerdenhout. Of misschien uit ’t Gooi en is ze een beetje verdwaald. Ik denk dat ze golft en bridget. Vermoedelijk zitten zij en haar man bij zo’n corpsballenclub voor mensen die heimwee hebben naar hun studententijd.

Vmbo

Ze heeft waarschijnlijk kleinkinderen die medicijnen, rechten en/of economie studeren. En eentje die vmbo doet, maar daar praat ze liever niet over. Als iemand ernaar vraagt, zegt ze: "Tja, die lijkt toch meer op de kant van zijn moeder."

Net als over de oudste die weliswaar bijna afgestudeerd is (chirurg of zo), maar een vriend heeft in plaats van een lief hockeymeisje als vriendin. "Hij moet de ware nog vinden… Maar hij is zo leuk, heel lief ook. En had ik al verteld dat hij bijna klaar is met zijn opleiding. Chirurgie hè."

Gemene gedachten

Ja, ik vind mezelf ook gemeen. Maar het zijn maar gedachten. Het is niet alsof ik deze dame aanspreek en al mijn vooroordelen voor haar voeten gooi. Ik bedenk het gewoon terwijl ik wacht tot ze klaar is met haar courgettebloemenverhaal en ik mijn boodschappen kan afrekenen.

Bij de kassa staat ze voor me. Ik blaas stiekem in haar kraag. Iemand heeft me ooit wijsgemaakt dat je echt bont van nep kan onderscheiden als je erin blaast. Vallen de haartjes uiteen als een sterretje, dan heb je met een dood dier te maken. Sindsdien kan ik het blazen niet nalaten. De haartjes waaieren uit. Ik wist het!

Munt

En dan gaat ze weg en ben ik aan de beurt. Ik heb mijn lam en mango’s nog niet op de toonbank gelegd of ze staat alweer binnen. "Ach, ik ben wat vergeten", zegt ze, "munt voor de thee".

Ze wacht genoegzaam alsof ze verwacht dat de eigenaar onmiddellijk mijn boodschappen uit zijn handen laat vallen om voor haar een bosje te halen. "Dat vindt u bij de groente" zegt hij. "Als u dat even pakt, kunt u zo bij me afrekenen."

Cadeau

Hij haalt mijn kardemompeulen langs de scanner. En mijn bakje curryblaadjes. Als de winkelier heeft uitgerekend wat ik moet betalen (altijd minder dan bij een Nederlandse supermarkt; een halve struik koriander: 1 euro!), loopt ze weer langs. De bos munt fier in de handen geklemd. "Izz cadeau, izz cadeau?", vraagt ze guitig.

Ze wacht het antwoord niet af en stiefelt naar buiten, de eigenaar en mij verbijsterd achterlatend. "Nou ja", zeg ik, "ik zie me dat al doen bij Albert Heijn; dat ik een pakje boter ben vergeten en vervolgens zo de kassa voorbij loop."

Racisme

De man haalt zijn schouders op. "Alsof ik ooit iets cadeau krijg", zegt hij in uitstekend Nederlands. Even overweeg ik de dame achterna te gaan om te zeggen wat ik eigenlijk had moeten zeggen toen. Dat we hier dus in het Nederland zijn van 2018 en niet ergens rond de jaren vijftig.

Dat dit dus racisme is; dat de eigenaar van deze supermarkt ook gewoon moet betalen bij de groothandel; dat niet iedereen met een multiculturele achtergrond problemen heeft met de Nederlandse grammatica. Èn dat ze dus gewoon op haar beurt moet wachten en die stomme bos munt moet afrekenen.

Afdingen

Thuis mopper ik erover tegen mijn kinderen. "Dat in Turkije afdingen heel normaal is, wil niet zeggen dat je die gewoonte ook hier kan toepassen puur en alleen omdat de winkelier van allochtone afkomst is."

Dochter kijkt me peinzend aan. "Mam", zegt ze dan. "Dit heet geen afdingen, dit is gewoon diefstal." En daarmee slaat die krullenbol toch maar weer de spijker op z'n kop. Al mijn fantasieën ten spijt; dit was geen' bonte' dame uit welk rijkeluisdorp dan ook. Dit was gewoon een ordinaire dief!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.