Vrouw/Seks & Relaties
1730461712
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De vechtscheiding deel 40: ’Vergeet het maar schat, ze doet het met je broer’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Zonder te antwoorden hang ik op. De klap was een ongelukje. Typisch Anouk om daar meteen de politie bij te gaan halen. „Zo waar waren we?” vraag ik plagend aan Sara. „Er was iets met je hand… o ja, ik weet het weer. Je hand had iets gevonden…”

Ik begeleid haar hand weer terug naar mijn kruis. Dit keer gaat ze recht op haar doel af. Met een hand grijpt ze naar mijn lid. Met de andere hand duwt ze me achterover en zegt: „Mijn hand bepaalt zelf wel of er iets gevonden moet worden of niet. Daar ga jij niet over…”

Kletsnat

„Nee?”, fluister ik terug. „Ga ik wel hierover?” Ik schuif haar jurk opzij. Haar borsten vallen eruit. Met een vinger strijk ik over de stof van haar beha, op zoek naar haar tepel. Die heb ik snel gevonden. Door de stof heen masseer ik hem tot hij hard wordt. Hard, harder, hardst.

Dat wat zij in mijn broek voor elkaar krijgt, presteer ik in haar beha. Ze kreunt van genot. „Haal ze eruit,” commandeert ze. Ik trek haar op schoot en bevrijd haar borsten. Gulzig val ik aan. Een borst in mijn hand, de ander in mijn mond.

Mijn lege hand glijdt over haar rug naar beneden; op zoek naar haar heerlijke kont. Haar slipje is kletsnat. „Trek ’m uit,” fluister ik bevelend in haar oor. Terwijl zij haar slipje uittrekt, trek ik mijn broek naar beneden. Mijn mannelijkheid steekt fier omhoog. Behoedzaam zakt ze eroverheen. Haar hoofd in haar nek, kreunend van genot als ik bij haar binnendring. Daarna berijdt ze me als een dolle. Ik kom brullend klaar.

Anoniem

„Zo. Dat was fijn,” verzucht ze. „Maar wat is er met je telefoon? Hij blijft maar rinkelen. Het is toch niet Anouk?” „Dat weet ik niet,” antwoord ik. „Maar wat maakt dat uit. Ik neem hem toch niet op?” „Nou,” begint Sara, „ik heb geen zin in een ex die altijd aanwezig is.”

„Dat begrijp ik. Maar het is nou eenmaal niet anders. Je kunt er elke keer boos om worden en het uitmaken, maar dat lost het niet op. Uiteindelijk komen we toch altijd weer bij elkaar.” Sara zwijgt. Ik zie aan de manier waarop ze een rimpel boven haar neus trekt dat ze nadenkt. Haar hand tast naar mijn rinkelende telefoon: „Het is Anouk niet,” mompelt ze. „Het is een anoniem nummer. En je advocaat”.

Mijn advocaat heeft slecht nieuws: Anouk heeft een verweerschrift ingediend tegen mijn scheidingsverzoek. Daarnaast heeft ze aangifte gedaan. „De rechter stelt voor dat jullie in mediation gaan om allebei tot bedaren te komen.” „Vervalt dan de aangifte?” „Nee, dat kan niet bij huiselijk geweld,” antwoordt mijn advocaat.

„Huiselijk geweld? Het was maar een klap. Gewoon uit frustratie.” „Stem nu maar in met de mediation,” zegt mijn advocaat vermoeid. „Daarmee laat je je goede wil zien.”

Verlaat

Ik laat al zo veel goede wil zien. Op kantoor willen mijn collega-directieleden dat Anouk weer volop gaat werken. Dan zie ik haar dus ook overdag weer iedere dag. Daarbij woon ik nog steeds in het tuinhuisje. Ik heb geen zin om daarnaast ook nog een keer bij zo’n mediationtype te gaan zitten babbelen. Maar ik ontkom er blijkbaar niet aan. Meebewegen...

Mijn advocaat en ik zijn er vroeger dan Anouk en haar advocaat. „Uw vrouw is verlaat. U kunt alvast plaatsnemen in de vergaderzaal,” zegt de receptioniste. Ze heeft een strakke tijgerjurk aan die te sletterig is voor de omgeving waarin ze zit. Aan de muur hangen zonsondergangfoto’s met ‘inspirerende’ teksten als ’Het meervoud van Lef is Leven’. Op de achtergrond klinkt klankschalenmuziek. Dit worden zware sessies.

Ik kies een plek tegenover het raam. Vanuit mijn stoel heb ik zicht op het pleintje voor het kantoor. Het is een woensdag, dus het zit er vol met jonge moeders en kinderen. Fijn kijkwerk. Jonge kinderen springen rond een fontein, grotere kinderen voetballen. Moeders kletsen wat met elkaar.

Model

Plotseling zie ik haar. Ze lijkt wel een model. Zonder op of om te kijken steekt ze het pleintje recht over. Iedereen wijkt voor haar uit. Terecht. Ze is prachtig. Een kruising tussen Sara en Anouk. Struis. Haar lange haren dansen om haar heen. Met vastberaden pas op haar hoge hakken stevent ze af op dit kantoor.

Tot mijn verbazing gaat ze naar binnen; rechtstreeks deze vergaderkamer in. Ik sta snel op en schuif de stoel naast me uitnodigend naar achteren. Maar ze negeert me en gaat tegenover me zitten. Nu pas zie ik dat Anouk achter haar aan loopt. Die accepteert de stoel wel, maar voor ze gaat zitten geeft ze me een kus op mijn wang en fluistert in mijn oor: „Vergeet het maar schat. Ze doet het met je broer. Die staat net iets hoger in de pikorde.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.