Nieuws/Vrouw
173745847
Vrouw

'Dit is dus zo'n moment waarvan beelden op internet verschijnen'

Maaike Timmerman is presentatrice van Omroep WNL en bekend van het programma Goedemorgen Nederland. Wat houdt haar bezig?

Met mijn oranje koffer op wieltjes sta ik op een lange roltrap bij Utrecht Centraal. Ik daal meters af naar beneden en zie de blauwe auto van mijn vriendin A al staan. Ik zwaai naar haar, maar ze ziet me niet.

Eigen weg

Net wanneer ik behendig mijn koffer het plein oprol, rennen er links en rechts jongens langs me heen. Een van hen wordt door de anderen achtervolgd. Als ze hem bijna te pakken hebben en naar zijn shirt graaien, valt hij op de grond. Ze trappen hard tegen zijn schenen. Ik kijk om me heen en zie tientallen mensen hun eigen weg gaan. Richting bus of trein, onderweg naar een voorstelling of restaurant. Het is prachtig weer. Ons staat allemaal een heerlijke zomeravond te wachten. Maar niemand slaat acht op het groepje jongens.

Roedel wilde honden

Dit is het dus. Zo’n moment waarvan later ineens beelden op internet verschijnen en waarover de mensen schande spreken. Ik ook. En dan vooral over het feit dat niemand iets deed. Ik gruwel van zogenoemde kopschopfilmpjes. Ik durf de beelden vaak niet eens te bekijken, want alleen al de beschrijving is voldoende.

Ondertussen staan de jongens nog altijd als een roedel wilde honden om het slachtoffer heen. Ik versta niets van hun geschreeuw. Nog eens kijk ik van links naar rechts in de hoop dat er toevallig hulp onderweg is, maar er is geen krachtpatser of superheld te bekennen.

Bijna liefkozend

Later vertel ik aan vriendin A dat ik er meteen naartoe ben gesprint. Dat ik geen seconde heb getwijfeld en tussen de jongens en het slachtoffer ben gesprongen. Dat ik ternauwernood een klap kon ontwijken! Dat ik ze schreeuwend, maar toch ook heel beheerst duidelijk heb gemaakt dat dit echt niet kan. En dat ze toen ook stopten!

In werkelijkheid sta ik voorzichtig, bijna liefkozend, over de arm van een van de schoppende jongens te wrijven en smeek ik: "Zou je alsjeblieft, heel misschien, willen stoppen?"

Muggetje

Mijn rolkoffer heb ik nog altijd met mijn andere hand vast, want het zal me niet gebeuren dat tijdens mijn 'held op slippers met knikkende knieën'-actie mijn spullen worden gestolen. Pas na mijn derde smeekbede kijkt de jongen me aan. Alsof ik een muggetje ben dat hij ineens op zijn arm voelt zitten.

Hij begint hard te lachen. Tot mijn verbazing zie ik ook het slachtoffer op de grond schudden. Niet van de pijn, maar van de pret. Hij wordt overeind geholpen. Zijn spijkerbroek is gescheurd, maar ineens twijfel ik of die scheuren er misschien al in zaten. "Het is maar een geintje, mevrouw", zegt hij. Hij slaat zijn arm om de jongen heen die net nog op hem intrapte. "Toch, pikkie? Vrienden onder elkaar."

Heldhaftig

Ik krijg een rood hoofd en vlucht weg om zo snel mogelijk in de mensenmassa op te gaan. Ik kom oververhit aan bij vriendin A die me om de hals vliegt en heel veel zin heeft in ons weekendje weg. Ik vertel haar eerst de heldhaftige versie van het verhaal, maar al snel biecht ik op dat het eigenlijk een heel treurig tafereel was. Beide versies vindt zij vermakelijk.

Daarna floep ik het eruit. Iets waarvan ik me had voorgenomen om nooit te zeggen. Zeker niet hardop. "Ik snap niks meer van de jeugd van tegenwoordig."

Daarna huilen we heel hard, want nu zijn we definitief volwassen.

De column van Maaike Timmerman lees je in ZOMER, het magazine dat de komende vier weken iedere zaterdag bij De Telegraaf zit.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.