Vrouw/In het nieuws
174386879
In het nieuws

In het nieuws

Amber wil praten over miskramen: ’Er is zoveel stil verlies’

„We kregen te horen dat ik een miskraam zou krijgen, het was zo onwerkelijk.”

„We kregen te horen dat ik een miskraam zou krijgen, het was zo onwerkelijk.”

Amber van Leeuwen (32) is moeder van dochter Abigail van 11 maanden. Voordat zij en haar partner Abigail kregen, kreeg Amber een miskraam. Door hier open over te praten, ontdekte ze tot haar verbazing dat meerdere stellen in haar vriendenkring hetzelfde was overkomen. Het zette haar aan het denken: waarom is het in onze maatschappij nog niet vanzelfsprekend om over miskramen te praten?

„We kregen te horen dat ik een miskraam zou krijgen, het was zo onwerkelijk.”

„We kregen te horen dat ik een miskraam zou krijgen, het was zo onwerkelijk.”

Zwanger worden was voor Amber en haar verloofde verre van ’in één keer raak’. Ze waren er al drie jaar mee bezig, toen ze besloten bij de huisarts aan te kloppen. „We kenden in onze omgeving niemand die moeite had om kinderen te krijgen”, vertelt Amber. „Vrienden die ons vertelden dat ze waren gestopt met anticonceptie, waren binnen drie, vier maanden zwanger. Wij dus niet.”

Het stel moest een paar maanden wachten voordat ze aan de beurt waren voor een intakegesprek bij het ziekenhuis. Voordat het zover was, had Amber opeens een positieve test in handen. „Ik kon het niet geloven”, zegt ze. „We hebben heel wat extra testen gekocht om het écht zeker te weten.”

Alle zwangerschapssymptomen waren aanwezig; Amber voelde zich moe, was misselijk en had hoofdpijn. „Een goed teken, leek me. Ondanks dat ik zo ziek was, was ik ook heel blij. Het was gelukt! Ik zie ons nog op de fiets naar de verloskundige rijden voor de termijnecho. Ik zou zo’n elf weken zwanger moeten zijn, we zouden ons kindje voor het eerst zien. Het was middenin coronatijd, mijn vriend mocht niet mee naar binnen. We FaceTimeden, terwijl hij buiten stond. Iedereen was vrolijk, maar zodra de verloskundige het kindje in beeld kreeg, veranderde de sfeer.”

Onwerkelijk

Ambers vriend werd alsnog naar binnen gehaald. Het hartje van hun kindje klopte niet. „We kregen te horen dat ik een miskraam zou krijgen, het was zo onwerkelijk”, vertelt Amber. „Ik kon afwachten tot mijn lichaam het zelf zou oplossen of naar het ziekenhuis gaan voor een curettage of pillen. Alles was heel medisch ineens en niet veel later stonden we buiten. Het was lopendebandwerk, zo voelde het. We kregen nog een flyer mee en gingen naar huis.”

Een week later verloor Amber ontzettend veel bloed. „Ik vond het een ongelooflijk intense ervaring, niet alleen fysiek maar vooral mentaal. Ik had er zoveel verdriet van. Ik wilde niemand zien, dacht ik. Maar mijn beste vrienden kwamen toch, al was het alleen maar om een knuffel te geven. Toen zij er eenmaal waren, ontdekte ik dat ik ze toch wel nodig had.”

Pas op dat moment hoorde ze dat ze niet de enige is die een miskraam heeft gehad, maar dat haar vriendinnen er niet over hadden gepraat. „Ik had die behoefte wel. Ik wilde niet in één keer weer doorgaan met mijn leven. Dat hoort wel in onze maatschappij, maar ik wilde stilstaan bij ons verlies. Ik ben als een soort kleine padvinder in mijn eigen rouwproces op zoek gegaan naar wat er nodig is. Hoe kunnen we vrouwen, maar ook mannen, helpen het onderwerp toegankelijk te maken?”

In gesprekken met haar omgeving kwam Amber erachter dat het verdriet niet alleen miskramen betreft. „Ook over stilgeboortes en abortus word niet altijd gesproken. Een vriendin van me heeft zeven jaar geleden een abortus ondergaan. Dat was toen voor haar de juiste keuze, maar dat betekent niet dat ze dat kindje niet mist. Rouw en verlies heeft in de westerse maatschappij een heel donkere kant, terwijl ik juist heb ervaren dat het ook met zoveel liefde gepaard gaat. Uit dat gevoel heb ik een ketting ontworpen met twee tranen; een traan van verdriet en een traan van liefde. In het midden zit een vergeet-me-niet-zaadje verwerkt. Mijn vriendinnen vonden de ketting zo mooi, dat ze ook zo’n sieraad wilden hebben.”

Herinnering

Bij een miskraam zijn vaak weinig of geen tastbare herinneringen aan de zwangerschap. Dat merkte Amber zelf toen ze haar positieve zwangerschapstest in de keukenla tegenkwam. Een ketting kan volgens haar wél een mooi aandenken vormen. Daarom startte ze Memorecollection, een website waar je terechtkunt voor items ter herinnering aan een verlies.

Daarnaast pleit ze ervoor af te stappen van de algemeen gehanteerde termijn van twaalf weken om een zwangerschap bekend te maken. Aangezien de meeste miskramen plaatsvinden voor die periode, kiezen veel stellen ervoor ter verzwijgen dat er sprake was van een zwangerschap. „Waarom zou je het niet al eerder vertellen?”, vraag Amber zich af. „Je hebt toch vrienden in voor- en tegenspoed? Je zult ook na die twaalf weken nooit zeker weten of je zwangerschap goed afloopt. We leven in een succesmaatschappij waarin je het alleen je geluk lijkt te mogen delen. Maar ook verdriet hoort erbij. Door daarover te zwijgen, is er zoveel stil verlies.”

Toen Amber voor de tweede keer zwanger raakte, maakte ze het al wereldkundig rond vijf weken. „Natuurlijk was dat heel spannend om zo snel te vertellen, maar ik had mijn vrienden nodig toen het fout ging, dus ik had ze óók nu weer nodig. Sinds ik Abigail heb, vragen mensen mij weleens waarom ik nog doorga met Memore. Heel simpel; mijn dochter vervangt niet het kindje dat ik verloren heb. Het één kan heel goed naast het andere bestaan.”

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.