Vrouw/In het nieuws
1746816227
In het nieuws

In het nieuws

Zo voelt het om je chronisch te schamen

Voelen dat je wangen warm worden, naar de grond kijken… Gevoelens van schaamte kent iedereen. Tex Rijnders (57) - vrijgezel, twee zoons van 19 en 16 - had echter last van chronische schaamte. Waar bij de meesten schaamte kortstondig is, is dat bij haar niet het geval. Vandaag is haar boek uitgekomen Uit schaamte.

Tex: „Bij mij was de schaamte (on)bewust vrijwel continu aanwezig. Volgens mijn definitie is schaamte angst voor afwijzing en ontstaan in je kindertijd. Kinderen krijgen in meer of mindere mate te maken met afwijzing, bijvoorbeeld als ouders een baby te lang laten huilen of als ouders een kind uitlachen of (te) weinig aandacht geven.”

„Ook mijn chronische schaamte komt daar vandaan. Ik ben opgegroeid in een disfunctioneel gezin. Mijn vader was een hele strenge man en mijn moeder gaf haar aandacht vooral aan mijn verstandelijk gehandicapte broertje. Ik ervoer vaak angst voor mijn vader en er was continu de dreiging van straf. Als kind ben ik onbewust gaan geloven dat ik degene was die niet oké was, in plaats van mijn ouders.”

Mislukkeling

„Mijn schaamte uitte zich onder andere in het vluchten voor situaties, een sterke prestatiedrang, extravert gedrag voordoen en mezelf vergelijken met alle vrouwen in mijn omgeving. Ik werkte in de communicatie en deed mezelf voor als een hippe, zelfverzekerde vrouw. Terwijl ik dat vanbinnen totaal niet zo voelde.”

„Ik ben ook vrienden kwijtgeraakt. Bijvoorbeeld wanneer vriendinnen veel succes hadden in bijvoorbeeld hun werk. Voor mij was dat een confrontatie met mezelf, ik voelde me diep vanbinnen dan een mislukkeling. Ik kon dan niet goed omgaan met hun succes. Ook heb ik meerdere afwijzingen gekend in de liefde. Ik had het gevoel dat ik niets waard was en zocht continu bevestiging bij een partner. Ook durfde ik nooit alles van mezelf te laten zien. Hoe kan iemand dan van je houden?”

Masker

„Twee jaar geleden was ik het zat om een masker op te zetten op mijn werk of in mijn privéleven. Ik heb mijn bedrijf in de communicatie opgedoekt en focuste me alleen op het moeder zijn. Ik ben me gaan verdiepen in literatuur over chronische schaamte. Hier herkende ik zoveel in dat ik eindelijk mijn gedrag begon te begrijpen. Ik ben toen begonnen met het schrijven van het boek. Daarnaast had ik een schoonmaakbaantje op een school, puur om brood op de plank te hebben.”

„Mijn chronische schaamte zal waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen, maar ik kan er tegenwoordig heel goed mee omgaan. Er zijn natuurlijk wel momenten waarop ik er tegenaan loop. Zo was er laatst een gesprek tussen twee docenten en een stagiair op de school waar ik schoonmaak. Ik stond erbij en was mijn spullen aan het pakken. Terwijl ik bezig was stelden de docenten zich voor. Ik werd overgeslagen en dat maakte mij ietwat onzeker. Na het gesprek heb ik een van de docenten erop aangesproken. Vroeger had ik zoiets niet op deze manier kunnen oplossen. Dan had ik er lomp op gereageerd of mezelf teruggetrokken.”

Onbekendheid

„Het belang van mijn boek is groot: er is namelijk weinig bekend over chronische schaamte, maar er lopen wel veel mensen in Nederland mee rond. Hoeveel kan ik niet zeggen, want er zijn nog geen onderzoeken naar gedaan. De rol van schaamte wordt naar mijn idee nog onvoldoende onderkend in de psychologie, hoewel chronische schaamte een directe link heeft met serieuze problemen zoals geweld en verslaving.”

„Ik hoop dat mijn boek mensen met chronische schaamte kan helpen het te (h)erkennen. Schaamte ontstaat enerzijds in de interactie met anderen, maar ook de samenleving als geheel beschaamt ons op allerlei vlakken. Als meer mensen weten wat de onbewuste werking van schaamte kan zijn, valt er op allerlei vlakken een hoop winst te behalen.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.