Nieuws/Vrouw
175307595
Vrouw

De ziekte waarover niemand durft te praten: Sabrina doet het nu toch

Foto: Nadia ten Wolde

Foto: Nadia ten Wolde

We hebben allemaal wel eens last van rammelende darmen, maar wat als je elke dag krom ligt van de pijn? Sabrina van Loon (35) weet er alles van: ze heeft de ziekte van Crohn. Vandaag op wereld IBD-dag, een dag waarop aandacht wordt gevraagd voor chronische darmziekten, vertelt ze haar verhaal.

Foto: Nadia ten Wolde

Foto: Nadia ten Wolde

Ik voelde me verre van stoer. Ik voelde me ziek. Ik kon niet meer werken, niet meer sporten, geen leuke dingen meer doen en vooral niet het leven leiden dat ik wilde. Twee jaar later en na veel reïntegratiepogingen werd ik 100% afgekeurd. Het was officieel: ik kon niks meer en dat deed pijn. Met deze woorden trapt Sabrina de campagne van de Maag Lever Darm Stichting af.

Aanhoudende griepjes

Sabrina was eind 20 toen de eerste symptomen van de ziekte van Crohn opdoken. "In het begin had ik geen idee wat er aan de hand was met mijn gezondheid. Wél werd ik helemaal gek van de griepjes die om de twee maanden de kop opstaken. Elke keer weer lag ik met koorts, hevige buikkrampen en misselijkheid in bed."

"De dokter kon in eerste instantie niets vinden, maar toen de klachten aanhielden én heviger werden, besloot ik toch naar de huisartsenpost te stappen. Ik móest weten wat er met mijn lichaam aan de hand was. Dit kon zo niet langer. Eenmaal in het ziekenhuis kwam de diagnose al snel boven tafel: ik heb de ziekte van Crohn."

Draad oppakken

"In dat jaar, 2008, ging mijn gezondheid steeds verder achteruit. Ik had bijna nergens energie voor. Was continu moe. Dit tot mijn grote frustratie. Ik was eind 20, wilde niet als een dood vogeltje op de bank zitten. Ik wilde leven! Zo eigenwijs als ik was, ging ik gewoon door met mijn leven. Alsof er niets aan de hand was."

"Je snapt: dat ging natuurlijk helemaal niet. Ik was ziek. Had rust nodig. Voortdurend ging ik over mijn grenzen heen, waardoor ik op een gegeven moment vrijwel om de maand compleet uitgeteld in het ziekenhuis belandde. Dit ging maanden door, totdat mijn batterij écht leeg was. Er móest iets veranderen. Ik moest veranderen."

Dieptepunt

"Door mijn ziekte draaide mijn leven in zeer korte tijd 180 graden om. Ineens kon ik niet meer op stap met mijn vriendinnen, moest ik middagdutjes doen en behoorde sporten tot het verleden. Toen ik ook nog eens 100% werd afgekeurd en noodgedwongen moest stoppen met het werk waar ik zo dol op was, was voor mij het dieptepunt bereikt."

"Ik zat in zo'n negatieve spiraal: was alleen maar gefocust op alles wat ik niet meer kon. Om mijn leven weer een beetje op de rit te krijgen, besloot ik te revalideren. Met succes. Heel langzaam leerde ik mezelf én mijn grenzen opnieuw kennen. Als ik er nu op terugkijk, was het een hele heftige, maar ook bijzondere periode."

"Ik werd gedwongen om mijn leven onder de loep te nemen en hele bewuste keuzes te maken. Wat kan ik nog wel? Waar word ik gelukkig van en wat wil ik nou écht met mijn leven? Allemaal dingen waar ik in die periode heel bewust over na heb gedacht, en die ervoor hebben gezorgd dat ik, na acht jaar, gelukkig ben met het leven dat ik nu leid."

Nieuwe passie

"Ik heb mijn weg opnieuw gevonden. Ik heb misschien noodgedwongen afscheid moeten nemen van mijn werk als verpleegkundige, maar heb daardoor wel mijn passie voor schrijven ontdekt. Met behulp van de Bart de Graaff Foundation ben ik zelfs mijn eigen tekstbureau begonnen. Ontzettend leuk."

"Toch betekent dit niet dat de ziekte van Crohn mijn leven niet meer beïnvloedt. Nog steeds ben ik snel vermoeid, moet ik elke middag even rusten en moet ik vaak afspraken afzeggen omdat ik te moe of ziek ben. Daar heb ik nog altijd veel moeite mee."

Begripvol

Al helpt het volgens Sabrina als er openheid is over de ziekte. "Juist door er over te praten, reageren mensen begripvol. Zo weten de mensen in mijn omgeving alles over mijn ziekte en trekken ze dus ook hun wenkbrauwen niet op als ik last-minute een afspraak afzeg. Heel prettig."

"Dat is ook de reden dat ik me inzet voor de Crohn- en Colitis Ulcerosa Vereniging. Niet iedereen kan zo open praten over de ziekte. Als ik - door het delen van mijn verhaal - dezen openheid en bekendheid wel kan creëren, dan doe ik dat graag. Ik weet immers als geen ander hoe moeilijk het kan zijn om het bespreekbaar te maken."

Zonnige toekomst

De toekomst ziet Sabrina zonnig tegemoet. "Natuurlijk was ik liever gewoon gezond geweest, maar dat is nou eenmaal niet zo. Ik heb de ziekte van Crohn en daar moet ik mee leren leven. Dat gaat elke dag een stukje beter. Na acht jaar kan ik in ieder geval vol overtuiging zeggen dat ik, ondanks mijn ziekte, heel gelukkig ben."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.