Vrouw/Columns & Opinie
1762116666
Columns & Opinie

Feuilleton - De vechtscheiding

Deel 20: ’Mijn prinses wacht geblinddoekt op wat komen gaat...’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Anouk kan de verwisseling van de pakjes niet waarderen. Sara wel. Ze glimt als ze hem uit de envelop haalt.

„Past-ie?”

„Ik denk het wel.”

„Trek hem aan…”. Sara glijdt in de zijden body. Het staat haar prachtig. In mijn broek voel ik het applaus knellen. „Draai je eens om.” Ik zie het zijde om haar wulpse vormen spannen… wat ziet dit er heerlijk uit. Ik doe een stap naar voren en trek de body iets omhoog. De parels verdwijnen in haar natte poes. Haar ogen draaien weg en ze laat een verrukt „jaaaaah” horen.

Mijn prinses

Dan duw ik haar op bed, bind haar armen boven haar hoofd en pak uit de la naast haar bed een slaapmasker. Daar ligt mijn prinses, geblinddoekt en gedwee wachtend op wat komen gaat. Haar blonde haar ligt uitgewaaierd over het kussen, haar mond in een afwachtende glimlach. Met mijn tong teken ik een lijn tussen haar oorlel, hals en decolleté. Vanaf daar gaat de lijn ‘bovengronds’: op het zijde teken ik verder: rondjes om haar borsten, haar maag, buik, navel. Ze kreunt en beweegt haar onderlijf enthousiast heen en weer.

Ik zie de parels in en uit haar glijden. Ik haak een vinger achter de ketting en trek hem zachtjes aan, zodat de parels wat harder op haar clitoris drukken. Ze reageert door waarderend zuchtend extra met haar heupen te draaien. Dan laat ik hem weer vieren, om hem vervolgens weer strak te strekken. En weer losser, en weer strakker.

Speels glijden de pareltjes door haar heen. Haar ademhaling wordt steeds zwaarder. In en uit, in en eruit. Ik kijk naar de vrouw naar wie ik weken heb gesmacht: ze kan zuipen als een bootwerker, is een kei in haar werk, ze is warm, heeft zachte vormen, is best veeleisend en de leukste bedpartner die ik in mijn hele leven heb gehad. En wat maakt ze me geil. Na een kwartier hou ik het niet meer en laat me bovenop haar vallen. Terwijl we zoenen, schuif ik de pareltjes opzij en stoot ik in haar. Aangemoedigd door haar kreetjes, neem ik haar net zo lang tot we allebei klaarkomen… Wat ben ik toch goed.

Woede

Anouk kijkt me niet meer aan. Af en toe snauwt ze iets, maar gezellig is anders. Om het voor de kinderen leefbaar te houden, blijf ik weg uit ons huis. Zo hebben zij geen last van de woede die hun moeder voor me voelt. Maar donderdagochtend moet ik toch even langs om wat papieren op te halen: „Neem de vuilnis mee en ga er zelf naast staan”, bitst Anouk. Ik haal de plastic zak uit de emmer. „Ook de compost?”

„Nee, sukkel. Die moet vrijdag. Dat je dat nou nog niet weet.” Geïrriteerd loop ik naar buiten. Denk ik goed te doen, krijg ik nog een sneer. Ik plof de zak op de stoep. Net op tijd: daar heb je de vuilniswagen al. Eigenlijk is hij te zwaar voor dit kleine straatje. Ik voel de grond trillen en zelfs een beetje schudden, terwijl hij nog niet eens bij de buren is.

Mijn favoriete vuilnisman staat op het plateau van de wagen en roept mij iets toe. Ik draai me om om hem te begroeten en dan zie ik de Porsche bewegen. Als in een droom loop ik op haar af, maar het is te laat, door de trillingen rolt ze van de oprijlaan af, naar beneden en... komt met een klap tegen de vuilniswagen tot stilstand. Vol ongeloof zak ik neer op de oprijlaan.

Vals lachje

„Handrem vergeten”, constateert de agent. „Nee,” zeg ik beslist: „Ik ben altijd heel secuur in het afsluiten van mijn auto. Altijd dezelfde routine. De handrem kan ik niet zijn vergeten.”

„Toch lijkt het daar wel op, meneer,” antwoordt hij. Vol ongeloof schud ik mijn hoofd: „Ik zou de verzekering maar gaan bellen als ik u was,” raadt hij me vervolgens aan. Ik slof terug naar het huis, mijn hoofd gebogen, rouwend om het grote verlies. Geëmotioneerd haal ik mijn neus op en tast naar een zakdoek in mijn spijkerbroek. Terwijl ik die eruit vis, voel ik een paar ogen op me gericht. Anouk. Ik kijk op en zie haar valse lachje. Zij heeft dit gedaan! Ik weet het zeker. Maar hoe bewijs ik het?

Ook de buurvrouw is op de herrie afgekomen. Verschrikt slaat ze haar hand voor haar mond: „O Bas, wat erg. Je was zo trots op die auto…” Ik knik. Er rolt een traan over mijn wang. „Ach arme schat…” zegt ze als ze ziet hoe ik de traan met mijn mouw wegveeg: „Wil je als troost even met je aanstaande hond dollen?” Ik knik: „Graag. En weet je wat? Geef haar broertjes en zusjes ook maar even mee. Ik weet wel een leuk plekje om samen te dollen...”

De Vechtscheiding teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.
safe-and-fast iconVeilig betalen
box icon14 dagen bedenktijd
safe-and-fast iconVeilig betalen
box icon14 dagen bedenktijd