Vrouw/Columns & Opinie
1762453594
Columns & Opinie

Anne heeft alopecia

’Welke man begrijpt nu mijn problemen met mijn haar?’

„Door de gesprekken met mijn psycholoog zag ik in dat het totaal onzinnig is om hier de hele tijd over na te denken.”

„Door de gesprekken met mijn psycholoog zag ik in dat het totaal onzinnig is om hier de hele tijd over na te denken.”

Anne heeft alopecia. Een ziekte die ervoor zorgt dat je - soms volledig - kaal wordt. Bij Anne (32) sloeg de ziekte op haar 21e toe en sindsdien is het een eeuwige strijd. Er zijn periodes geweest waarin er niets aan de hand was, maar nu zet het haarverlies door en vallen de haren er met bossen uit. Voor VROUW blogt Anne wekelijks over dit proces.

„Door de gesprekken met mijn psycholoog zag ik in dat het totaal onzinnig is om hier de hele tijd over na te denken.”

„Door de gesprekken met mijn psycholoog zag ik in dat het totaal onzinnig is om hier de hele tijd over na te denken.”

Praat

Praat over je problemen. Dit advies lees je overal en ook ik volg dit braaf op. Niet alleen schrijf ik wekelijks mijn zorgen van mij af in deze column, maar praat ik ook met een professional. Over mijn haar, de obsessie hiermee en alle zorgen die hierbij komen kijken. Schaam ik me hiervoor? Nee. Sterker nog, ik adviseer iedereen die ergens langer mee rondloopt en er niet alleen uitkomt de stap te nemen. En op zoek te gaan naar passende hulp.

Al eerder heb ik gesprekken gevoerd met een psycholoog. En als ik helemaal eerlijk ben… Ik heb in mijn leven al wel meerdere psychologen gesproken en gezien. Onder andere tijdens een depressie die ik in mijn puberjaren heb doorgemaakt, tijdens het doormaken van de gevolgen van de ziekte van Lyme en na het overlijden van mijn vader. Ook heb ik op mijn 21e al eerder cognitieve gedragstherapie gevolgd voor mijn haarverlies. Zoals in een eerder column geschreven begon toen mijn alopecia. Nee, het was nog lang niet zo erg als nu, maar als student was ik al onzeker en kon ik het verlies van mijn haren er niet bij hebben.

Angst

Ik weet nog goed dat een grote angst voor mij was om mijzelf te tonen met natte haren bij anderen. Cognitieve gedragstherapie richt zich onder andere op de confrontatie met je angsten en ervaren wat er gebeurt. Mijn opdracht: naar het zwembad! Koppie onder water en zien wat er gebeurt. Je raadt het al… helemaal niets. Wat me erg is bijgebleven vanuit al die oefeningen is het feit dat mensen over het algemeen vooral met zichzelf bezig zijn. Met hun eigen angsten en onzekerheden en absoluut niet met die van jou. Maar toch, ruim tien jaar later voel ik weer hetzelfde. Wederom de onzekerheid over mijn uiterlijk en wat anderen daarvan vinden. Dus hoppa, weer in gesprek met iemand.

Deze keer is mijn psycholoog een man. In tegenstelling tot mijn wens. Ik wilde liever een vrouw, want welke man begrijpt nu mijn problemen met mijn haar? Verkeerd gedacht. Ik denk juist het feit dat het een man is, hij heel objectief met mij in gesprek kan gaan over mijn probleem. In de basis zijn de sessies gebaseerd op schematherapie. Deze vorm van therapie leert mij meer over mijn eigen gedrag en (vaak onwenselijke) patronen die hierin zijn ontstaan. Centraal staat mijn haar. En dan niet zozeer het cosmetische probleem an sich, want hier kan zowel hij als ik niets aan doen, maar meer de manier waarop ik ermee omga. Mijn lage zelfbeeld is een vaak terugkerend gespreksonderwerp, maar ook bijvoorbeeld de controle die ik altijd wil hebben en nu mis.

Neem als voorbeeld mijn laatste gesprek. Het ging weer over de vraag: wanneer pak ik de tondeuse en haal ik mijn haar eraf? Het gaat hierbij om het pakken van de regie. De paar dagen voor het gesprek was ik hier non-stop mee bezig. Moet ik het nu doen? Morgen? Of overmorgen? Door de gesprekken met mijn psycholoog zag ik in dat het totaal onzinnig is om hier de hele tijd over na te denken. Het nam mijn dag in beslag. Mega zonde van mijn tijd, want het feit is dat ik dit elk moment dat ik maar wil kan doen. Dus waarom daar elke minuut aan denken? Beter is om die gedachten te sparen en pas te uiten wanneer het echt zo ver is.

Natuurlijk kan ik dit ook zelf bedenken. Maar soms heb je gewoon even een duwtje in de juiste richting nodig. Een advies van iemand buiten je eigen kring om. En als het een goede psycholoog is, dan laat hij/zij je ook zelf het advies bedenken door kritische vragen aan je te stellen. Vragen die jouw gedachten, die vaak in een vicieuze cirkel zitten, doorbreken. Mij helpt het soms ook om rationele gedachten meer emotioneel te gaan voelen. Ik snap ook wel dat ik geen ander mens ben wanneer ik weinig of geen haar heb, maar om dit ook te voelen? Daar zijn wel wat stappen voor nodig. En door hierover in gesprek te gaan en de achterliggende emotie aan te pakken en te bespreken, kom ik elke dag weer een stapje verder.

Nee. Mijn psycholoog lost mijn probleem niet op. En mijn haren zullen echt niet minder gaan uitvallen door mijn gesprekken met een professional. Maar het helpt mij wel om het probleem op een andere manier te benaderen en te bekijken. En hoe fijn is het om gewoon een uur lang te mogen praten over jouw shit? Stiekem soms best fijn!

Volg de dagelijkse strubbelingen van Anne via @hairtrouwdmetanne op Instagram.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.