Vrouw/Praat Mee
1771945955
Praat Mee

Petitie voor grotere confectiematen: Winkels vol en niks om aan te trekken

Ik ben niet slank, ik ben niet jong en ik ben niet hip. Ik ben maar heel gewoon eigenlijk. Als ik zeg dat ik van gemiddelde lengte ben, dan reken ik mijn hakken erbij. Zonder ben ik eigenlijk maar een klein opdondertje.

Lees nou niet klein als ‘petit’. Ik ben bepaald niet ‘petit’. Ik heb als het meezit maat 42 en als het tegenzit 44. Een hele gemiddelde Hollandse maat, las ik onlangs. Waarbij we dan wel moeten vermelden dat die gemiddelde maat alleen geldt voor vrouwen met een gemiddelde Hollandse lengte van rond de 1.70. Zonder hakken dus.

De drie B’s zijn bij mij overvloedig aanwezig: billen, borsten, buik; ik ben er ruim in voorzien. Niet dat ik nou rondloop met het predicaat morbide obesitas op m’n voorhoofd, maar je kan me gerust mollig noemen.

De spiegel speelt het spel mee

Ik doe heel vaak of het niet zo is. Zo vaak dat zelfs mijn spiegelbeeld af en toe in de leugen gelooft dat het allemaal wel meevalt. Tenminste, als ik bewust in de spiegel kijk. Dan speelt ie gezellig het spelletje mee: ‘wat zie je er leuk uit in de jurk’. Onverwachte spiegelbeelden zijn wat minder meelevend. Zo’n winkelruit waar je per ongeluk een blik inwerpt, kan meedogenloos scherp laten zien dat het helemaal niet meevalt.

No pictures please

Net als foto’s. Ik ben een jojo. In mijn dunne periodes ga ik graag op de foto. Joh, doe eens gek: steek je tong uit, gooi je haar los. In mijn dikkere fases vermijd ik bij voorkeur de camera. En als het dan toch per se moet, ga ik stiekem half achter iemand anders staan. Zal je net zien dat ik het soort beroep heb waarbij ik af en toe moet. Kijk maar boven dit verhaal. Daar staat mijn foto. Net als in het magazine. Regelmatig maak ik reportages waarin ik meeloop met iemand en waarbij de fotograaf enthousiast ook de camera op mij richt.

Leugenachtige passpiegel

Ik huil soms tranen met tuiten als ik het resultaat krijg toegestuurd. Het jurkje dat de ochtend van de reportage zo leuk leek te flatteren in mijn leugenachtige passpiegel, blijkt eenmaal afgedrukt op papier vaak een misbaksel. ‘Wat een mooi, grappig, aangrijpend (naar gelang het onderwerp) verhaal’, zeggen anderen. En ik denk alleen maar: ‘o mijn god, ik zie er niet uit’. Lief heeft er een dobber aan. Zit ik weer in zak en as op de bank te treuren om het figuur wat ik zo graag zou willen, nooit gehad heb en nooit zal hebben (nee, ook niet in mijn dunste periodes, dan ben ik op z’n best volslank).

In uw maat hebben we niks hoor

Toch zijn die foto’s nog minder hardvochtig dan de verkoopsters in sommige kledingzaken. Ik hoorde van een collega over een vriendin van haar met een behoorlijk maatje meer die een shirtje voor haar (superslanke) dochter wilde kopen. Al bij binnenkomst keek de verkoopster haar misprijzend aan: ‘sorry hoor, maar we hebben hier echt niets in uw maat.’ Nou ging het hier om een uiterst hippe tent; zo’n winkel waar het mannelijk personeel shirtloos loopt te pronken met de nodige wasbordjes. Niet dat je daar dan ongestraft beledigd mag worden, maar de kans dat je in zo’n zaak een passend truitje vindt in maat 46 is natuurlijk klein.

De hoofdprijs betalen

Veel erger is het dat veel vrouwen met een ‘gewone Hollandse maat’ ook niet terecht kunnen bij grote op de massa gerichte modeketens. Ja, in leuke kleine boetiekjes willen ze nog weleens ergens een maatje 42 of 44 hebben hangen (dit weekend nog gehoord: ‘een broek in maat 42. Tja, daar bestellen we er altijd maar één van. En die is dan meteen weg.’ Goh, vind je het gek?), maar daar betaal je dan ook de hoofdprijs. En ruim 100 euro of meer neerleggen voor een kek zomerjurkje kunnen we ons niet allemaal permitteren.

Een jurk als een tent

Natuurlijk zijn er nog de zogenaamde ‘grote maten-winkels’, maar die verkopen vaak vooral degelijke kleren waar je ook je portemonnee voor om mag draaien en die misschien heel flatterend zijn bij vrouwen met maat 50 of hoger, maar echt niets doen voor de zogenaamde in-between met maat 44 die erin een kaftan uitziet alsof ze net gekampeerd heeft en per ongeluk met tent en al de straat op is gegaan: ‘hey jurk, waar ga je met die mevrouw naartoe?’

Petitie

Een Spaanse met de nodige rondingen had het daar zo mee gehad dat ze in Spanje een petitie opstartte om Zara zo ver te krijgen dat ze hun matenassortiment zouden uitbreiden. De petitie werd zo vaak ondertekend dat de winkelketen het voorstel om ook grotere maten te gaan verkopen serieus in overweging neemt.

Niet slank, wel geld

Eigenlijk snap ik niet dat ze dat al niet veel eerder hebben gedaan. Want ik ben dus niet slank, jong en hip, ik heb wel een betaalde baan en geld te besteden. Beduidend meer geld dan mijn slanke, jonge een hippe dochter. Je zou toch zeggen dat de winkeleigenaren in de rij zouden moeten staan om ons 40+-vrouwen met een 40+-maat hun zaak in te lokken. Misschien moeten we in Nederland ook een petitie opstarten. Wat vind jij ervan?

XXL

Ja, ik weet precies wat een deel van jullie vindt: dat ik minder moet eten, meer moet bewegen, dat ieder pondje door het mondje gaat en dat ik vooral niet zo moet zeuren. Maar daar gaan we het nou even niet over hebben. Dat weet ik zelf ook wel. Wat ik eigenlijk wil weten is: waar kopen jullie je kleren en worden jullie er soms ook zo moe van dat je met maat 42/44 bij sommige winkels niet eens de xxl-variant over je heupen krijgt? Ik wel. Winkels vol kleren en niks om aan te trekken…

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.