Vrouw/Columns & Opinie
177213816
Columns & Opinie

'Leerlingen die hun winterjas kwijtraken... Hoe dan?!'

'Een winterjas kwijtraken... Hoe dan?!'

'Een winterjas kwijtraken... Hoe dan?!'

José Moree (41) - getrouwd met Wichard en moeder van twee kinderen - is docent Nederlands op een middelbare school en mentor van 4 mavo. Elke week schrijft ze over haar belevenissen.

'Een winterjas kwijtraken... Hoe dan?!'

'Een winterjas kwijtraken... Hoe dan?!'

“Mevrouw, heeft u de sleutel van het computerhok?” Ik zoek ze, maar ze zijn weer eens kwijt. Tot hilariteit van de leerlingen én van mijn collega’s. Ik ben een chaoot en ze liggen altijd overal.

Kwijtgeraakt

Vandaag is weer zo’n dag. Ik loop langs de leerlingenadministratie, misschien zijn ze gevonden. “Kijk hier maar eens tussen”, zegt mijn collega. In zijn kantoor staat een grote kast en een jassenrek. De kast heeft vakjes en daarin liggen kettinkjes, sleutelbossen, gymspullen, schoenen, truien, paraplu’s, handschoenen, mutsen, ringetjes en boeken. Héél veel boeken en schriften.

Het is een bonte verzameling van spullen die leerlingen zijn 'kwijtgeraakt'. Aan het rek hangt voor een klein fortuin aan jassen, ook heel dikke winterjassen. “Hoe dan?” vraag ik aan mijn collega. “Tsja, geen idee. Blijkbaar komen die kinderen zonder jas thuis, ook in de winter. En dan krijgen ze een nieuwe of zo.” We schudden allebei vol onbegrip ons hoofd.

Schaamrood op de kaken

Ik vind sleutels kwijtraken heel normaal - het overkomt mij dagelijks - maar een jas? Of een paar schoenen? Dat is toch raar! Zoekend tussen de sleutels vertel ik aan mijn collega een verhaal over de basisschool. Hoe ik een keer met armen vol spullen van mijn zoon de afdeling gevonden voorwerpen verliet, met het schaamrood op de kaken.

Ik liep daar weg met twee broodtrommels, een bidon, een rugzak, twee vestjes, een gymtas, handschoenen en dus ook: een winterjas. Andere ouders keken me achterdochtig aan. Dat begreep ik, maar die voorwerpen waren dus echt allemaal door mijn oogappeltje ‘verloren’. En door lieve meesters en juffen gevonden.

Gemopper

Ik vertel verder dat ik het dus echt heel gek vond, dat mijn zoon toen zonder jas thuiskwam. Ik was er boos over, had erg op hem gemopperd en hem in een oud, iets te krap exemplaar gehesen. Voor straf. Een nieuwe kreeg 'ie natuurlijk niet. Ik ga nog even door over het kwijtraken van kleine dingen, zoals sleutels, wat ik dus heel begrijpelijk vind. Ik doe niet anders. Maar een jas? Hoe kun je die nu kwijtraken?

Terwijl ik lekker blijf foeteren op de onverantwoordelijke leerling, die zomaar hele jassen kwijtraakt, valt mijn oog ineens op een jas aan het jassenrek. Een donkergrijze. Die ken ik. Al een hele tijd niet gezien. Of gedragen. Ik word hard uitgelachen door mijn collega, als ik met mijn grijze jas en een nogal rood hoofd zijn kantoor verlaat.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.