Vrouw/Seks & Relaties
1802118115
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 93: ’Ik staar naar een stapel foto’s van blote mannenlijven’

„Ik mok nog wat na, maar Samuels hoofd zit letterlijk ergens anders. In mijn decolleté. Behendig maakt hij mijn bh los.”

„Ik mok nog wat na, maar Samuels hoofd zit letterlijk ergens anders. In mijn decolleté. Behendig maakt hij mijn bh los.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„Ik mok nog wat na, maar Samuels hoofd zit letterlijk ergens anders. In mijn decolleté. Behendig maakt hij mijn bh los.”

„Ik mok nog wat na, maar Samuels hoofd zit letterlijk ergens anders. In mijn decolleté. Behendig maakt hij mijn bh los.”

Samuel moet smakelijk lachen om mijn verhaal. „Een echte fan.” Uit zijn mond klinkt alles grappig. We zitten samen aan zijn keukentafel en genieten van een puberloos huis. „Het was anders best wel eng”, pruil ik. „Ze had mijn jurk aan, gekleurde lenzen in en dan die coupe!”

Samuel schudt lachend zijn hoofd. „Ze aanbidt je. Net als ik.” Hij trekt me op zijn schoot. „Je bent nou eenmaal een stijlicoon.” Ik mok nog wat na, maar Samuels hoofd zit letterlijk ergens anders. In mijn decolleté. Behendig maakt hij mijn bh los.

Afwezig

Ik wil me net overgeven aan alles wat komen gaat, maar dan rinkelt mijn telefoon. De school van de kinderen. „Sorry. Deze moet ik nemen.”

Het is de conrector. „Het spijt me dat ik je moet bellen, Anouk. Maar Lente is al de hele dag niet op school geweest.” Ik zucht diep. Afgelopen week zijn we erachter gekomen dat ze niet meer naar hockey gaat. Waar ze wel is, zegt ze niet. Nu dit.

„Anouk?” vraagt de rector als ik stil blijf. „Ja, sorry. Dat kan dus niet. Ik zal vanavond een hartig woordje met haar spreken.” „Dat is niet genoeg. Er is meer. Haar cijfers zitten ook niet op het niveau dat we van haar gewend zijn. Het lijkt me goed als Bas en jij op school komen.”

„Het lijkt me niet nodig om Bas hierin te betrekken.” De conrector twijfelt. „Dat lijkt mij wel. In dit soort gevallen willen we beide ouders spreken.” Ik beloof Bas te bellen en maak een afspraak voor eind van de week.

Politieke correctheid

Als ik ophang kijkt Samuel me aan. „Bel Bas”, zegt hij. Ik zucht weer diep. „Daar heb ik niet zo’n zin in. Vorige week vond hij dat het mijn schuld is dat ze niet meer naar hockey gaat. Nu hij niet meer bij ons woont, ben ik degene die over de kinderen gaat. Niet hij. Sterker nog. Bas verzint straffen als niet meer op Netflix en dat moet ik dan handhaven. Als ik toch moet handhaven, dan graag mijn eigen straffen.”

„Het is zijn dochter. Je kunt hem altijd zeggen dat jij de straf wil bepalen, maar hij moet wel weten wat er speelt.” Diepe zucht. Samuels politieke correctheid hangt me soms de keel uit. Ik heb vandaag geen zin in ruzie en grijp de verkering van Lente met Samuels zoon Sem aan om van onderwerp te veranderen. „Heeft Sem iets gezegd?” „Nee, ook via Sem niets gehoord.”

„Hoe gaat het met hem?” „Prima. Gewoon een puber. Voetbal, gamen, slapen en je dochter. Dat is zo’n beetje zijn week.” „Hij voetbalt nog wel?” „Ja.”

„Weet je dat zeker?” „Anouk! Ik ben zijn trainer. Ik sta naast het veld.” „Sorry”, zeg ik. „Ik dacht dat ze bij Sem was op trainingsavonden.”

Thuis bel ik met tegenzin Bas. „Anouk. Ik ben blij dat je belt. Het spijt me dat ik zo lomp deed.” „Welke keer bedoel je?”, vraag ik gevat. Bas negeert mijn cynisme en gaat verder. „Ik was teleurgesteld dat ze niet meer hockeyt. En dat reageerde ik op jou af. Sorry.”

„Excuus geaccepteerd”, brom ik en ga verder. „Hockey was niet het enige probleem. Ze schijnt ook op school slecht te scoren. We hebben morgen een afspraak bij de conrector.” „Morgen? Dan komt de taxateur toch?” „Die komt ’s ochtends. Deze afspraak is pas om half 5.”

„Oké”, antwoordt Bas. „Ik zal er zijn. Heb jij het huis opgeruimd?” „Pardon?” „Voor de taxateur bedoel ik, Anouk. Ziet het er een beetje uit?”

„Natuurlijk”, snauw ik. „Ik ben er liever bij”, zegt Bas. „Niet nodig”, antwoord ik. „Ik weet hoe het werkt. Als jij erbij bent, maakt dat het alleen maar ongemakkelijk. Ik zie je op school.”

Controleren

Ik besluit Lentes kamer te controleren. Hoewel Bas’ verwijt onterecht was, vind ik het zelf ook vervelend dat ik niet weet wat mijn dochter uitspookt. Normaal gesproken heb ik respect voor hun privacy, maar nu gebeuren er te veel rare dingen.

Haar bureautje is een puinhoop van snoeppapiertjes, schriften en stiften. Ik schuif hier en daar iets opzij om te kijken of er iets onder ligt. Niets. Ook in haar laatjes ligt niets verdachts. Ik ruim wat was weg en kijk in haar tassen, maar ook daar zit niets anders dan gebruikelijke puberrommel in.

Gefrustreerd laat ik me op bed zakken. Dat kraakt. Waar komt dat vandaan? Ik til de matras op en staar naar een stapel briefjes en foto’s van blote mannenlijven. Foto’s. Wat heerlijk old school en wat schattig dat ze ze verbergt. Dat is best een beetje preuts. Op sommige foto’s is iets geschreven.

Ik buig iets meer voorover om het beter te zien. Het lijf komt me vaag bekend voor. Ik pak er een om het van dichtbij te bekijken en lees: ’Voor mijn eeuwige Lente. Jouw DJ.’

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.