Vrouw/Columns & Opinie
1802506367
Columns & Opinie

Columns & Opinie

’Trots zijn op je postpartumbody zou vanzelfsprekend moeten zijn’

„Pas als bikiniplaatjes als die van Laura Ponticorvo zonder bijschrift over zelfliefde en een maatje meer op Insta verschijnen, kunnen we spreken van een doorbraak.”

„Pas als bikiniplaatjes als die van Laura Ponticorvo zonder bijschrift over zelfliefde en een maatje meer op Insta verschijnen, kunnen we spreken van een doorbraak.”

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over het Instagrambericht van Laura Ponticorvo, die bij een bikinifoto schrijft mega trots te zijn op haar lichaam dat haar zeven maanden geleden een dochter gaf. ’Ergens is het treurig dat we dat op die manier moeten benadrukken. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn.’

„Pas als bikiniplaatjes als die van Laura Ponticorvo zonder bijschrift over zelfliefde en een maatje meer op Insta verschijnen, kunnen we spreken van een doorbraak.”

„Pas als bikiniplaatjes als die van Laura Ponticorvo zonder bijschrift over zelfliefde en een maatje meer op Insta verschijnen, kunnen we spreken van een doorbraak.”

Lijf om van te dromen

Met 232K volgers op Instagram is Laura geen onbekende in de wereld van de schone schijn. Met een filter, de juiste lichtinval of wat fotoshoppen krijg je tegenwoordig iedereen beeldschoon. Een uurtje scrollen door het mooie-plaatjes-medium en je bent ervan overtuigd dat de huizen van anderen altijd brandschoon en opgeruimd zijn en dat werkelijk iedereen beschikt over een lijf om van te dromen.

Sauna

Om aan dat gevoel te ontsnappen, raad ik iedereen aan eens naar de sauna te gaan. En dan bij voorkeur een van het massale soort. Nergens krijg je een betere realitycheck dan daar. Niets filters, niets perfecte lichtinval en al helemaal geen fotoshop, maar gewoon what you see is what you get: billen met putjes, pigmentvlekken, benen met striae, klapkuiten, zwabberarmen en… verre van strakke vrouwenbuiken.

Sportschool

Oh die buik, ik heb er zelf ook een haat-liefdeverhouding mee. Na zeven zwangerschappen en vier kinderen is dat niet meer helemaal zoals ik het ooit in gedachten had. Nou doe ik er ook niets aan. Ik zou misschien wel iets aan verbetering kunnen bewerkstelligen als ik iedere dag of minstens drie keer per week in een sportschool zou vertoeven, maar feit is dat ik daar niet aan moet denken.

Killerbody

Ik heb wel betere dingen te doen dan me urenlang in het zweet werken voor een sixpack. Genieten van mijn kinderen bijvoorbeeld. Werken. Uit eten gaan. In de tuin zitten. Uitgebreid koken. Slapen. Op de bank hangen en Netflixen. Alles beter dan neurotisch bezig zijn met je killerbody. Wat is het toch jammer dat die platte buik door ons tot schoonheidsideaal is verheven. We doen het onszelf aan, die eeuwige ontevredenheid.

Blijvende herinnering

Vier kinderen groeiden er in die buik, de laatste kwam er drie maanden geleden uit. Zoiets laat sporen na, ja. Niet bij iedereen uiteraard, er zijn altijd vrouwen die twee weken na hun bevalling weer, alsof er niets is gebeurd, in hun skinny jeans glijden. Maar bij het gros van de moeders komt er naast een baby een blijvende herinnering aan de zwangerschap bij; dat buikje.

Trots

Zo nu en dan staat er weer een vrouw op die haar postpartumlijf, zoals dat dan heet, in vol ornaat aan de wereld laat zien, onderstreept door de woorden ’trots’ of ’selflove’. Dat is mooi, het zorgt voor herkenning bij andere vrouwen. Maar eigenlijk is het treurig dat het op die manier benadrukt moet worden. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat je trots bent op het lijf dat je je kinderen heeft geschonken.

Doorbraak

Steeds vaker zie je in reclames ’gewone vrouwen’ met ’gewone lijven’ voorbijkomen. Nog niet zo lang geleden was het ondenkbaar dat er een vrouw met een maatje meer voor een lingerieketen model stond. We hebben een enorme stap gemaakt, maar we zijn er nog lang niet. Pas als bikiniplaatjes als die van Laura Ponticorvo zonder bijschrift over zelfliefde en een maatje meer op Insta verschijnen, kunnen we spreken van een doorbraak.

100 sit-ups

Eerst maar eens die knop bij onszelf om. Bij mijzelf ook. Niet meer in de spiegel kijken met de focus op die buik. Die is er nou eenmaal en een platte buik máákt je niet gelukkig. Wat gelukkig maakt is die baby die, terwijl ik dit schrijf, naast me in een kinderstoel zit te kirren. En nu gaan we samen een stuk wandelen met de honden, in de zon. Veel waardevoller dan 100 sit-ups doen in de sportschool. Vind ik dan.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.