Vrouw/Columns & Opinie
1813710567
Columns & Opinie

Columns & Opinie

’Ik kan dit niet, ik ben geen juf’

Ga er maar aan staan: jouw dagelijkse routine moeten doorbreken en - nu in deze coronatijd - ook nog eens in de huid van leerkracht moeten kruipen. Dat talent is niet iedereen gegeven. Anouck (46) - moeder van een dochter en zonder werk vanwege chronische ziekte - concludeert in ieder geval in alle eerlijkheid: „Ik kan het niet.”

Ik ben geen onderwijzer. En er is vooralsnog geen moment geweest waarop ik de ambitie voelde om leerkracht te worden. Want ik ken mijn onderwijs-skills: die zijn er niet. Zo heb ik er ook nog geen moment over gedacht om operatieassistent of boekhouder te worden. Ik ben er te chaotisch voor.

Moedeloos

En nu ben ik dus toch juf. Tegen wil en dank. In de eerste weken van dit - in alle opzichten - crisisverhaal, begonnen mijn dochter Chuck (10) en ik vol goede moed. Wij gingen dit varkentje weleens even wassen! Niet dus. Thuiswerk is zwaar. Het is veel. Ik word er moedeloos van om constant achter een kind aan te roepen dat ze iets moet doen.

En ik ren, laten we eerlijk zijn, achter een kind aan dat de ballen snapt van deze hele, idiote situatie. Ze snapt niet dat ze niet mag knuffelen met mensen die haar dierbaar zijn. Ze snapt niet dat ze niet naar haar opa en oma kan. Ze begrijpt er geen barst van dat er geen school is, maar ze wel heel veel schoolwerk heeft. En dat haar ouders nu de belangrijkste mensen zijn die haar dat schoolwerk moeten gaan uitleggen.

Schreeuwen

Eerst leek het een grote, toffe vakantie. Maar dat is het niet. Het is crisis. Het is gewoon volkomen belabberd. Er zitten twee ouders achter haar aan die de hele dag voelen dat, als ze niet gaan schreeuwen, ze tekortschieten. Die alleen maar denken dat er op ze gelet gaat worden als ze een kind terugsturen dat te weinig met rekenen of taal bezig is geweest.

Dus roep ik: „Wat snap je nou niet aan de voltooid toekomende tijd?! Zo moeilijk is het toch niet?! Voor mij is het 35 jaar geleden! Jij zat drie weken geleden nog op school! Zitten nu..! Nee... ik zei: zitten!” En roep ik: „De tafel van 8. Van 8. Ik zeg het toch duidelijk? Hoezo breuken? Als je breuken wilt leren, moet je dat gewoon lekker met je juf doen.”

Mails

En dan komt er een mailtje binnen. Van Klasbord, Topomania, een nieuw werkstuk, rekentuin of leeszee of misschien wel andersom. Van zoom voor RT, of een juf die (heel terecht) contact wil. Van een boekverslag of een scène uit het toneelstuk dat ze aan het voorbereiden waren en nu moeten uitwerken.

Van een korstmosjacht, een recept dat uitgeschreven en gemaakt moet worden of een buiten-zijn bingo. Teken een bloem uit je tuin en houd een dagboek bij van hoe jouw dag verloopt... Er komen berichten binnen van de meest fantastische ouders die planborden maken. En die dat ook laten zien. Van ouders die de meest geweldige dingen creëren, naast hun fulltime baan.

Overleden

En ik? Ik ben thuis. Zoals het de brave burger betaamt. Ik heb geen werk, want ik heb een te slecht lijf. Ik heb wel heel veel mensen om me heen die geen werk meer hebben. Vanwege deze crisis, omdat ze oud zijn en/of zo verzwakt dat ze niet naar buiten kúnnen. Ik heb mensen om me heen die ziek zijn, of bezorgde mensen met zieken om zich heen. En ik ken mensen die lievelingsmensen zijn verloren door dit rotverhaal.

Naar buiten? Ja... euh... zijn we klaar met je schoolwerk? Ga maar, popje. We proberen het morgen nog wel een keertje. Ik ben geen onderwijzer. En ik voel me zo’n ontspoorde moeder. Vervloekte corona!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.