Vrouw/Columns & Opinie
1816007102
Columns & Opinie

'Een burn-out is verdrietig laten we ophouden er grappig over te doen'

Freelance journalist Jorien de Wit (27) schrijft over burn-outs nadat ze een artikel bij De Volkskrant las met de titel: 'Hoe krijg je zo snel mogelijk een burn-out?'

Met gefronste wenkbrauwen las ik van het weekend een artikel op de website van De Volkskrant: ‘Hoe krijg je zo snel mogelijk een burn-out?’. Menig social media-gebruiker ging los over het artikel en eigenlijk begrijp ik dat wel. Het verhaal had een cynische insteek, maar is dat wel zo geschikt voor een gevoelig onderwerp? Nee, vind ik. Verander burn-out in elke willekeurige andere aandoening of ziekte en je hebt de poppen aan het dansen.

Open over depressie

Ik vind het vooral zonde. De inhoud van het artikel was eigenlijk heel erg sterk, maar werd ondergesneeuwd door het misplaatste cynisme. Het intro trapte me gelijk al tegen het zere been: "Er wordt over gerapt, gevlogd, gepocht: de burn-out is in. Wie niet psychisch heeft geleden, heeft niet geleefd. Zo kom je aan een burn-out, in slechts zes stappen."

Wie wil er nou psychisch lijden, vraag ik me gefrustreerd af. Al jaren ben ik op Twitter open over mijn depressie. De depressie die mij vijf jaar lang in zijn greep hield. Door openheid wil ik een stukje taboe weghalen en het grijpbaarder maken voor wie er (gelukkig!) niet mee te maken heeft gehad.

Ongrijpbaar

Want zo gaat dat met psychische aandoeningen: ze zijn zo ongrijpbaar. Als je gebroken been in het gips zit, hebben mensen daar begrip voor. Het is tastbaar. Veel mensen kampen met een burn-out. En hoewel er in de media veel aandacht voor is, waarvoor hulde, rust er helaas ook nog steeds een taboe op.

Nog teveel mensen denken dat je er met ‘even de schouders eronder en doorpakken’ binnen no-time bovenop komt. Niet beseffende dat zulke uitspraken je alleen maar meer over jezelf doen twijfelen. Het is juist voor die mensen belangrijk dat ze begrijpen wat het écht inhoudt om psychisch te lijden.

Stigmatiserend

En dat juist zij gestimuleerd worden om verder te lezen dan het schijtlollige stukje tekst dat zó ontzettend stigmatiserend overkomt. De schrijfster, die zelf met een burn-out heeft geworsteld, heeft vast niet voorzien dat haar artikel zo’n ophef zou veroorzaken. Misschien koos ze voor de sarcastische inslag omdat dat het makkelijker maakt over je eigen leed te praten.

Grappen maken alles een stuk luchtiger, nietwaar? Behalve nu, want nu schoot het bij veel mensen in het verkeerde keelgat. Laten we open blijven. Met zijn allen het taboe keihard van tafel vegen. Laat de media er vooral veel aandacht aan besteden. Maar alsjeblieft, laten we ophouden met grappig doen over iets dat ronduit verdrietig is.

Jij op VROUW.nl

Zou jij ook weleens een opinie of een open brief willen schrijven? Of wil je iets anders met ons delen? Dat kan!

Jij op VROUW

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.