Vrouw/Verhalen achter het nieuws
1816221156
Verhalen achter het nieuws

Verhalen achter het nieuws

Leanne had corona: Mijn dochter dacht dat ik dood ging...

Leanne met haar familie

Leanne met haar familie

Het aantal coronabesmettingen is nog altijd zorgwekkend. Velen in Nederland hebben het virus al (gehad), velen zijn gelukkig ook alweer hersteld. Maar wat gebeurt er als het herstel niet zo voorspoedig verloopt? Leanne Noordover de Regt kreeg begin april corona en is al zes maanden aan het revalideren. Aan VROUW vertelt ze hoe het met haar gaat.

Leanne met haar familie

Leanne met haar familie

„Het begon met buikpijn en een grieperig gevoel. Vervolgens kreeg ik koorts en verloor ik alle energie. Toen ik koorts kreeg ben ik naar het ziekenhuis gegaan en daar stelden ze corona vast. Ik mocht diezelfde avond naar huis, maar ging vanaf dat moment 4,5 week in zelfisolatie in een kamer in huis.”

„Ik ben nu aan het revalideren. Twee weken geleden heb ik weer voor de eerste keer met mijn hele gezin in de auto gezeten en drie kwartier in het bos gewandeld. In de regen weliswaar, maar wat was ik trots! Met mijn man, vier kinderen en onze hond. Ik heb vervolgens wel bijna drie uur geslapen, zó veel prikkels had ik gehad. Onder andere omdat mijn vier kinderen ontzettende druktemakers zijn, dus daar moest ik echt even van bijkomen haha.”

Revalideren

„Revalideren is zwaar. Mijn energie is wel verbeterd maar de rest nog niet. Overdag slaap ik niet meer, wel moet ik minimaal twee keer per dag even gaan liggen, omdat ik anders te licht in mijn hoofd word, of zeurende hoofdpijn krijg. Cognitief gaan ze me nog onderzoeken en ik krijg ook een slaaponderzoek. Ik ben zo blij met de huishoudelijke hulp via de gemeente, en ook de arbo is een fijne hulp. Daarmee was ik al bekend, want vóórdat ik corona kreeg, zat ik - in januari - drie weken met mijn onderbeen in het gips.”

„Mijn werk is een enorme steun in mijn herstel. Ik werk in een visspeciaalzaak met een horecagedeelte. Ik denk dat ik daar corona heb opgelopen. Of in een supermarkt. Mijn collega’s zijn heel begripvol. Ze jagen me totaal niet op en af en toe krijg ik zelfs een lief berichtje van mijn werkgever of collega’s met de vraag hoe het met me gaat.”

Therapie

Twee van mijn vier kinderen hebben nu therapie omdat ze vastliepen in mijn ziek zijn. Toen ik naar het ziekenhuis moest, dacht mijn dochter (11) op een gegeven moment dat ik zou doodgaan. Dat hakt er natuurlijk wel flink in bij de kinderen. Mijn twee middelste kinderen hebben nu therapie om alles een plek te geven. Gelukkig snappen ze het nu wat beter en beseffen ze dat ik niet aan corona zal overlijden.”

„Eigenlijk heb ik nu best een saai leven: mijn dagschema is wel op de terugweg naar een beter leven, maar ik ben er dus nog lang niet. Vroeger werkte ik 30 uur per week en deed ik regelmatig dingen voor de dansschool van mijn zoon. Nu is het gaan naar de supermarkt en het uitlaten van mijn hond al een uitje.”

Willen of moeten

„Bij alles wat ik doe, vraag ik mij daarom eerst af : ’Wil/kan ik dit?’ of ’Moet ik dit?’. Als het ’moeten’ is, doe ik het niet. Ik heb geleerd om niet iets te doen om een ander te plezieren, maar omdat ik het zelf wil/kan. In het begin heb ik vaak gedácht dat ik rustig aan deed, terwijl achteraf mijn lichaam het tóch niet aan bleek te kunnen waardoor ik weer drie dagen in bed moest liggen om bij te komen. Ik moet mijn leven langzaam weer opbouwen en naar mijn lichaam luisteren. Het duurt lang, maar ik kom er.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.