Vrouw/Columns & Opinie
181827208
Columns & Opinie

Ik word papa

’Na de voorlichting: nooit meer troebele appelsap’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf en zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 20: 31 weken.

Het is naast een gewoon glas water één van mijn favoriete niet-alcoholische dranken: troebele appelsap. Desondanks is de kans dat ik binnen afzienbare tijd de supermarkt verlaat met het zoete vruchtensap vrijwel nihil.

Aan de hoeveelheid suikers ligt het niet. Mijn gevulde boodschappenmand kent een aanzienlijk hoger suikergehalte dan in het pre-zwangerschapstijdperk. Regelmatig hoor ik mijn vrouw, meestal in het bijzijn van anderen, hardop de vraag stellen of ze anders eet of drinkt dan normaal. In de vraagstelling is te horen dat een ontkennend antwoord wordt verwacht. En eigenlijk is er ook niet veel veranderd.

Augurken voor mij

De augurken bij ons thuis zijn nog altijd allemaal voor mij, de behoefte aan zure producten lijkt niet gestegen. Die voor zoetigheden daarentegen. Dat is wel een verschil. Wij zijn normaal beide niet zo van de toetjes. Dat ging zelfs zo ver dat toen we onze bruiloft aan het plannen waren en de optie door het restaurant werd geboden om drie van de viergangen te kiezen wij in koor vroegen: mogen we ook voor voor-, tussen- en hoofdgerecht gaan? Zo kon het zijn dat onze gasten nooit op een dessert zijn getrakteerd.

Nu is dat anders. Wekelijks worden meringues gebakken. Sta ik plots slagroom te kloppen voor een zandtaartje met aardbeien. En is rozenbotteljam populair voor op het bammetje.

Fascinerend hoe behoefte en smaken veranderen. Zou dat na de zwangerschap weer anders worden? Als je het aan mijn onderkin vraagt, dan is dat wel wenselijk.

Huisverbod

Goed nieuws is er op dat vlak van de troebele appelsap. Die heeft sinds afgelopen donderdag een huisverbod. Waarom? Wij hebben een voorlichtingsmiddag gehad van de verloskundigenpraktijk. In twee uur zijn we met achttien andere stellen digitaal geïnformeerd over de bevalling. Het bevalplan. De latente fase. De actieve fase. De ontsluiting van één centimeter. Die van vier. Van negen. En dan tien centimeter. Pijn. De uitdrijving. De geboorte.

Nog nooit ben ik bij een bevalling geweest, maar ik heb het gevoel alsof ik het allemaal nu weet. Ik ben een stuk wijzer. Hoewel een twee-uur-durende Zoomsessie niet had gehoeven. Een A4’tje, een link naar een webpagina en eventueel een paar Powerpoint-sheets waren ook meer dan voldoende geweest.

Bellen!

Uiteindelijk zijn slechts een paar onderdelen echt belangrijk. Dat zijn, als ik het goed heb begrepen, de momenten dat ik, als partner, direct de verloskundige moet bellen. Stel nou dat de vliezen breken, het vruchtwater op de vloer klotst en de 37-wekengrens is nog niet gehaald. Pakken die telefoon en bellen maar!

Na de 12, de 20 en de 24 weken is de 37 dus de volgende mijlpaal. Mocht de latente fase aanbreken na de 37e week en er is sprake van gebroken vliezen dan hoef ik niet per definitie te bellen, zo weet ik inmiddels. „Kijk dan goed naar de kleur van het water. Als het rood, bruin, donkergeel of groen is, dan moet je meteen bellen”, aldus de verloskundige die aan de andere kant van het scherm ons wegwijs maakt in de wereld van de geboortes. „Als het vruchtwater normaal van kleur is, dan hoeft dan niet.”

Nee, dan moet je de dweil pakken en de boel grondig schoonmaken. Mocht het midden in de nacht zijn: vooral gaan slapen. Midden op de dag? „Dan ook gaan slapen, de dag erna wordt hoe dan ook intensief genoeg.”

Hoe herken ik dat het vruchtwater ’goed’ is? „Die is roze. Of kleurloos. Mogelijk wat troebel. Eigenlijk zoals troebele appelsap. Met vlokjes.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.