Vrouw/Opgebiecht
1819649121
Opgebiecht

Opgebiecht

’Ik word gek van mijn nieuwe schoonzoon’

Deze week ergert een lezeres zich wild aan de vriend van haar dochter, die vanwege de coronacrisis bij hen is ingetrokken.

Twintig jaar heb ik het nog weten te rekken. Maar toen onze jongste dochter was geslaagd voor haar middelbare schoolexamen en de confetti van haar feestje was neergedaald, vertelde ik mijn man: ,,Ik wil scheiden.”

Studentenkamer

Hij was mij niet trouw. Dat wist ik al een tijdje, omdat de chaoot zijn telefoon overal en nergens liet slingeren. Gek genoeg was hij toch nog verbaasd toen ik hem ermee confronteerde. Ik ging hem niet smeken om ermee te stoppen, want ik was eigenlijk wel klaar met hem en met dit huwelijk. Opgelucht stemde hij in met al mijn eisen. Ik had al een leuke huurwoning op het oog in de stad waar mijn dochter ging studeren, met een zolder groot genoeg voor haar. Hij bleef in de Vinex-wijk waar ik me toch nooit had thuisgevoeld. Iedereen blij. Dacht ik.

Mijn jongste dochter was er tamelijk kapot van dat we uit elkaar gingen. En nu ging ze ook niet wonen op een studentenkamer, ver weg van ouderlijke blikken, maar zat ze ineens opgescheept met mij. Hoe kon ik haar dit aandoen?! Voorlopig was ze niet van plan me dit te vergeven.

Verliefd

Het deed me verdriet, maar ik liet haar maar, in de hoop dat ze zou bijtrekken. En toen ontmoette ze in haar studiejaar een jongen die ze heel leuk vond. Voor het eerst sinds tijden straalde ze weer. Het was heerlijk om haar zo vrolijk en verliefd te zien. Al vrij snel mocht ik hem ontmoeten. Hij woonde namelijk in een druk studentenhuis op een mini-kamertje, waar iedereen steeds binnenviel. Mijn dochters zolderverdieping was dan een veel beter liefdesnestje. De slungelige hipster kwam steeds vaker. ,,Hoi,” was zo’n beetje ons enige contact. De route ging veelal via mijn koelkast meteen door naar boven. Maar hé, als mijn dochter gelukkig was, was ik het ook.

En toen kwam er een andere ongenode gast langs: corona. Of hij tijdelijk bij ons kon intrekken, totdat het corona-gedoe over was. Want wat als hij besmet raakte in dat vieze studentenhuis en ons dan weer zou besmetten? Dat leek hen geen goed idee en mij ook niet. Het alternatief was dat haar vriend niet meer over de vloer zou komen totdat het gevaar was geweken, maar dat kon ik mijn dochter niet aandoen. Niet nu ze net weer gelukkig was. Ik zwichtte.

Huisgenoot

Sinds half maart heb ik er dus een huisgenoot bij, die inmiddels veel meer ruimte inneemt dan alleen de bovenverdieping (”veel te warm daarboven”). Mijn irritaties over het nooit uit eigen beweging opruimen of schoonmaken, boodschappen doen, de afwasmachine uitruimen, even koken… ze stapelen zich steeds hoger op. En maar de hele dag op de bank tegen elkaar aankleffen. Op MIJN bank. Terwijl ik nog probeer te werken!

Ze zijn dolverliefd en zitten gezellig met elkaar te giebelen, dus ik wil de sfeer niet verpesten door ruzie te maken. Maar ik voel me zo langzamerhand een derde wiel aan de wagen in mijn eigen huis en trek me steeds meer terug op mijn slaapkamer. Ik word er gek van, maar hij lijkt voorlopig geen haast te maken om ooit nog terug te gaan naar zijn eigen huis.

Deze rubriek is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Dit verhaal komt uit VROUW Magazine.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.