Vrouw/Seks & Relaties
1821707161
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De vechtscheiding deel 35: ’Ik kijk machteloos toe als die heks zich in zijn armen werpt’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

Dit is echt een heerlijke vakantie geweest. Alle spanning is uit mijn lijf verdwenen. Ik zwijmel nog even verder en laat de vakantiebeelden nogmaals door mijn hoofd gaan. Voor onze rust vroeg ik Bas het niet over de scheiding te hebben. Bas ging verder dan dat. Het leek alsof bij hem de hele scheiding van de baan was. Hij flirtte openlijk met me. Als Storm niet plots was opgedoken, hadden we gezoend.

Cd van jou, cd van mij

Vertederd zie ik weer voor me hoe ongerust hij was toen Lente verdwenen leek. Hij raakte als eerste in paniek. En toen we haar eindelijk vonden, trok Bas me tegen zich aan en bedankte me uitvoerig voor mijn koele handelen.

Misschien bedankte hij me wel voor meer dan alleen de zoektocht naar Lente. Misschien zag hij hierdoor in dat we die malle scheiding beter niet kunnen doorzetten. Hij glimlachte immers betekenisvol toen ik hem bedankte voor onze tijd samen.

Helaas haalt mijn advocaat mij uit de droom met een telefoontje: „Joehoe. Heb je het verweerschrift al gelezen?” O ja, dat is waar. Ze heeft een verweerschrift gemaakt en daar moet ik nu op reageren. Maar het voelt nu zo overbodig. Ik verwacht eigenlijk dat Bas binnenkort zijn verzoek tot scheiding terugtrekt. Hij moet toch op vakantie ook gezien hebben hoe goed wij samen zijn. En daarbij beweerde Lente dat het uit is met Sara. Hij woont in ieder geval al weer een tijdje in het tuinhuis.

Ondertussen babbelt Lara door: „We moeten het dan ook over de verdeling van de spullen hebben. Ik kom langs om de lijst op te stellen. Wil je alvast een begin maken? Je weet wel: cd van jou, cd van mij.” Ze lacht uitbundig om haar eigen grap.

Iets te snel

„Luister Lara,” zeg ik. „Ik ben er nog niet aan toegekomen. Ik zit even in een andere flow, maar ik kom er op terug.” Ik kijk op de klok. Over twee uur landen ze. Ik een flits neem ik een besluit: ik ga ze ophalen. Als een haas kleed ik me om, pak de autosleutels en ga naar het vliegveld. Precies op tijd kom ik daar aan. Ze zijn net geland.

Zowel Bas als de kinderen hebben alleen handbagage bij zich, dus ze hoeven niet te wachten bij de bagageband. Ik ren als een bezetene naar de juiste deur. Door het raam naast de deur zie ik ze al aankomen, ik zwaai, maar ze zien me niet, dus begeef ik me naar de deur. Nog maar een paar passen. Daar zwaait de elektrische deur open.

Een grijnzende Bas wordt gevolgd door onze kinderen, Ik roep en zwaai, maar trek zijn aandacht niet. En dan zie ik waar hij wél naar kijkt, of liever gezegd: naar wie. Sara vliegt in zijn armen. Ik zet snel een paar passen terug. Iets te snel. Ik trap op de loshangende ceintuur van mijn jas. Ik wankel even en laat me dan achter een pilaar vallen terwijl ik ondertussen de stem van Lente herken, die „mama!” roept.

Ik kan niet meer doen alsof ik er niet ben. Helaas. Ik krabbel weer overeind, fatsoeneer mijn haar en spreid mijn armen: „Schatjes!” Lente laat zich braaf in mijn armen vallen. Storm staat er ongemakkelijk bij. Bas grijnst. „Dag Bas. Dag Sara,” zeg ik nogal formeel. „Is het goed als ik de kinderen meeneem?” Bas knikt.

’Dag Basje’

Verward en pissig kom ik thuis. Dit was niet de bedoeling. Zodra de kinderen naar bed zijn, zoek ik de brief van Lara weer op. Wat zei ze nu precies? O ja, of ik alvast een lijst kan maken met de spullen die ik wil. De eerste schooldag van de kinderen breng ik door op zolder. Hier liggen spullen waar we al jaren niet naar hebben omgekeken: oude lampen, een hometrainer en onze schoolboeken. Melancholisch blader ik door mijn oude agenda. Wat waren we jong.

Doos voor doos ploeg ik door en ik maak alvast een scheiding tussen zijn spullen en de mijne. Het meeste is van mij, maar dan stuit ik op een oude doos met foto’s. Foto’s van Bas en Casper. Allebei nog schoolkinderen.

Terwijl ik door de foto’s ga, valt me op dat dit niet al hun foto’s zijn. Zoals ieder kind van gescheiden ouders, hebben zij ook twee gescheiden foto-archieven. Het begint me nu pas te dagen dat mijn kinderen dat ook zullen hebben: de foto’s met mama en de foto’s met papa.

Dit zijn Bas’ foto’s van zijn leven met zijn inmiddels overleden vader. Ik zie Bas stralend op de schouders van pa zitten, geconcentreerd toekijken hoe paps een worm aan zijn hengel doet, aan de hand van de vriendin van papa en stoeien op bed. „Ach Basje, Basje toch,” mompel ik. Dan pak ik een schaar en knip alle foto’s doormidden. Bas eraf, paps in stukjes, de vriendin van papa gehalveerd. „Dag Basje.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.