Vrouw/Columns & Opinie
1822749551
Columns & Opinie

Kattenmoord: bescherm dieren tegen beesten

Kat op straat

Kat op straat

Waarom laat je je kat überhaupt buiten lopen, roepen mensen wanneer een kat zonder pardon is vergiftigd of gedood. Nou, misschien wel omdat het levende wezens zijn, en geen collectie porseleinen poppen die je goed moet opbergen in de vitrinekast. Omdat katten net zoveel recht hebben op frisse lucht als wij, in tegenstelling tot de beesten van deze wereld. Juist dierenbeulen horen achter slot en grendel te zitten!

Kat op straat

Kat op straat

Het zal je maar gebeuren. Je bent je kat kwijt en je vindt 'm een paar dagen later terug in de voortuin van een boerderij in de buurt. Dood. Vermoord. Je kat blijkt te zijn doorboord met een riek. En dan tref je later een briefje van de dader in je brievenbus: 'Ik heb op de meest gruwelijke wijze je kat vermoord. Je kat was vervelend aan het doen. Eigen schuld.'

Blaming the victim

Wie tot zoiets in staat is, heeft een stoornis in de bovenkamer, dat lijkt me helder. Wie een dier spietst 'omdat het vervelend doet', vertoont ernstige tekenen van psychopathie, elk normaal denkend mens snapt dat.

Maar naar wie wordt wederom het beschuldigende vingertje gewezen? Juist ja. Wanneer iemand iets naars overkomt, zijn we niet vol begrip en medeleven, maar komt standaard de ‘blaming the victim’-kwaal op de proppen.

Dan zijn er weer mensen die de verantwoordelijkheid voor dit soort ziekelijke taferelen in de schoenen van slachtoffers schuiven. Wie gepest wordt, heeft dat vast aan zichzelf te wijten. Wie aangerand is, had gewoon een te kort rokje aan, wie verkracht is liep op het verkeerde tijdstip buiten, en kinderen die via internet door een pedofiel benaderd worden zouden niet achter computers mogen zitten. Het is de wereld op z’n kop.

Moeten we paarden dan ook maar permanent op stal zetten? Moeten we onze kinderen ook maar niet meer buiten laten spelen (want die pedofielen zitten tenslotte ook niet alleen maar achter hun laptop)?

Weet je wat, wellicht moeten we zelf dan ook maar geen stap meer buiten zetten, want ook wij kunnen zomaar opeens de verkeerde mensen tegenkomen op het verkeerde tijdstip. Hoe gelukkig zouden wijzelf zijn als we 24 uur per dag, 7 dagen in de week, tegen dezelfde muren aan zouden moeten kijken?

Vogel- en hondenpoep

In mijn tuin komen dagelijks katten en poezen. Wat zeg ik, ze komen zelfs binnenwandelen. De kat van de buurman heeft meerdere keren op mijn bank liggen dutten. Het is allemaal wat.

Persoonlijk ondervind ik eerder last van vogel- en hondenpoep. Heb ik m'n auto net door de wasstraat gehaald, ziet die er twee dagen later al uit alsof er een emmer witte krijtverf overheen is gevallen. En het aantal keren dat ik mijn zojuist opgepoetste laarzen van drek moest ontdoen, is niet meer te tellen. Maar wat doe je eraan? Op vogeljacht gaan dan maar? Honden neersteken? En het erge is: dat gebeurt ook. Hoe haal je het in je zieke hoofd.

Irritant

Het is dus niet zo dat ik de ergernis niet begrijp. Kattenuitwerpselen in je tuin zijn verre van leuk. En als je ademhalingsproblemen krijgt, dan word je niet blij als een kater je huis binnenwandelt. En een poes die 's nachts buiten de buurt wakker houdt met krolse klanken, ja, dat is behoorlijk irritant. Maar hebben we niet allemaal te maken met ergernis van alledag?

Moeten we alles en iedereen waaraan we ons storen dan maar vergiftigen, vernietigen, spietsen of op welke andere onmenselijke manieren dan ook uit ons leven wegwerken? Doe eens even normaal. Geen énkel excuus of argument rechtvaardigt het ook maar íets aandoen van (andermans) dieren.

Beestachtige mensen

Om mijn verhaal af te maken: zelf heb ik 17 jaar lang poezen gehad. Ik verzeker je: geen kat is hetzelfde. Je kunt ze ook niet allemaal drillen zoals dat gebeurt bij honden. De één zat liever binnen en snoof een enkele keer wat buitenlucht op. In onze eigen tuin, wees gerust. De ander floepte steevast naar buiten zodra er ergens een kier te bespeuren was. Ging ik mijn zoon ophalen van school, dan liep ze met me mee. Buiten zijn, je kon haar niet blijer maken.

Ik heb dan ook spijt dat ik ze de eerste levensjaren binnen heb gehouden uit angst dat ik ze onder een auto zou treffen. Maar nu moeten we ze dus ook al binnen houden uit angst voor beestachtige mensen. Juist zíj horen binnen te zitten. 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Eigen schuld.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.