Nieuws/Vrouw
1843098312
Vrouw

Elisheva Boumans (48) werd getroffen door een hersenbloeding

Deze hele week gaan collectanten op pad om geld op te halen voor de Hersenstichting. De 48-jarige Elisheva Boumans weet als geen ander hoe belangrijk dat is. Zij kreeg vier jaar geleden een sinustrombose met een hersenbloeding. “Ik kon helemaal niets meer.”

Compleet verlamd

“Het was een mooie vrijdagmiddag in oktober. Na een heerlijke lunch met collega’s werd ik ineens niet lekker. Alles draaide voor mijn ogen, ik kon mijn arm niet meer bewegen en reageerde niet op vragen. Een collega zag het gebeuren en belde direct een ambulance. Vanaf dat moment ging het licht uit.”

“Een dag later werd ik wakker in het ziekenhuis. Mijn rechterkant was compleet verlamd. Ik kon niets meer. Nauwelijks bewegen, niet praten, niet normaal ademhalen, helemaal niks. Toch bleef ik – bizar genoeg - heel rustig. Diep van binnen wist ik: dit komt goed. Dit móet goed komen. Niet wetend wat er zojuist was gebeurd…”

Hersenbloeding

“Ik was getroffen door een hersenbloeding. Een bloeding in mijn hoofd veroorzaakt door een sinustrombose, een vorm van trombose in de hersenen. Ik snapte er helemaal niets van. Hoe kon dat nou? Ik was nog zo jong en kerngezond!”

“Mijn artsen vermoeden dat de sinustrombose is veroorzaakt door de Diane 35 pil die ik al jaren slikte. Bizar dat zo’n klein pilletje zo’n enorme impact op je leven kan hebben. Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat ik nooit stil heb gestaan bij de bijwerkingen van deze pil. ”

"Het schijnt dat deze pil de kans op trombose vergroot naarmate je ouder wordt. Het is dus altijd verstandig om altijd bij je huisarts te informeren of je nog de juiste pil slikt. Dat heb ik nooit geweten. Dacht dat het allemaal wel goed zat. Nu weet ik wel beter."

Emotionele momenten

“Na mijn hersenbloeding stond mijn wereld op de kop. Ik kon helemaal niets meer en moest opnieuw leren lopen, praten. schrijven en bewegen. Toch bleef ik positief. Ik had maar een doel voor ogen: mijn oude leven zo snel mogelijk weer terugkrijgen. Het werd mijn missie.”

“Ik zag mijn therapeuten nog vaker dan mijn eigen partner, maar het resultaat mocht er zijn. Heel langzaam kreeg ik mijn gevoel in mijn rechterarm en spraak weer terug. Zo weet ik bijvoorbeeld nog heel goed dat ik ineens met mijn wijsvinger mijn duim weer kon aanraken. Die kleine momenten waren zo emotioneel. Ik was weer een klein stukje dichterbij mijn oude leven.”

Epileptische aanval

“Na elf maanden intensief revalideren, ging ik langzaam weer aan het werk. Na twee jaar was ik alweer volledig aan het werk én goedgekeurd. Ik voelde me goed. Althans, dat dacht ik. Mijn lichaam dacht daar namelijk heel anders over. Na een dag op kantoor kwam ik afgepeigerd thuis, mijn weekend had ik nodig om bij te komen en na vrijwel iedere activiteit had ik al het idee dat ik een berg had beklommen. Ik was kapot.”

“Aangezien ik – heel eigenwijs – alle alarmbellen negeerde, stortte ik tijdens een weekendje weg compleet in. Ik kreeg een zware epileptische aanval en belandde opnieuw in het ziekenhuis. Daar in dat kille, koude kamertje werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt: ik zou mijn oude leven nooit meer terug krijgen.”

Nieuw leven

“Ik stond volop in het leven, reisde de hele wereld rond met mijn partner, liep de marathon, was dol op mijn werk. En nu? Nu kom ik mijn woonplaats niet meer uit, is een autorit naar mijn moeder al te veel en ben ik sinds kort 100% afgekeurd. Dat doet mij zoveel verdriet. Ik heb zo geknokt om te komen waar ik nu ben en dat wordt mij nu met een vingerknip allemaal afgenomen. Dat is moeilijk."

“Mijn leven is enorm veranderd door mijn sinustrombose en hersenbloeding. Zo ben ik snel vermoeid en moet ik iedere middag een paar uur rusten, kan ik me niet lang concentreren, is mijn informatieverwerking een stuk trager en heb ik veel last van prikkels. Je zou kunnen zeggen dat mijn leven in één dag tijd 180 graden is gedraaid.”

“Ondanks de pijn, het verdriet en de veranderingen, ben ik niet iemand die in een hoekje gaat zitten mokken. Daar vind ik het leven veel te mooi voor. Ik kijk niet naar de dingen die ik niet kan, maar naar de dingen die ik nog wél kan. Natuurlijk had ik het liever anders gezien, maar het is ook wel bijzonder dat ik nu, rond mijn vijftigste, mijn leven een hele andere invulling kan geven.”

Mooie toekomst

“Gelukkig heb ik genoeg hobby’s, veel lieve vrienden en familie en een geweldige partner. Mijn partner is mijn rots in de branding, mijn steun en toeverlaat. Onze toekomst ziet er misschien anders uit dat we ons in eerste instantie hadden voorgesteld, maar ik weet zeker dat het - ook nu - een geweldige toekomst zal zijn.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.