Vrouw/Columns & Opinie
1851775181
Columns & Opinie

'In mijn puberteit viel papa keihard van zijn voetstuk'

Maaike Olde Olthof

Maaike Olde Olthof

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van Puck (9) en Charlie (6). Deze keer brengt ze een ode aan haar vader.

Maaike Olde Olthof

Maaike Olde Olthof

'Je vader is zo ontzettend blij met je', lees ik in het typische, ronde handschrift van mijn moeder.

Australië

Op de oranjegekleurde foto in het fotoalbum lig ik, als pasgeboren baby, in de armen van mijn vader. Mijn held. De sterke man die tien jaar in Australië woonde, wiens buurmeisje Mireille Mathieu was (Franse zangeres, red.) en die in zijn jeugd een krokodil aaide. Alleen Australië bleek waar te zijn, maar als kind geloofde ik alles wat hij zei.

Als vader genoot hij ervan dat ik een pienter meisje was. Op een dag reden we, toen mijn broer en ik jong waren, langs het favoriete pannenkoekenhuis. "Mogen we daar eten?" vroeg ik. "Dat gaat niet", zei papa. "Ik heb mijn portemonnee thuis laten liggen."

Eurocheques

Waarop ik, nog geen 5 jaar oud, zei: "Je hebt toch eurocheques bij je?" Ik wist dondersgoed dat hij dat lederen mapje altijd in de binnenkant van zijn colbert had zitten. Hij keerde de auto, reed naar het pannenkoekenhuis en hield daar trots de deur voor me open. Zo is hij.

Het was in de puberteit dat alles volledig veranderde. Papa viel keihard van zijn voetstuk. Ik kwam erachter dat hij allesbehalve perfect was en ik kon het niet uitstaan dat het thuis alleen om hem en zijn werk draaide.

Zeepje

Ook schaamde ik me. Vooral als hij op vakantie met zijn sneakers, pantalon, overhemd met korte mouwen en Canon op de buik de Amerikaanse toerist uithing. Of gitaar speelde als mijn vriendinnen er waren. Ik was de enige van het gezin die kritiek op hem had. Juist omdat ik hem vreselijk liefhad, gaf het afzetten en loskomen veel verdriet.

Hij werkte hard en was exportmanager voor een Amerikaans bedrijf. Wanneer hij van een zakenreis thuiskwam, was het vaak laat, maar hij maakte me altijd wakker voor een knuffel. Soms had hij dan speelgoed of een zeepje uit het hotel bij zich.

Ringetje

Vlak voor een trip naar Portugal vroeg ik of hij een ringetje wilde kopen. Ik was een tiener en zeep was niet cool. Een ring wel. Na zes nachten stond hij naast mijn bed, wat had ik hem gemist! In onze omhelzing voelde ik dat hij iets groots in zijn handen had.

"Dit is voor jou. Pak maar uit." Het bleek een zwarte haan van porselein, op een blauwe sokkel. Hij begon te vertellen. Over Galo de Barcelos; de haan van Portugal. Over een pelgrim die tafelzilver zou hebben gestolen en zijn onschuld had bewezen door een haan te laten kraaien. Of zoiets.

Voetstuk

Het exacte verhaal is me ontgaan want het was midden in de nacht en ik was moe. Maar papa was terug en hij zat naast me. In zijn pak dat nog naar het vliegtuig rook. Hij zat op mijn bed en vertelde een verhaal. "De haan is niet alleen een symbool van Portugal, ook van geluk. Welterusten lieverd."

Hij gaf een kus op m'n voorhoofd en deed het nachtkastlampje uit. Ik herinner het me als de dag van gisteren. Want precies op het moment dat hij dat licht uitdeed, besefte ik dat hij weer op een voetstuk stond. Vandaag de dag staat hij daar nog steeds. Fier rechtop als een Galo de Barcelos.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.