Nieuws/Vrouw
1854033884
Vrouw

Rivka (44) is joods: In bepaalde buurten pas ik extra op

Rivka Reijzer-Eijon

Rivka Reijzer-Eijon

Ondanks dat de Tweede Wereldoorlog ruim zeventig jaar geleden is, is antisemitisme niet verdwenen. Volgens Rivka Reijzer-Eljon (44) wordt het juist weer erger: "In bepaalde buurten pas ik extra goed op."

Rivka Reijzer-Eijon

Rivka Reijzer-Eijon

"Ze hebben het nooit laten merken, maar toch wist ik dat mijn ouders getraumatiseerd waren. Dat voel je, dat zie je. Ik ben tweede generatie-oorlogsslachtoffer; mijn ouders hebben de oorlog bewust meegemaakt. In mijn jeugd werd daar nauwelijks over gepraat, pas nu komt er af en toe wat uit. Blijkt mijn vader op meer dan tien adressen ondergedoken te hebben gezeten! Soms ging dat er heel naar aan toe. Dat doet wel wat met je, het zijn toch je ouders."

Anders

"Voor mijn kinderen heb ik bewust een joodse school gekozen. Daar leren ze de geschiedenis, vieren ze de feestdagen, leren ze Hebreeuws en worden ze tenminste niet gepest. Want buiten de joodse gemeenschap blijf je toch altijd anders, altijd 'de jood'. Mensen vragen altijd waar ik vandaan kom. 'Er is iets anders aan jou', zeggen ze dan."

"Ik voel me meer jood dan Nederlands. We vieren joodse feestdagen, op vrijdagavond eten we uitgebreid met ons gezin, thuis eten we koosjer. Met Kerstmis heb ik niets. Als ik in Israël uit het vliegtuig stap, voel ik me thuis. Ik zou daar kunnen wonen, zeker als mijn kinderen er ook zouden zijn. Over een paar maanden verhuist mijn oudste naar Israël, dus wie weet, later…"

Nergens thuis

"Het antisemitisme wakkert de laatste jaren weer aan. Er zijn aanslagen, joodse gebouwen moeten beter beveiligd worden. Toch ben ik niet echt bang. Hoewel ik weleens denk: zoiets als tijdens de Tweede Wereldoorlog zou zo weer kunnen gebeuren. Onderdeel zijn van een nomadenvolk voelt ook vreemd. Niet eerlijk. Eigenlijk ben je nergens écht thuis."

"In bepaalde buurten pas ik extra op. Dan zorg ik ervoor dat mijn kettinkje met Davidster onder mijn blouse zit. Mijn zoon draagt in die wijken ook geen keppeltje. Joods zijn is iets waar je altijd bij nadenkt. Eigenlijk is het belachelijk dat je niet overal jezelf kunt zijn. Dat het dragen van een symbool van je cultuur soms wordt gezien als provoceren. En dat geldt niet alleen voor joden, ook voor alle andere mensen ter wereld die nergens echt thuis zijn."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.