Vrouw/Columns & Opinie
1855206487
Columns & Opinie

'Bedankt dat je op je drukke dag tijd maakte voor mijn dochter'

Regelmatig lezen we over een falend anti-pestbeleid op scholen, of kinderen en ouders die bot vangen bij een hulpvraag. Maar er zijn ook scholen die het wél goed aanpakken. En zo'n goede aanpak kan het verschil behoorlijk maken, ontdekte Barbara*. Met onderstaande brief bedankt ze de coach van haar dochter.

Beste coach van mijn dochter,

Ze was in tranen. En dat was eigenlijk een understatement. Mijn 12-jarige dochter, een brugklasser, in haar hoofd al zo groot, maar tegelijk ook nog zo kwetsbaar. Ze had ruzie met een jongen uit haar klas, maar waarover wisten ze allebei niet. Al haar vriendinnen bemoeiden zich er mee. De ruzie zat haar blijkbaar zo dwars, dat ze ons vertelde dat ze ziek was. Ze bleef een dagje thuis.

Niet ziek

Halverwege de ochtend ontvingen we een WhatsApp-berichtje vanuit haar slaapkamer. Ze durfde het ons niet te zeggen, maar ze was niet ziek, ze durfde gewoon niet naar school. Ik was het zat. De kwestie speelde nu al dagen en blijkbaar kwamen ze er zelf niet uit. Ik nam contact op met de moeder van de jongen die het betrof.

Misschien konden zij en ik iets voor de kinderen betekenen? Ze schrok, wist nergens van en zou met haar zoon praten. Ik benadrukte nog dat het vast van twee kanten was gekomen. Dat we niemand de schuld moesten geven. We stonden er hetzelfde in.

Triest

Een half uur later had ze toevallig haar zoon aan de telefoon. Ze vertelde hem waarom mijn dochter thuis zat en vroeg hem of het kon worden opgelost. Hij zou de ruzie weer bijleggen, beloofde hij in tranen, want hij wilde dit allemaal ook niet. En toen barstte de bom...

Alle vriendinnen hadden zijn tranen gezien. 'Mijn moeder is boos op mij', was het antwoord. En tegelijk appte hij mijn dochter dat hij het weer wilde goedmaken. De vriendinnen sloegen op tilt. Tientallen appjes en telefoontjes kwamen bij mijn dochter binnen. Dat ze triest was. En dat ze het nooit tegen haar moeder had mogen zeggen.

Hysterisch tranendal

Wat volgde was dus dat hysterische tranendal. Wilde hij het eindelijk goedmaken, keerden alle vriendinnen zich tegen haar! Ze wilde nooit meer naar school. Haar vader keek mij wanhopig aan. 'Wat moeten we nou doen?' En hoewel ik me altijd verre van kinderruzies houd, aarzelde ik geen seconde. Ik belde de school.

En toen kreeg ik jou aan de telefoon, de coach van mijn dochter. Vroeger noemden we dat mentor, maar dit gaat volgens mij nog een stapje verder. Een soort mentor-plus. Je zat volgepland met oudergesprekken die dag, maar ik mocht meteen komen. Met mijn dochter. Nog geen tien minuten later zaten we in je kamer. Wat een betrokkenheid. En wat een oog voor die huilende puber!

Laten zien wat de gevolgen zijn

De WhatsAppende meiden werden erbij gehaald en er volgde een goed gesprek. Niet door boos te worden, maar door te laten zien wat de gevolgen van dergelijke WhatsAppjes kunnen zijn. Beschaamd keken de meiden naar hun vriendin. Na een gesprek van een kwartier, hingen ze allemaal om haar nek. Het was zo niet bedoeld. En het zou niet meer gebeuren.

Je hebt die ontzettend drukke dag een half uur van je tijd vrijgemaakt voor mijn dochter, en daar ben ik je enorm dankbaar voor. Iedere ochtend als ze met een blij gezicht naar me zwaait als ze wegfietst, bedenk ik dat het ook heel anders had kunnen zijn.

Duizend maal dank

Ik lees vaak over scholen waar pesten niet of niet goed wordt aangepakt. Waar ouders bot vangen bij leerkrachten, en wanhopig achterblijven. Ik weet inmiddels dat het ook heel anders kan. Voor jou was het misschien een heel normaal gesprek dat onderdeel van je vak uitmaakt. Voor ons was het heel fijn, betrokken en bijzonder. Coach van mijn dochter, duizend maal dank!

*Vanwege privacyredenen is de naam van de briefschrijfster gefingeerd.

Jij op VROUW.nl

Wil jij hier ook iemand bedanken?

Dan kan dat hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.