Vrouw/Culinair
185730045
Culinair

'Ik kende hem nauwelijks, maar zijn dood grijpt me aan'

Hollandse Hoogte/	Richard Brocken

Hollandse Hoogte/ Richard Brocken

Het kan niet altijd meezitten tijdens een verbouwing. Soms heb je zomaar ineens een gat in de vloer. Maar wat maakt dat nog uit als ineens iemand uit het leven stapt. Marjolein kende de man in kwestie amper, toch grijpt zijn dood haar aan. "Ik heb niks aan hem gemerkt."

Hollandse Hoogte/	Richard Brocken

Hollandse Hoogte/ Richard Brocken

Ik kon niet slapen in de nacht van dinsdag op woensdag. Het was te warm, we hadden kip gegeten die zwaar op mijn maag lag en ik had last van een kriebelhoest. Rond 4 uur ’s nachts zat ik te breien op de bank. Naast het gat in de vloer.

Verrassingen

De afspraken waren duidelijk. We zouden eerst de begane grond van ons pakhuis omtoveren tot woonkeuken en dan pas de huidige huiskamer aanpakken. Zo zouden we de rotzooi tot een minimum beperken, onder het motto: 'Het duurt zolang als het duurt, dus we moeten wel een beetje waken voor het woongenot'.

Maar een huis van bijna 400 jaar oud herbergt zo zijn verrassingen. Een halfvergane balk bijvoorbeeld, verstopt onder gipsplaten. Die moet natuurlijk worden vervangen. Per onmiddellijk. Voor je het weet stort de boel in en dan kun je dat woongenot helemaal wel op je buik schrijven. De klus kon alleen worden geklaard door van boven naar beneden te werken, dus vandaar.

Vader

As we speak zit ik te tikken terwijl twee mannen, waarvan een met bouwvakkersdecolleté (maar daar ben ik mee getrouwd, dus dat geeft niet) zagen, timmeren en vloeken op onverwachte spijkers in het hout.

Het is niet de eerste tegenslag, zal ook zeker niet de laatste zijn, maar de ergste is het al helemaal niet. Al is tegenslag niet het juiste woord als het gaat om het verhaal van de vader van twee kinderen die bij mij aan de keukentafel koffie dronk terwijl we fantaseerden of er misschien een draak in onze kruipruimte zou huizen. We hadden immers contouren in de bodem gevonden die wezen op een mogelijke ingang naar een geheime kelder.

Museum

Ik schatte hem op nog geen veertig en hij kwam net als ik uit het zuiden. Zijn ouders bezaten daar een hoogbejaarde boerderij. Gravend in de tuin van zijn ouderlijk huis op jacht naar verborgen schatten, droomde hij al van wat hij zou worden: archeoloog. En dat werd hij ook. 'Wat hoop je nog ooit te vinden?', vroeg ik, 'behalve dan straks een geheim gangenstelsel met een drakenfamilie onder mijn huis?' 'Het mooiste had hij al ooit gevonden', zei hij. 'Een camee, ingelegd met edelstenen. Het kleinood lag inmiddels in een museum.'

'De archeoloog kwam nog langs', zei ik 's avonds tegen mijn man. 'Wat een aardige vent. En wat een lieve uitstraling. Hij komt morgen terug met een collega om te onderzoeken of er echt een kelder onder ons huis zit.'

Van het leven beroofd

Die zat er niet. Er zat een soort ondiep zwembadje. Best jammer. We waren al namen aan het verzinnen voor het drakengezin. De archeoloog zou ons een verslag sturen. Dat kwam niet. Een week of twee later belden we naar de dienst waar hij werkte. Of iemand wist wat er met dat verslag was gebeurd. We kregen een aangeslagen collega aan de telefoon. De man met het lieve gezicht had zichzelf een week eerder van het leven beroofd.

Het laat me niet los. Bij iedere oude steen die we loswrikken, denk ik: 'Waarom? Waarom maakt een jonge vader een einde aan zijn leven?' Ik kende hem nauwelijks, hij heeft een keer koffie bij me gedronken, we hebben wat gekletst en een doos chocolaatjes gedeeld. En ik heb niks aan hem gemerkt.

Depressie

Het heeft me met de neus op de feiten gedrukt: depressie is een sluipmoordenaar. Die kan woekeren en woekeren zonder dat omstanders en voorbijgangers het doorhebben. En dan ineens is het te laat. Ik merk dat ik anders naar mensen ben gaan kijken: je kunt nu wel glimlachen of me vriendelijk groeten, maar gaat het echt goed met je? Maar ik kan het moeilijk aan iedereen die ik tegenkom op straat gaan vragen.

Ondertussen geef ik ook mijn huis een beetje de schuld. Ik blijf maar denken: 'Als je nou wel die geheime kelder had gehad, zou dat dan een reden geweest zijn voor de archeoloog om zijn daad nog even uit te stellen? Zo van, eerst kijken wat we vinden? Want van uitstel komt vaak afstel, toch? Dan zou een vrouw nog haar man hebben gehad en twee kinderen hun vader.

Huilde

Na de bloedwarme dinsdag kwam de regenachtige woensdag. Ik keek naar het gat in mijn vloer, besloot dat je jezelf overal wel druk over kon maken en vond het terecht dat de hemel huilde. Vanwege dat leven dat zo abrupt geëindigd was.

Merk jij dat iemand in je omgeving hulp nodig heeft? Kijk dan op deze website of bel 0900-0113.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.