Nieuws/Vrouw
1857667203
Vrouw

Weduwe Anita verloor haar dochter (15): Ik dacht dat het een griepje was

Marjon was pas 15 jaar toen ze in juni plotseling overleed

Marjon was pas 15 jaar toen ze in juni plotseling overleed

Anita (50) verloor op 8 juni haar dochter Marjon (15). Het meisje overleed aan een bacteriële hersenvliesontsteking en een bloedvergiftiging. "Mijn man is acht jaar geleden ook overleden. Dat deed ook al zo’n zeer, maar dit is met geen pen te beschrijven."

Marjon was pas 15 jaar toen ze in juni plotseling overleed

Marjon was pas 15 jaar toen ze in juni plotseling overleed

"Marjon was al weken aan het kwakkelen en had de hele tijd kleine dingen, die ze normaal niet had. In de laatste week van mei was ze écht niet meer fit. Ze vertelde dat ze zich niet goed voelde en de hele tijd het idee had dat ze flauwviel."

Lichte keelpijn

"We besloten het nog even aan te kijken. Pinksteren kwam nog tussendoor, maar de dinsdag erna belde ik de dokter. Marjon en ik gingen er vervolgens samen heen. Ze had inmiddels ook lichte keelpijn en de huisarts dacht aan een virale infectie."

"Marjon zou vlak daarna op schoolreis gaan. Omdat we dit allebei geen prettig idee vonden om haar zo weg te laten gaan, besloten we voor zekerheid om bloed te laten prikken in het ziekenhuis."

Allemaal vlekjes

De dag erna kon ik bellen voor de uitslag. Maar diezelfde avond kreeg Marjon hevige koorts en deed alles zeer. Ik zei nog: 'Nu krijg je ook nog griep!' De dag erna - dit was op woensdag 7 juni - meldde ik haar ziek op school. Ik zei dat ze koorts en pijn had en echt niet kon komen."

"Op haar gezicht, borst en buik zaten inmiddels allemaal vlekjes. Ik hield mijn dochter een spiegel voor, om te laten zien hoe het eruit zag. Maar ze zei: 'Mam, ik zie niks.' Mijn oudste dochter (21) was inmiddels ook wakker en vroeg wat ze dan wel zag. Maar ze zag alleen het licht dat door het raam scheen. Hierop besloten we direct de huisarts te bellen, want we wisten meteen dat er iets helemaal niet goed was."

Bloedvergiftiging

"De huisarts kwam maar kon niet vaststellen wat er precies mis was. Hij had dit nog nooit eerder gezien vertelde hij ons. Hij belde wel meteen een kinderarts en een ambulance, die haar met spoed richting het ziekenhuis reed."

"Inmiddels had Marjon nog meer vlekken gekregen. Ze zeiden in het ziekenhuis dat ze een bloedvergiftiging had en ze kreeg direct extra vocht en medicijnen toegediend. Het leek de artsen beter om haar kunstmatige beademing te geven, omdat ze zo aan het vechten was. Omdat het inbrengen van de buis zeer deed, besloten ze om haar ook kunstmatig in slaap te houden."

Gillende sirenes

"Marjon moest met spoed naar het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG). Er werd een speciale ambulance met arts naar ons in Drachten gestuurd. Vervolgens is ze met gillende sirenes naar het UMCG vervoerd. In een politiewagen reed ik achter mijn dochter aan."

"Ze werd in Groningen direct naar een operatiekamer gebracht. Ze sneden Marjons borstbeen open, om haar aan te sluiten op een hart- en longmachine. Ik besefte op dat moment echt niet wat me overkwam. Het ging allemaal zo snel. De dag ervoor had ze - dacht ik - nog een griepje en nu lag mijn kind ineens op de operatietafel."

Oorbellen

"Na de operatie mocht ik haar zien. Ze was enorm opgezwollen door het toegediende vocht en zat van top tot teen onder de vlekken. Ik ben niet van haar zijde geweken en bleef op de afdeling waar ze lag."

"De dag erna, donderdag 8 juni, ben ik ’s morgens nog naar haar toe gegaan. Ik herkende mijn dochter alleen nog maar aan haar oorbellen; ze was zo enorm dik. Normaal had Marjon maat 36, toen ze overleed maat 46; door al het toegediende vocht."

Machines

"Godzijdank hebben we nog tegen elkaar kunnen zeggen dat we van elkaar houden. Mijn ouders en mijn oudste dochter zijn ook nog langs geweest. Ze werd die donderdagochtend nog een keer geopereerd - om de organen de ruimte te geven - en de artsen hadden al gewaarschuwd dat de kans dat ze het níet zou halen veel groter was."

"Maar het was mijn kind, dus ik hield een sprankje hoop. Maar toen de arts vlak na de operatie terugkwam, zei hij dat haar pupillen niet meer reageerden. Ze was hersendood en ze zouden de machines die haar in leven hielden uitschakelen…"

Dezelfde verdieping

"Er zijn geen woorden voor wat er dan door je geen gaat. Het doet onbeschrijfelijk veel zeer. Het hele wrange eraan is, is dat Marjon te vroeg is geboren en op dezelfde verdieping op de afdeling neonatologie óók al vocht voor haar leven."

"Mijn man is acht jaar geleden ook overleden. Dat deed ook al zo’n zeer, maar dit is met geen pen te beschrijven. Na haar overlijden belandden we in een soort achtbaan; we kregen veel aanloop, visite en knuffels."

In hetzelfde graf als mijn man

"Heel fijn, maar ook erg vermoeiend. De begrafenis moest geregeld worden. We zijn niet erg gelovig, maar mijn dochter was een paar weken voor haar overlijden met de Vrije Baptistengemeente Bethel op kamp geweest. Zij stelden ons een zaal ter beschikking, superlief."

"Op haar begrafenis kwamen 600 man, het was ondanks het verdriet een prachtige dag. Een meisje uit de buurt zong met haar vader het nummer Samen voor altijd, van Marco Borsato. Omdat mijn man ook is overleden en mijn dochter bij hem in het graf is begraven, was dit erg toepasselijk. En heel mooi."

Shirtje in de was

"Onlangs werd ik 50 en toen zijn drie vriendinnen van Marjon nog langs geweest. Het is heel erg fijn om die steun te hebben. Mijn oudste dochter heeft niet lang voordat Marjon overleed een kindje gekregen. Dit is erg dubbel, natuurlijk. Maar mijn dochter en schoonzoon wonen met hun kind bij mij in, hierdoor heb ik gelukkig heel veel afleiding."

Op de vraag hoe en of het met haar gaat, zo ontzettend kort na zo’n intens verlies, antwoordt Anita: "Het verschilt per uur, of per minuut: het gaat met vallen en opstaan. Toen we thuiskwamen uit het ziekenhuis, stond haar schooltas klaar op tafel. Dan ga je helemaal kapot. En laatst kwam ik een shirtje van Marjon tegen in de was, of een onderbroekje. Dat zijn kleine dingen die heel erg veel zeer doen."

Net tante

"We praten gelukkig heel veel over haar, ze was natuurlijk ook net tante geworden. Ik heb maar twee kinderen, en mijn schoonzoon is enig kind, dus de kleine heeft geen ooms en tantes. Erg verdrietig. Gelukkig krijg ik veel steun, ook uit onverwachte hoek. Zo kreeg ik een kaart van mensen die een half uur verderop wonen en 26 jaar geleden hetzelfde hebben meegemaakt. Zo lief."

"Als ik mijn verhaal kwijt wil, dan kan dat. Ik huil, lach en praat met iedereen. Dus dat is wel erg makkelijk. Het idee dat mijn dochter bij haar vader ligt, geeft rust. En ook dat de uitvaart zo mooi was, ondanks het verdriet. Maar de grote vraag blijft 'Waarom?'. Dat is een vraag die blijft en nooit meer verdwijnt."

Wil je in contact komen met Anita? Om haar een hart onder de riem te steken, of omdat je hetzelfde hebt meegemaakt? Dat zou ze erg waarderen. Je kunt je reactie en/of gegevens sturen naar redactie@vrouw.nl, o.v.v. ‘Anita Kuiper’. Dan zorgen wij dat dit bij haar terecht komt!

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook, net als Anita, jouw verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.