Vrouw/Seks & Relaties
1859840604
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De Vechtscheiding deel 52: ’Mijn vingers speuren verder, ze gromt goedkeurend’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Ik word bekaf wakker. Alsof ik een triatlon heb gelopen. Voorzichtig open ik één oog. Ah, ik ben in de logeerkamer van mijn moeder. Maar waarom? En waarom ben ik zo moe? Ik sluit mijn oog weer en soes verder tot mijn moeder binnenkomt.

Aan haar manier van bewegen hoor ik al dat ze ’not amused’ is. „Hoi mam, ik kan nog steeds horen dat je geïrriteerd bent. Net als toen ik nog een puber was. Wie heeft je onrecht aangedaan?” begroet ik haar. „Jij,” blaft ze, „ga eens rechtop zitten.” Braaf hijs ik me overeind en kijk haar vragend aan.

„Je was gister knetterstoned. Net als vroeger, toen je nog een puber was. Alleen blowde je toen omdat je vader je in de steek had gelaten. En nu ben je zelf die vader die zijn gezin in de steek heeft gelaten.”

Schaamte

Ik moet diep in mijn geheugen graven, maar dan komt het weer terug: mijn irritatie omdat Sara niet welkom was op het feest, het geflirt van Anouk, de joint die uit Storms jas viel en de taart in de tuin. Ik voel het schaamrood naar mijn kaken stijgen. „En bovenop jouw gedonder verscheen Sara ook nog aan de deur. Ladderzat. Dus je begrijpt dat Anouk en de kinderen het helemaal gehad hadden met je.”

Ze zet met de klap een kop koffie voor me neer. „En nog iets, Bas.” Ik kijk haar vragend aan: „De moeder van je kinderen het huis uitzetten?! Hoe haal je het in je hoofd! Dat moet je echt terugdraaien.”

Eén joint geeft werk voor een hele week. Ik zet eerst de advocaat weer aan het werk over het huis. Dan het gezin. Storm is vooral boos om de verloren joint. Dat geeft wel de opening voor een goed gesprek over de risico’s van drugsgebruik met een afrondende stoeipartij. Daarmee is de woede van Storm weg. Lente heeft meer tijd nodig. En meer excuses, meer uitleg en alsnog een nieuwe taart. Anouk is weer een ijskonijn. Ze doet alsof ze overal boven staat. Sust, troost en knikt mij af en toe neerbuigend toe.

Bloemen

Ondertussen is mijn telefoon volgelopen met verontschuldigende appjes van Sara. Ik reageer er even niet op. Eerst de situatie thuis oplossen. Maar Sara houdt vol. Als ik niet reageer op de appjes, gaat ze over op andere middelen. Ze belt en zet tenslotte een afspraak in mijn agenda. Nu moet ik wel reageren.

Ik app: ’Hi, we moeten praten, maar ik moet nu eerst de situatie met de tweeling oplossen. Ik bel je later’. Ze antwoordt met een bos bloemen en een kaartje: ’Het spijt me heel erg. Wil je vanavond op me wachten, dan kunnen we het erover hebben’. Ik heb nog nooit een bos bloemen van een vrouw gekregen. Het doet me wel wat.

Ik besluit te wachten en ondertussen achterstallige onderhoud weg te gaan werken: ik moet nog profielen afmaken en foto’s uploaden. Meestal doe ik dat thuis, maar met de wifi op het werk gaat het sneller. Ik ben zo geconcentreerd bezig dat ik niet eens merk hoe laat het is.

Eén blik maar

Plotseling gaat het licht op de gang uit en zwaait de deur open. „Hé, ben jij er nog?” In de deur staat een verbaasde Roxy: „Ik wilde afsluiten. Blijf je nog lang?” Ze loopt heupwiegend de kamer in en wringt zich tussen mij en het bureau: „Of heb je geen lekker warm nestje om naar toe te gaan?”

Ze giechelt, draait zich om en begint de papieren op mijn bureau te sorteren. Daarbij duwt ze haar billen bijna tegen mijn neus. „Ik wacht op Sara,”, mompel ik, terwijl ik de billen probeer te negeren. „Die lompe? Die is al weg. Haar bureau is opgeruimd en ze riep ook ’Tot morgen’.”

„Dat zegt niets. Ze kan nog altijd terugkomen.” „Natuurlijk schat,” fleemt Roxy. „Denk jij maar wat je wilt, maar Sara weet dat ik altijd als laatste blijf.” Ze buigt nog een beetje verder over het bureau. Als ik mijn hoofd iets lager hou, kan ik onder haar rokje kijken. Zal ik het doen? Een blik maar. Dat kan geen kwaad.

Stringetje

Ik kantel mijn hoofd en buig iets naar voren. Heeft ze nou geen slipje aan? Ik moet wel verder buigen om dat te zien. Of haar rokje omhoog schuiven? Nog voor ik de vraag voor mezelf heb beantwoord, heb ik het rokje al omhoog geschoven. Mijn handen glijden over de prachtig ronde billen en vinden het stringetje. Ik trek hem naar beneden.

Roxy buigt verder. Terwijl een hand haar billen blijft strelen, glijdt de ander tussen haar benen. Ze gromt goedkeurend. Mijn vingers speuren verder. Ze opent haar zachte dijen en dan gaat alles vanzelf. Alles. Ook het licht dat plots op de gang weer aanspringt en de bekende stem die vragend mijn naam roept.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.