Vrouw/Opgebiecht
1862130089
Opgebiecht

Opgebiecht

Waarom gunt hij me geen kind?

Deze keer biecht een vrouw op dat ze koste wat kost moeder wil worden.

„Mijn vriend was nog getrouwd toen ik hem leerde kennen. Het is niet netjes, maar dit soort dingen kunnen gebeuren. We zagen elkaar dagelijks op het werk en op een gegeven moment sprong de vonk over. We probeerden het nog wel tegen te houden, maar het gevoel was gewoon te sterk tussen ons.

Kinderwens

Zijn vrouw is na de scheiding met de kinderen verhuisd naar Brabant, waar ze oorspronkelijk vandaan komt. Tot voor kort zag hij zijn dochters – die nu tien en twaalf jaar oud zijn – om het weekend, maar door corona zijn ze hier nu al twee maanden niet geweest. Daar heeft hij veel verdriet van. Ik snap dat, maar het maakt me ook boos. We hebben namelijk de laatste tijd veel discussies over een kind van ons samen. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij geen kinderen meer wil. Hij wordt volgend jaar vijftig en vindt zichzelf te oud.

Ik heb nooit een enorme kinderwens gehad, maar nu ik 36 ben, voel ik de biologische klok behoorlijk tikken. Hij is superlief voor zijn kinderen, dus ik zou me geen betere vader voor de mijne kunnen wensen. Ik vind het heel moeilijk dat hij me dit niet gunt. Behalve het feit dat hij niet ‘als een bejaarde man op het schoolplein wil staan’, is hij ook bang dat onze relatie op een gegeven moment eindigt en er dan weer een kind zonder vader opgroeit. Hij voelt zich enorm schuldig dat hij zijn kinderen dat heeft aangedaan, zeker omdat ook zijn ex hem dit enorm aanrekent.

Onzinargumenten

Ik vind het allemaal onzinargumenten. We houden veel van elkaar en onze relatie is prima. Bovendien zijn er legio mannen die na hun vijftigste een kind krijgen. Mijn vriendinnen zijn bijna allemaal al moeder, sommigen zelfs van hun tweede of derde kind. Zijn dochters hebben nu allebei een eigen kamer in ons huis, maar echt nodig is dat niet. Ze zijn er toch bijna nooit. Ik neem aan dat ze – nu ze in de puberteit zitten – ook minder vaak zullen komen en steeds meer hun eigen leven opbouwen. Dus er is ook fysiek ruimte voor een baby.

Begrijp me goed, ik hou van zijn kinderen, maar ze zijn niet van mezelf. Ik wil het allemaal een keer meemaken: de zwangerschap, de bevalling en natuurlijk het zien opgroeien van mijn eigen vlees en bloed. Dat is eigenlijk wel het risico van samenwonen met een jongere vrouw. Zijn tegenargument is dat ik nooit een uitgesproken kinderwens heb gehad en dat ik hem nu ineens voor het blok zet.

Kiezen

Eigenlijk komt het erop neer dat ik moet kiezen tussen hem en een kind. Dat wil ik helemaal niet. Ik wil hem én een kind; een kind van hem! Ik weet niet goed wat ik moet doen. Verbreek ik de relatie en ga ik op zoek naar een andere man? Blijf ik bij hem en zet ik mijn kinderwens opzij? Of… word ik gewoon ‘per ongeluk’ zwanger? Ik kan tenslotte best een keer de pil vergeten. Oeps! Ik neig naar het laatste. Want ik weet zeker dat als er eenmaal een kind op komst is, hij het hartstikke leuk vindt om weer vader te worden.”

Deze rubriek is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Dit verhaal komt uit VROUW Magazine.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.