Nieuws/Vrouw
1866226858
Vrouw

'Toen ze zich omdraaide veegde ik snel mijn ogen droog'

vrouw dept haar tranen

vrouw dept haar tranen

De eerste inseminatie mislukte. Ik had het natuurlijk wel gehoopt, maar ik had niet verwacht dat het in één keer raak zou zijn. Ik was dus niet drie dagen van slag of zo. Mijn lijf deed die eerste keer wel precies wat het moest doen, dus ik had er geen moment bij stil gestaan dat het de tweede keer zou gaan haperen.

vrouw dept haar tranen

vrouw dept haar tranen

De eerste keer dat ik in die nieuwe cyclus met m’n benen in de beugels lag om te checken hoe fantastisch mijn overjarige eieren groeiden, had ik precies in mijn hoofd hoe groot ze inmiddels moesten zijn. Ik had zelfs al bij mijn man aangekondigd wanneer hij ongeveer stand-by moest zijn met zijn potje - ik vermoedde een dag of vier later. Helaas groeide er helemaal niets.

Afdeling acute psychiatrie

'Geen man overboord', zei de fertiliteitsverpleegkundige. 'We kijken overmorgen gewoon weer.' 'Ja, we kijken overmorgen gewoon weer', knikte ik zo monter mogelijk. Ik slikte.

Drie minuten later wandelde ik door het doolhof van ziekenhuisgangen naar buiten. Ik had deze route de afgelopen maanden al een keer of twintig gelopen, en net als altijd nam ik halverwege per ongeluk dezelfde verkeerde afslag, en wandelde op het nippertje niet bij de afdeling acute psychiatrie naar binnen.

Een blauw stippenpatroon

Twee dagen later lag ik er weer. Zenuwachtiger dan normaal. Terecht, bleek, want er was nauwelijks iets gebeurd. Injecteerde ik mezelf hier nou elke dag voor? Mijn buik had inmiddels een blauw stippenpatroon, met links naast mijn navel één knoeperd van een bloeduitstorting waar ik blijkbaar een bloedvaatje had geraakt.

Ik hield in dit traject met alles rekening; dat het lang zou gaan duren, of dat het misschien helemaal niet zou gaan lukken. Maar nooit met de kans dat die medicijnen niets zouden doen. Ik bedoel, waarom gebruik je ze dan?

Tranen achter mijn ogen

Ik voelde de tranen branden achter mijn ogen. 'Stel je niet zo aan', strafte ik mezelf in gedachten. 'Je hebt al een prachtig gezond kind, en daarnaast kan het nog alle kanten op.'

Ineens was ik er zo ontzettend klaar mee, ook al waren we welbeschouwd net begonnen. 'Ik vind dit proces toch best zwaar soms', hoorde ik mezelf ineens zeggen tegen de verpleegkundige. Terwijl zij zich omdraaide om iets te pakken, veegde ik met mijn mouw snel mijn ogen droog.

Keihard janken

Ze legde een hand op mijn knie en zei dat het ook zwaar ís. En dat ze in het ziekenhuis mensen hadden waarmee ik kon praten. Ik antwoordde dat ik erover zou denken. Ik ben niet zo van het praten, meer van het even keihard janken in de auto en daarna weer de schouders eronder zetten.

Weer twee dagen later - op een zaterdagmorgen, ik zou er zelfs een deel van de voetbalwedstrijd van mijn zoon voor missen - toog ik weer naar het ziekenhuis. Het was er uitgestorven.

Enorm ei

Ik was uiterst relaxt. Ik had me er eindelijk bij neergelegd dat we deze cyclus hoogstwaarschijnlijk zouden moeten overslaan, en verwachtte dus helemaal niets - in ieder geval niet het enorme ronde ei dat op het echoscherm opdoemde. Met een inseminatie-afspraak op zak liep ik vijf minuten later bijna huppelend door de lege gangen. Ik zette de pas erin, dan kon ik mijn voetballende zoon nog zien.

Voor het eerst liep ik niet bijna de afdeling acute psychiatrie op.

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (8). Sinds anderhalf jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert een laatste-kans-baby te krijgen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.