Nieuws/Vrouw
1869744074
Vrouw

'Mijn dochter was ongeneeslijk ziek, maar het leek wel alsof haar collega's daaraan twijfelden'

De brief van basisschooldirecteur Sandor van der Laan raakte Ann (64) recht in het hart. Vooral de zin: "Wat 'fijn' dat u daarmee een turbulente tijd voor het gezin net wat moeilijker maakt. Heeft u enig besef wat voor verdriet dit teweeg brengt?", leek zo uit haar eigen leven te komen. Ann verloor in 2003 haar dochter Jill, een kleuterjuf, aan een hersentumor. In die loodzware periode kreeg Jill niet van iedereen evenveel begrip. (*)

Voorgevoel van een moeder

"Jill had al maanden heel veel hoofdpijn. De huisarts gooide het eerst op medicijnafhankelijke hoofdpijn; Jill had teveel en te vaak paracetamol geslikt dacht hij. Later wilde hij haar antidepressiva voorschrijven, want hij ging er vanuit dat het iets psychisch was. Ik stak daar een stokje voor. Je kent je kind na 27 jaar zo goed. Dan weet je echt wel of er sprake is van een depressie of niet. Mijn voorgevoel zei mij dat er iets ernstigs aan de hand was. Als moeder weet je dat…"

Vuist op tafel

"We hebben een klein jaar aangemodderd en toen waren we het helemaal zat. Mijn man is naar de huisarts gegaan voor een verwijsbrief voor de neuroloog. 'We gaan hoe dan ook,' zei hij. Onder protest schreef de huisarts de verwijzing uit. Ook de neuroloog maakte zich aanvankelijk weinig zorgen. Zelfs toen Jill uitvalverschijnselen kreeg, zag hij het nut van een MRI niet in. Plotseling verloor ze voor een korte tijd het vermogen te spreken. Toen hebben we met onze vuist op tafel geslagen; er moest iets gebeuren. Er werd een EEG gemaakt, om epilepsie uit te sluiten. Daaruit bleek dat er wel degelijk iets aan de hand was."

Verdrietig en boos

"De volgende dag onderging Jill dan eindelijk de MRI waar we al zo lang om vroegen. De uitslag was afschuwelijk: ze had een hersentumor. Ik was zo ontzettend boos. Verdrietig en boos. 'Ik heb het al die tijd gezegd!', heb ik geroepen. De arts wilde Jill meteen opnemen, maar dat weigerde ze. Dat weekend zou haar broertje thuiskomen uit Amerika en ze wilde hem niet teleurstellen. Ze liep nu al ruim een jaar onbehandeld rond, dat ene weekend kon er ook nog wel bij. Het was op dat moment nog niet duidelijk of ze geopereerd kon worden. We leefden in enorme angst."

Kleuterjuf in hart en nieren

"Er was een operatie mogelijk, maar Jill zou niet oud worden. Dat bericht was niet te bevatten. Ze was mijn enige dochter, we waren een twee-eenheid. Jill had op dat moment geen relatie, woonde nog thuis en was kleuterjuf in hart en nieren, echt een geweldige lieve, betrouwbare en geduldige vrouw. 's Avonds keek ze altijd naar het weerbericht. Zodra het weer het ook maar even toeliet, ging ze met haar kleuters naar buiten. Ik hielp haar wel eens de klas te versieren. Met kerst maakte ze er een kleurrijk feest van. 'Zo bont hebben ze het thuis niet mam', zei ze dan. Ze was stapelgek op kinderen."

Weinig begrip

"De operatie duurde negen uur en ze doorstond het goed, zelfs zo goed dat ze weer aan het werk wilde. Fulltime werken zat er niet meer in, maar vijftig procent moest lukken. De juf die de overige vijftig procent van haar overnam, toonde weinig begrip. Als Jill na de ochtend naar huis ging, vroeg ze vilein wat ze allemaal ging doen, die middag. Alsof Jill fijn een vrije dag had… Ze kon alleen maar slapen! 'Lekker hoor, die halve dagen,' zei ze. Het leek wel alsof ze twijfelde aan de ernst van de situatie. Doordat Jill wilde blijven werken, kon haar invalster niet fulltime aan de slag. Ook voor de school was dat lastig. De directeur koos in gesprekken partij voor de andere juf; Jill was zakelijk gezien een probleem geworden."

Steken onder water

"Jill heeft in die tijd heel veel verdriet van de situatie gehad. Op het werk waar ze zoveel van hield, kreeg ze voortdurend steken onder water uitgedeeld. Dan had ze 's morgens met haar kinderen wat moois geknutseld en dan hing haar invalster er 's middags nieuwe werkjes voor. En met kerst werd alle kleurrijke kerstversiering, die Jill in de loop der jaren zo zorgvuldig had opgespaard, door haar invalster omwikkeld met zilverfolie. Jill werd gewoon weggepoetst. Tweeënhalf jaar na de diagnose bleek de tumor te zijn uitgezaaid. Er was geen behandeling meer mogelijk. Vanaf dat moment sloegen de juf en de directeur om als een blad aan een boom: Jill zou weggaan, precies wat het doel was."

Perplex

"Kort nadat bekend werd dat Jill snel zou overlijden, viel er een brief op de mat waarin Jills ontslag bekend werd gemaakt. Dat was volgens de regels, maar wij hadden het zo veel fijner gevonden als de brief persoonlijk was afgegeven. Jill was perplex toen ze de brief in handen kreeg. Het was vreselijk haar verdriet te zien. De brief kwam in januari en kondigde haar ontslag per 1 mei aan. In maart overleed Jill, ze was toen dertig jaar oud."

Gevoelloos en hard

"Wij hebben het slecht getroffen met de manier waarop men met Jill is omgegaan, maar ik weet inmiddels dat wij echt geen uitzondering zijn. Dat bewijst ook die brief van basisschooldirecteur Sandor van der Laan aan de ouder die de anonieme brief schreef maar weer; mensen kunnen ongelooflijk gevoelloos en hard reageren. Dat maakt het zware proces waar je tijdens een ziekte doorheen gaat nog moeilijker. Het verdriet is er nu, veertien jaar later, bij mij niet minder om, maar het is anders geworden. Jill had twee broers, waar ik net zo veel van houd, maar een dochter is voor een moeder toch heel speciaal. Ik mis haar nog iedere dag."

(*) Uit privacyoverwegingen zijn de namen in dit artikel aangepast (echte naam bij de redactie bekend).

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een aangrijpend verhaal, dat je met onze lezers wilt delen? Stuur dat dan hier in.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.