Vrouw/Seks & Relaties
1869926340
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 139: ’Nu moet ik de boeman spelen’

„Ik wou dat Bas er was om hem de deur uit de duwen.”

„Ik wou dat Bas er was om hem de deur uit de duwen.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„Ik wou dat Bas er was om hem de deur uit de duwen.”

„Ik wou dat Bas er was om hem de deur uit de duwen.”

Voor de deur van mijn huis zit Sara op een twee dozen. „Dat zijn onze schoolboeken”, sist Lente. Bas is als eerste uit de taxi en vliegt op Sara af. Ik betaal de taxichauffeur en Storm ontfermt zich over de koffers. Lente loopt naar Sara en Bas. „Je zit met je dikke reet op onze schoolboeken.” Gegeneerd staat Sara op. Ze struikelt en beetje. Ik denk dat ze dronken is. „Alsjeblief”, hoor ik haar tegen Bas zeggen. „Ga met me mee. Dan vertel ik je precies hoe het zit.” „Ik ben bekaf”, antwoordt Bas. „We komen net thuis.” „We? Thuis? Is dit nu weer je thuis?” „Nee”, zucht Bas vermoeid. „Ik breng Anouk en de kinderen naar huis.” Ik passeer ze en kijk ze niet aan. Dit is het probleem van Bas. Laat hem het maar oplossen. Ik had graag gekeken hoe hij dit gaat aanpakken, maar als ik hem weer wil vertrouwen dan moet ik dat dus juist niet doen. Ik pak de post en ga naar binnen.

Foto

Na een uur is er nog geen teken van Bas. Ik lig inmiddels al op bed, maar kan niet slapen. Het irriteert me dat hij zoveel tijd aan haar besteedt. Ik kruip weer uit bed en gluur vanonder het gordijn naar de voordeur. Weg! Dat is raar. Ik stuur een ’?’ in de app. Hij reageert meteen. „Ben bij Mieke.” Gelukkig. Hij is meteen naar zijn moeder gegaan. „Ik wilde je niet wakker maken.” „Wat was er met Sara?” „Niets bijzonders. We hebben het er nog wel over.” „Alles oké?” „Ja, prima. Ik lig in bed. Jij?” „Ik ook.” „Foto?” Ik twijfel. Ten eerste ben ik geen foto-type en daarbij heb ik een oud groot shirt aan, m’n haar in een knot op m’n hoofd en ik heb mijn make up er al afgehaald. Dus ik stuur een stralende vakantiefoto waarop Lente en ik samen op het strand van Santa Eularia naar de zonsopgang kijken. Bas neemt daar geen genoegen mee en dus til ik mijn shirt op. De foto wordt enthousiast ontvangen.

Het valt niet mee om de kinderen weer in het gareel te krijgen. Ze zijn allebei met de hakken over de sloot naar de eindexamenklas. Ruimte om te lummelen is er dus niet meer. Ze moeten flink aan de bak. Lente gaat met gewone tegenzin. Ze moppert en treuzelt, maar fietst uiteindelijk wel weg. Storm daarentegen is met geen mogelijkheid de deur uit te krijgen. Hij eet traag, doucht lang en valt uiteindelijk weer in slaap op de bank. Ik wou dat Bas er was om hem de deur uit de duwen. Nu moet ik zelf de boeman spelen. En dat vind ik niet zo leuk. Zeker als het Storm betreft. Gefrustreerd kniel ik naast hem neer en schud hem wakker. „Wat is er? Je hebt zes weken vakantie gehad. Waarom ben je nog zo moe?” „Gewoon”, antwoordt Storm en draait zich bruusk om. „Ik heb gewoon geen zin”, mompelt hij. „Daarmee red je je eindexamen niet. Kom op jongen.” Ik trek hem aan zijn schouder, terwijl ik nadenk over wat ik ga doen als deze zachte dwang niet helpt. Ik kan Bas bellen en die laten brullen, ik kan proberen zelf boos te worden, en ik zou hem kunnen laten liggen. Hij moet het tenslotte zelf doen. Maar de gedachte aan een ’gezakt’ kind schrikt me af en dus zet ik mijn laatste troef in: omkopen. „Kom, ik breng je.” Met duidelijke tegenzin komt Storm overeind.

Irritatie

Eenmaal in de auto wordt zijn humeur beter. Vooral als ik beloof dat ik hem vanmiddag weer ophaal en dan langs de biologische grillkippen rijd. „Wil je me afzetten op de hoek”, vraagt hij. Natuurlijk wil hij liever niet met zijn moeder gezien worden. „Oké. Nog meer wensen?” Storm grijnst. Hij lijkt op Bas. „Nog even niet. Als ik straks mijn eigen rijbewijs heb, hoef je mij niet meer te brengen”, zegt hij blij. „Dan leen ik alleen je auto.” Hij lacht zelfgenoegzaam. „Dat duurt nog wel even”, antwoord ik. „Nee hoor. In het begin moet je mee, maar als ik 18 ben mag ik alleen.” „Maar je hebt nog geen rijles.” „Jawel, papa heeft beloofd dat te gaan regelen.” Ik glimlach. Dit had Bas met mij moeten overleggen. Ik laat niet merken aan Storm dat het me irriteert.

Thuisgekomen app ik naar Bas. „Storm krijgt rijles?” Hij stuurt een ronkende auto terug. „Ja. Ik dacht: wij in therapie, de kinderen op rijles. Zo hebben we allemaal iets leuks. Knipoog.” Hmm. „Waarom heb je dit niet even overlegd?” „Het leek me een leuk cadeau voor hun diploma.” „Van jou alleen?„ „Nee, van ons samen. Oké?” „Ik denk erover. Wil je me trouwens de inlog van onze gemeenschappelijke rekening sturen? Ik kan er niet in.” Het blijft lang stil.

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.