Vrouw/Lezerscolumn
187398894
Lezerscolumn

Lezerscolumn

Ester was bang voor haar man: ’Je weet pas wat het is als je er zelf in hebt gezeten’

„Ik was slim, zelfstandig, had een mooie carrière en was financieel onafhankelijk. Toch raakte ik gevangen in een destructieve relatie met fysiek geweld en psychische mangeling.”

„Ik was slim, zelfstandig, had een mooie carrière en was financieel onafhankelijk. Toch raakte ik gevangen in een destructieve relatie met fysiek geweld en psychische mangeling.”

Ester Wijnen (50) was acht jaar lang slachtoffer van huiselijk geweld, terwijl niemand in haar omgeving daar iets van wist. Voor VROUW.nl schreef ze een Lezerscolumn, om het zwijgen en het taboe op partnergeweld te doorbreken. „Ik ben de schaamte voorbij en kies er bewust voor mijn verhaal te vertellen.”

„Ik was slim, zelfstandig, had een mooie carrière en was financieel onafhankelijk. Toch raakte ik gevangen in een destructieve relatie met fysiek geweld en psychische mangeling.”

„Ik was slim, zelfstandig, had een mooie carrière en was financieel onafhankelijk. Toch raakte ik gevangen in een destructieve relatie met fysiek geweld en psychische mangeling.”

Slachtoffers van partnergeweld, ik ben een van hen. Ook als krachtige, zelfstandige en onafhankelijke vrouw met een goede baan kun je hierin terechtkomen. Iets waarvan je van tevoren denkt: ’Dat nooit’. Toch ging het zo. Waarom kies ik ervoor mijn verhaal te vertellen? Ik wil het taboe doorbreken, de verborgen verhalen van vrouwen zoals ik aan het licht brengen, omstanders bewust maken en bijdragen aan een betere beeldvorming van de slachtoffers.

Destructieve relaties

Het treft niet alleen kwetsbare, afhankelijke vrouwen zonder inkomen en met een afstand tot de arbeidsmarkt. Dat is vaak het stereotype beeld dat heerst in de maatschappij. En daar herkent de sterke vrouw zich niet in. Voor mij vergrootte dat alleen maar mijn schaamte. Want dat ging toch zeker niet over mij?

Ik was slim, zelfstandig, had een mooie carrière en was financieel onafhankelijk. Toch raakte ik gevangen in een destructieve relatie met fysiek geweld en psychische mangeling. Dat lot treft veel sterke vrouwen. Door hun krachtige voorkomen ziet de omgeving hen niet als potentieel slachtoffer van partnergeweld. Ze lopen eerder nog tegen extra onbegrip of muren op. Het is zeker niet zo dat iedereen je met open armen ontvangt met je verhaal. Het sociale netwerk kijkt vaak ook weg.

Mechanisme

Vorig jaar werd ik geïnterviewd over mijn verleden met partnergeweld. Toen ik mijn verhaal voor de eerste keer teruglas deinsde ik achteruit. Overdreef ik niet? Was het wel echt zo erg geweest? Het was zo confronterend dat mijn eerste neiging was om het weer te ontkrachten. Precies dit is het mechanisme waardoor ik toen ook vastzat.

Ik was het type onafhankelijke vrouw. Toch leefde ik acht jaar in een relatie vol huiselijk geweld. Al die tijd hield ik het voor de buitenwereld verborgen. Niemand wist iets. Zelfs mijn beste vriendin of zus niet. Ik leidde een dubbelleven. Voordeur uit: succesvol in werk en sport, geliefd bij vrienden. Achter de voordeur: bang voor mijn eigen man. Als ik de deur achter me dichttrok en naar mijn werk ging voelde ik me echt Ester. Zelfverzekerd, enthousiast, volop met plezier in het leven. Als ik thuiskwam voelde ik me nog slechts een schim van mezelf. Vermoeid, somber en met weinig hoop.

Schaamte

De schaamte was zo groot dat het makkelijker was om te zwijgen. Ook na de scheiding ging het psychisch geweld lang door. Tot ik leerde hoe ik zelf meer afstand kon nemen. In 2020 kwam er in mij een nieuwe beweging op gang. Een nieuw punt van transformatie, een voelbaar keerpunt. De vraag die al jaren boven mijn hoofd zweefde had haar antwoord gevonden. Kon ik ooit mijn verhaal vertellen? Dat was de grote vraag. De tegenhanger was of ik mijn verhaal mee mijn graf in zou nemen. Omdat het niet kon voor mijn jongens. Want het laatste wat ik wilde, was dat ik mijn zoons ermee belastte.

Maar ja, het is mijn verhaal. Het is een deel van mij, ik kan het niet wegpoetsen. Het is deel van mijn leven en dat zal het blijven. Ik zie het ook niet als iets wat ik kan afsluiten. Dat is de illusie. De helende beweging zit in het insluiten van dit deel van mij. Erkennen dat het er is, dat het mij heeft beschadigd en dat het mij ook sterker heeft gemaakt.

Zoons

Mijn zoons zijn nu volwassen. Mijn verhaal mag worden verteld. Juist omdat de buitenwereld dit niet begrijpt. Je begrijpt het pas echt als je weet hoe het gaat. Mijn belangrijkste les? Ik ben niet slap geweest maar juist te sterk.

In 2020 had ik de moed om met mijn verhaal openbaar te gaan op LinkedIn. Er kwam heel wat op gang. Ik kreeg duizenden reacties van lotgenoten die zich herkenden in mijn verhaal en te maken hadden met fysiek en/of psychisch geweld. Of nog erger, vrouwen die er nu middenin zitten en alleen aan mij hun verhaal durven doen.

Ik bleek een licht voor anderen. Dat zette me aan tot het schrijven van mijn boek Jij bent het probleem. Over mijn leven met partnergeweld. Partnergeweld kan iedereen overkomen. Ook slimme, onafhankelijke vrouwen. Ook mannen. We zijn als mens vatbaar voor de liefde. Dus ook voor grensoverschrijding en geweld. Juist in intieme relaties, juist ook als je sterk en succesvol bent. Ook als je al gewend was op eigen benen te staan of uit een liefdevol nest komt.

Aandacht

Het laat me zien hoezeer het nodig is dat er aandacht is voor dit thema. Leven met partnergeweld is tergend en vergt veel van je. Mijn weg van loskomen en vrij zijn was er een van dilemma’s, worstelingen en schuldgevoel naar mijn jongens. Wat kan ik doen? Die vraag stelde ik mezelf zo vaak. Toch kwamen er nieuwe keerpunten die me kracht gaven om mijn eigen pad te volgen en steeds verder afstand te nemen. Wat eerder overleven was, maakte meer en meer plaats voor zelfliefde. Naast dealen met mijn ex ging het over mezelf helen, autonomie vergroten en de regie krijgen over mijn eigen leven. Ik ben eruit gekomen en voel me bovenal een gelukkig en dankbaar mens.

De meestgestelde vraag is misschien wel: waarom ging je niet weg? Dat is een goede vraag waarop het moeilijk antwoord geven is. Of misschien is het antwoord juist makkelijk. Alleen vinden mensen het moeilijk te begrijpen. Daarom zeg ik vaak: je weet pas wat het is als je er zelf in hebt gezeten. Hier past geen grootspraak als ’bij de eerste klap ben ik weg’. Het is zoveel complexer dan dat. De angst heeft fysieke en mentale invloed én een cumulerend effect. En niet naar buiten komen is ook een manier om met schaamte om te gaan. Vergis je niet in hoe groot die schaamte is.

Het beeld van het slachtoffer moet anders. Ik kan mijn verleden niet meer veranderen, maar wel verschil maken voor de toekomst van anderen. Dat is mijn missie: het bespreekbaar maken van dit maatschappelijk taboe.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.