Vrouw/Opgebiecht
1876160000
Opgebiecht

Opgebiecht

‘Ik heb haar hond geplet’

In deze rubriek kun je anoniem je geheim delen. Deze week vertelt een vrouw dat ze per ongeluk de chihuahua van haar vriendin heeft gedood.

"Beste vriendinnen, dat waren we al dertig jaar. Vier handen op een buik. Alles deelden we: van snoep tot stoepkrijt toen we nog buurmeisjes waren, tot vriendjes, kleding, make-up, brommers, kamers… Ja, wat eigenlijk niet? Nou ja, één ding dus niet: de liefde voor honden.

Traumatische ervaring

Zij was van jongs af aan al dol op alles wat ademde met een vachtje, natte neus en bruine ogen. Ik daarentegen liep het liefst een straatje om als ik een hond in het vizier kreeg. Als ze te dichtbij kwamen, versteende ik en brak het zweet me uit.

Op m’n vijfde ben ik namelijk gebeten door een hond, die vastgebonden buiten de supermarkt zat te janken. Ik vond hem zielig en wilde hem troosten. Plots draaide hij zich om en hapte in mijn arm. Een traumatische ervaring. Mijn vriendin vond het heel zielig voor mij, maar haar hondenliefde bleef fier overeind.

Chihuahua

Als ze op zichzelf ging wonen, zou ze meteen een hond nemen. Uiteindelijk gebeurde dat dus niet, want hoe ironisch: ze werd verliefd en ging samenwonen met een man die allergisch was voor alles met haren.

Maar de liefde van de man ging over en ze voelde zich zo verdrietig en alleen, dat ze haar langgekoesterde wens vervulde: ze kocht een chihuahua. Zo’n klein keffertje met bolle oogjes.

Kennismaken

'Die kan ik overal mee naar toe nemen', verklaarde ze haar keuze. 'En voor dit kleine schatje ben zelfs jij niet bang', lachte ze. Ik moest en zou komen kennismaken met haar nieuwe, kleine liefde.

Ik baalde ervan. Die hond kwam, hoe klein ook, toch tussen ons in staan, maar er was geen weg meer terug. Het beestje was er nu eenmaal en als ik mijn BFF niet wilde kwijtraken, kon ik niet anders dan proberen vriendschap te sluiten met dit nieuwe 'familielid'.

Dienblad

En eerlijk, ik heb mijn best gedaan, hoewel mijn vriendin daar heel anders over denkt. Ik heb zelfs op het beestje gepast, toen zij met een potentiële nieuwe liefde op loveweekend ging...

Had ik dat maar nooit gedaan. Want tijdens dat weekend ben ik de kleine rakker even uit het oog verloren. Hij was plots achter mij op de bank gesprongen, net toen ik mezelf met een beladen dienblad voor de tv wilde installeren.

Ongeluk

Ik liet me, 90 kilo schoon aan de haak, in de kussens van de bank ploffen… 'Ieieieuw!' hoorde ik in een hoge, harde ademstoot. Ik schrok me een ongeluk, wilde meteen opveren, maar met mijn sokken op de gladde houten vloer en het blad op m’n schoot, lukte dat niet meteen.

Toen ik eindelijk weer op mijn voeten stond en mezelf omdraaide, zag ik het kleine hondenlijfje in een rare, eendimensionale vorm achter me liggen. Ondanks mijn hondenhekel sprongen de tranen me in de ogen.

Mond-op-bek-beademing

Meteen heb ik het beestje opgepakt en zelfs mond-op-bek-beademing geprobeerd. In paniek belde ik 112 en kreeg een nummer van de dierenambulance. Maar het mocht allemaal niet meer baten.

Het hondje was bezweken onder mijn gewicht en inwendig zo beschadigd, dat het op de tafel bij de dierenarts overleed. Ik heb gehuild. Vanwege wat ik dit diertje had aangedaan en om mijn vriendin die hier kapot van zou zijn.

Ruzie

En dat was ze inderdaad. Het ergste is dat ze me verwijt dat ik niet goed heb opgelet en me zelfs stiekem ervan verdenkt dat ik het expres heb gedaan. Dat vind ik zo afschuwelijk. Na een fikse ruzie hierover hebben we geen contact meer.

Dat doet me veel verdriet, maar als mensen vragen waarom we elkaar niet meer zien, durf ik niet te zeggen waarom. Zeggen dat ik per ongeluk haar hond heb geplet… Alsjeblieft, ik schaam me dood!"

Deze Opgebiecht is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.