Nieuws/Vrouw
1877534260
Vrouw

Sam maakte de aardbevingen bij Lombok mee: Er lagen mensen onder omgevallen muren

Sam ten Hove (23) maakt een lange reis door Azië en was op het Indonesische eiland Gili Trawangan, toen er zondag een aardbeving plaatsvond. ''Onderweg naar het strand liepen we langs een geïmproviseerd ziekenhuis. De gewonden lagen op strandbedden en waterflessen deden dienst als infuus."

Na een middagje aan het prachtige strand gingen we terug naar ons hostel om even te douchen en een powernap te nemen. Ik kon niet slapen, dus besloot ik gewoon even op bed te liggen en wat uit te rusten. Een vriend kwam langs om plannen voor de avond te maken. Vlak nadat hij was binnengekomen, klonk er een keihard gebons op de deur. 'Wat is dit dan?!', vroegen we ons af.

'Go down!'

Wat we zagen toen hij de deur opendeed, is onbeschrijfelijk. Alles ging heen en weer de elektriciteit viel uit. Snel renden we naar buiten, maar omdat de grond nog steeds beefde, viel ik. Vanaf de balustrade zag ik het water in het zwembad wild heen en weer klotsen. Twintig seconden lang klonk er een luid gerommel, daarna hield het op. Verstijfd bleven we staan. Iemand van het hostel rende schreeuwend onze kant op: "Go down! Go, go, go!"

Omdat ik op dat moment alleen een shirtje aanhad, pakte ik snel een doek en renden mijn vrienden en ik op blote voeten naar beneden. Samen met andere toeristen verzamelden we ons voor de ingang van het hostel. Op dat moment had ik geen idee wat er gebeurde. De aardbeving was voorbij, dus ik dacht dat het nu klaar was. Maar een man klom op een tafel en schreeuwde: "Er zijn gebouwen ingestort. Het is hier niet veilig. We gaan nu met z'n allen naar een veld!"

Eigen Beeld

Eigen Beeld

Tsunamigevaar

En dus begon iedereen te lopen. Verderop in de straat zag ik pas wat voor ravage de aardbeving had aangericht. Terwijl we naar het veld liepen, werden we gepasseerd door huilende kinderen. Bij een ingestorte moskee stonden meerdere vrouwen met hun handen in de lucht hardop te huilen. Er was een stuk weg waar de elektriciteitspalen op de grond lagen en waar de muren compleet waren ingestort. Op onze blote voeten en in het donker klommen we er op de tast overheen. Om ons heen bleven mensen roepen: "Go! Go walk!"

Locals vertelden ons dat we de berg op moesten omdat er een tsunami aan zat te komen. We begonnen te rennen. De steegjes waren smal en zorgden voor opstoppingen, daarvan raakte ik in paniek. Ik probeerde niet te kijken naar een omgevallen muur waar mensen onder lagen en liep snel door. Een van de vrienden waarmee ik was, bleef achter om te helpen die mensen vanonder de muur te krijgen. Hoewel ik het probeerde te vermijden, zag ik toen toch een gewonde man liggen.

Eigen beeld

Eigen beeld

Andere Nederlanders

Toen de grond weer begon te beven, zetten we het op een rennen. Het heeft denk ik wel een half uur geduurd voordat we eindelijk bij de heuvel aankwamen. De vriend die was achtergebleven om te helpen, vonden we daar terug. Er lag een kindje onder de muur, vertelde hij. We namen plaats tussen de biddende locals en hadden geen idee wat er ging gebeuren. We besloten nog verder de heuvel op te gaan, voor het geval er inderdaad een tsunami zou komen. Om ons heen schreeuwden mensen namen: ze waren hun familie of vrienden kwijt.

Omdat we zo ineens waren vertrokken uit het hostel, had ik geen telefoon bij me. Toevallig hoorde ik naast me twee Nederlandse meisjes praten. Met hun telefoon mocht ik een berichtje sturen. Ik liet mijn moeder weten wat er was gebeurd en dat ik op dat moment oké was. Hoger op de heuvel zaten meer Nederlanders; gezinnen met kleine kinderen en meiden van mijn leeftijd. Zij hadden ook een telefoon bij zich en hielden ons op de hoogte van het laatste nieuws.

Schreeuwen en huilen

De eerste uren op de heuvel waren angstig. De naschokken waren heftig en zorgden voor paniek om ons heen. Op een gegeven moment kregen we het koud en vroeg ik vreemden om truien of dekens. Een backpacker had een handdoek bij zich, die ik aan mijn vriendin gaf zodat ze die kon gebruiken als deken. Inmiddels was de tsunamiwaarschuwing ingetrokken. Mijn angst verdween daardoor, maar we konden nog niet terug naar het hostel omdat het pikkedonker was. We hebben die nacht op de heuvel doorgebracht, omringd door mensen die om hun familie en vrienden schreeuwden.

Toen de zon opkwam en het begon te schemeren, besloten we terug te gaan naar het hostel voor onze spullen. Eenmaal daar zagen we dat andere toeristen ook met die reden waren teruggekomen. Een paar dagen terug was het er nog heel gezellig, maar nu was het muisstil. De enige vraag die gesteld werd, was: "Ben je oké?" Onze kamer bevond zich op de eerste verdieping en ik vond het eng om daar naartoe te gaan. Ik had al wat gebouwen zien instorten en was bang dat ons datzelfde te wachten stond.

Spullen ophalen

Gelukkig bereikten we zonder problemen onze kamer. Heel snel pakte ik mijn spullen. Mijn telefoon was leeg, mijn geld gestolen. We pakten twee flesjes water mee en liepen vlug naar het strand. Eenmaal daar aangekomen bleek het een chaos. Niemand wist wat te doen en er was ook niemand die de boel leek te regelen. We besloten een rustig plekje op te zoeken, verderop op het strand. Onderweg daarnaartoe liepen we langs een geïmproviseerd ziekenhuis. De gewonden lagen op strandbedden en waterflessen deden dienst als infuus.

Toen we eenmaal op een rustig plaatsje waren, ging ik op mijn backpack liggen en deed ik mijn ogen dicht. Ik had al een hele tijd niet geslapen en was kapot. Maar al gauw werd ik opgeschrikt door een nieuwe beving. Vlak bij ons stortte een restaurant in. Weer hoorde ik van alle kanten geschreeuw en gehuil.

Eigen beeld

Eigen beeld

Rij op het strand

Uiteraard wilden we van het eiland weg. Af en toe kwam er een klein vissersbootje bij het strand. Lokale bewoners sprongen er binnen no time op, maar die boten waren niet voor ons bedoeld. In de verte zagen we grotere boten liggen. Omdat we daar waarschijnlijk meer kans maakten, zijn we erheen gelopen. Onderweg kregen we twee grote flessen water aangereikt van een vreemde. We waren niet de enigen die op de boot wilden; er stond een lange rij. We zijn er maar gewoon in gaan staan, maar opschieten deed het niet.

Er stonden honderden mensen voor ons en achter ons werd de rij steeds groter. Daarnaast werd de sfeer grimmiger, er ontstonden ruzies tussen toeristen die netjes in de rij stonden en locals die constant voorkropen. Uiteindelijk hebben we zeven uur moeten wachten. Het voelde fantastisch om eindelijk op de steiger te staan! Met vijftien personen per keer, werd iedereen vervoerd naar een grotere boot midden op zee. De golven waren wild, maar ik was zo blij om eindelijk op die grote boot te zitten.

Eigen beeld

Eigen beeld

Ravage

Na zo'n twintig minuten kwamen we aan op het strand in Lombok, dichtbij het epicentrum. Het was er uitgestorven en in de grond zaten grote scheuren. Ik besloot een taxi te zoeken om ons daar weg te halen. De prijzen waren belachelijk, maar we wilden écht weg, dus hebben we het maar gewoon betaald. Terwijl de taxi ons naar een haven reed, zag ik de ravage om me heen. Er was geen gebouw zonder schade, mensen zaten in tenten op open velden en af en toe reed er een ambulance langs.

Bij de haven stond een lange rij, maar vergeleken bij de chaos op het vliegveld, viel het nog mee. Gelukkig konden we er ook iets eten, want in 24 uur hadden we alleen twee koekjes op. Instant noodles waren nog nooit zo lekker! Het duurde lang voordat de veerboot naar Bali kwam en de tocht was best spannend. De golven waren hoog en iedereen was nog altijd erg paniekerig. Aankomen op Bali was heel gek. Eindelijk waren we veilig. Om vijf uur 's nachts - 32 uur nadat we ons hostel waren ontvlucht - lag ik eindelijk in een bed. En ik kan je vertellen... Dat heeft nog nooit zo goed gevoeld.

Sam liet ons donderdagochtend weten dat het eiland opnieuw opgeschrikt is door een aardbeving met een kracht van 6,2 op de Schaal van Richter. Ze is geschrokken, maar ongedeerd. "Deze beving voelden we licht, maar voor ons duurde het heel lang. We waren bang dat hetzelfde weer zou gebeuren als een paar dagen terug."

Jij op VROUW

Heb jij net als Sam iets heftigs meegemaakt en wil je je verhaal doen? Stuur ons dan een berichtje!

Jij op VROUW

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.