Vrouw/Columns & Opinie
1882529391
Columns & Opinie

Feuilleton - De Vechtscheiding

De Vechtscheiding deel 25: ’Ik kan dat gluipertje wel aan’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

De zon piept tussen de gordijnen door en schijnt pestend op mijn ogen. Ik knijp ze stijf dicht. Dat helpt niet. Nu bonkt mijn hoofd van binnen nog harder. „Goedemorgen schoonheid,” klinkt de stem van mijn zwager. Hij trekt vrolijk de gordijnen helemaal open. Met een logge worp draai ik me om, weg van het licht. Casper zet een kop koffie naast mijn bed. Ik ruik de warme drank en m’n maag draait om.

„Liever thee?” vraagt hij bezorgd. „Ja,” antwoord ik dankbaar. Hij neemt de koffie weer mee. Zodra hij de kamer uit is, pak ik mijn telefoon om mezelf in de selfiemodus te bekijken. Niet fraai: bolle ogen, mascaravlekken, lege blik, grauwe kleur. Mijn haar plakt tegen mijn gezicht. In de palm van mijn hand controleer ik mijn adem. Gadver. Net wat ik dacht: zuur. Ik sleep mezelf naar de badkamer en spoel mijn mond en haal een kam door mijn haar.

Hondsberoerd

„Hoe voel je je?”, vraagt Casper: „Een beetje beter, maar nog steeds hondsberoerd,” antwoord ik. „Waarom ben jij hier?” Casper glimlacht. „Weet je dat niet meer? Je hebt gister iets te diep in het glaasje gekeken. Lente heeft me gebeld omdat ze Bas niet te pakken kreeg en ze dacht dat je ziek was…”

Ik probeer me te herinneren wat er is gebeurd. Beelden vliegen door mijn hoofd, maar ze gaan nog te snel. Ik kan ze niet pakken. In een flits zie ik Lente en ze huilt bij een voetbalveld, er waren versgebakken broodjes en Bas lag op het gras met de hondjes. „Bas was hier,” zeg ik. En dan herinner ik weer waarom ik over de rooie ben gegaan: „Bas heeft een advocaat in de arm genomen en nu wil hij dat ik dat ook doe...” Ik vertel Casper het verhaal van de vriend van Bas, de advocaat, over de voorlopige voorziening en over de inboedellijst.

Als ik klaar ben, slaat Casper zijn ogen neer. Dat zegt mij genoeg: nu komt er een onplezierige boodschap. Hij schraapt zijn keel: „Het komt nooit meer goed tussen jullie, dus waarom zou je de boel nog langer tegenhouden?” Au, dat doet pijn. Ik staar hem aan. Is hij nou opeens team Bas? Maar alsof hij mijn gedachten raadt, gaat hij verder: „Ik ben niet op de hand van Bas, maar ik begrijp wel waarom hij een voorlopige voorziening wil. Jullie gaan uit elkaar en dat moet je goed regelen. Daar kun je niet voor weglopen. Zeker jij niet.”

Ik kijk verbaasd op. „Jij moet er boven staan, Noekemeisje… en je hebt rust nodig. Dat krijg je niet als de zaken niet goed geregeld zijn.” Ik weet dat hij gelijk heeft. „Help je me?” vraag ik zachtjes. Casper trekt me in zijn armen en geeft me een kus op mijn hoofd. „Graag. Een van mijn vriendinnen is een echtscheidingsadvocaat.” Natuurlijk.

Gluipertje

En zo zit ik een paar dagen later in een van de hipste kantoren van ons dorp. Lara, mijn advocaat, is mooi en stoer. Een onweertaanbare combinatie voor Casper. Ik zie de lichtjes in zijn ogen. Net zoals Bas ooit had als hij naar mij keek.

Terwijl ze praat maakt ze grote gebaren, ze lacht hard, wappert met haar krullen. Nu en dan staat ze op om iets te pakken. Ze maakt daarbij grote stappen waarbij ze haar pumps hard op de houten vloer zet. Ze lijkt te genieten van dit geluid en maakt een extra rondje: „Ja, ja… zijn advocaat ken ik wel. Straatvechtertje.” Ik kijk haar geschrokken aan: „Nee,” stelt ze me meteen gerust. „Niets om je druk over te maken. Dat kan ik wel aan. Het is het type dat achter de bloemenstal foto’s van je maakt. Gluipertje. Niet verfijnd.”

Bij dat laatste knipoogt ze naar Casper, die zowaar van kleur verschiet. Ik zie haar hiervan genieten terwijl ze doorpraat en mij vragen stelt. Na drie kwartier maakt ze abrupt een eind aan het gesprek. Ze beent naar de deur, houdt die voor ons open en zegt tegen mij: „Dankjewel, ik heb genoeg voor een eerste reactie. De volgende sessie is bij jou thuis voor de inventarisatielijst. Maak maar een afspraak bij mijn secretaresse. Zij geeft je ook mijn tarieven. Die zijn niet misselijk.” Dan richt ze het woord aan Casper: „En ònze volgende sessie is bij mij thuis. Ik app je voor een datum.” Bulderend sluit ze de deur.

„Zoooo,” begin ik als we later buiten lopen. „Ze was in ieder geval duidelijk.” Casper grinnikt: „Ja, zo is ze altijd.” „Zien jullie elkaar vaak?’ Hij knikt en ik zie de lichtjes weer in zijn ogen. Hij voelt echt iets voor haar! En dus ik besluit de vraag te stellen die mij sinds mijn katerochtend bezighoudt: „Hebben wij die nacht seks gehad…?” Casper staat met een ruk stil en slaat zijn ogen neer...

De Vechtscheiding teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.