Vrouw/Seks & Relaties
1899021944
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De Vechtscheiding deel 42: ’Ik wil Lara en zij wil mij, dat weet ik zeker’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

De week begint slecht met de mediation. Een aanslag op een ieders goede bui. Het enige dat me bij de les houdt, is de waanzinnig mooie advocaat van Anouk, Lara. Ze is groot, heeft een prachtig figuur, een innemende lach, ze is adrem en duidelijk heel intelligent.

Doet zij het echt met mijn broer? Ben ik niet een veel beter alternatief? Al beweert Anouk dat ik lager in de ‘pikorde’ sta. Wat weet zij er nou van? Ik gluur over tafel naar het visitekaartje van Lara en ontcijfer het adres.

Geheim

„Zin in een borrel?” app ik naar Sara als de sessie voorbij is. Dat heeft ze wel. Even later klimt ze op de barkruk naast me in onze kroeg. Ergens ver weg, zodat we geen bekenden kunnen tegenkomen.

Opeens staat dat me tegen: „Waarom doen we nog steeds alsof wij een geheim zijn?” vraag ik aan haar. „Omdat het complicaties geeft op het werk. Ik wil niet bekendstaan als de vrouw die een gelukkig gezin heeft opgebroken.” „Die vrouw ben je wel,” zeg ik plagend.

Sara is niet in de stemming voor een geintje en steekt van wal over professionaliteit, integer zijn en al het andere. „En daarom wil ik niet dat onze collega’s het weten.” „Te laat,” zeg ik: „Roxy weet het. Die heeft een neus voor dit soort zaken. En straks begint Anouk ook weer met werken, die weet het ook.” „Laat mij dat maar regelen,” snauwt Sara.

Stoute schoenen

De stemming is eruit voordat-ie erin zit. Ze wil ook niet dat ik mee ga naar haar huis en dus druip ik weer af naar het tuinhuis. Dat begint me ook steeds meer tegen te staan. Ik wil weer een normaal huis. Ik wil mijn huis. En ik wil Lara. Als ze me beter leert kennen, wil ze mij ook. Dat weet ik zeker.

Dus trek ik de volgende ochtend de stoute schoenen aan en fiets naar het kantoor van Lara. Halverwege stop ik nog voor een doos bonbons en een bos rode rozen. Ja, cliché, maar ik heb er een briljante tekst bij verzonnen. Een tekst waardoor ze overstag gaat, of ze wil of niet.

Ik check in de selfiestand van mijn telefoon mijn haar en mijn tanden. Dan zet ik mijn mooiste glimlach op en stap haar kantoor binnen. „Ja, maar niet beschikbaar,” antwoordt haar secretaresse op mijn vraag of Lara er is. „Is ze druk?” „Nee, maar u staat niet in de agenda.” „Nog niet,” zeg ik vol zelfvertrouwen. „Dat is precies wat ik hier kom doen: zorgen dat ik wel in haar agenda sta.”

Sneu

Ik knipoog naar de secretaresse en loop dan haar kamer binnen. Lara zit achter haar bureau achterover leunend in haar stoel. Haar benen liggen op het bureau, half weggedraaid van de deur. Blijkbaar zit ze in een privégesprek, want ze lacht doorlopend. Ik kuch en ze draait zich om. Zodra ze me ziet, schiet ze overeind: „Ik bel je zo terug,” zegt ze in de telefoon en smijt hem op het bureau.

Ze zwaait haar lange benen op de grond, gaat staan en beent op haar hakken de kamer door. Vlak voor me staat ze stil en vraagt: „Wat kom jij hier doen?” „Ik kom hier alvast iets goedmaken wat ooit nog verkeerd moet gaan.”

Maar in plaats van te lachen of verbaasd te zijn, zoals ik had verwacht, ontsteekt ze in woede: „Hoe haal je het in je hoofd! Sneu mannetje. Ik ben de advocaat van je vrouw. Denk je echt dat ik hier in stink? Wegwezen.”

Briljant plan

Een paar dagen later ben ik nog steeds chagrijnig van al het Sara-Anoukgedoe en de afwijzing van Lara. Ik ga langs mijn advocaat om mijn frustraties op hem bot te vieren: „Schiet het nog een beetje op met onze scheiding?” begin ik. Zijn antwoord is lang en oninteressant.

Waarom is die man niet zo’n lekker wijf als de advocaat van Anouk? Ik probeer rustig te blijven, maar alles wat hij zegt maakt mij nog pissiger: mediation een kans geven, boedelscheiding heeft ook tijd nodig… blabla.

„Dus het duurt nog even voor ik weer in een normaal huis woon?” „Ja,” antwoordt mijn advocaat. „Tenzij Anouk een afstandsverklaring tekent, dan kun je dat huis in,” grapt hij er achter aan. Terwijl hij verder neuzelt, dreunt dat zinnetje door in mijn hoofd: tenzij Anouk een afstandsverklaring tekent… Wat zou dat mooi zijn.

Is er een manier waarop ik dat kan regelen? En dan, alsof deze slechte week toch nog een mooi eind verdient, piept mijn telefoon. Het is Anouk: „Haal jij die papieren voor het kamp van de tweeling op? We moeten ze allebei ondertekenen.” Opeens begint de zon weer te schijnen. Wat een briljant plan.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.