Vrouw/Columns & Opinie
1902275639
Columns & Opinie

Feuilleton - De vechtscheiding

De vechtscheiding deel 30: ’Daarna was ze niet meer te houden’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormden het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Hoe weet jij dat er een steen door de ruit van Sara is gegooid?” vraag ik nogmaals aan mijn secretaresse. Sara heeft het aan niemand verteld. Ze wilde zelfs geen aangifte doen. Roxy, mijn secretaresse, lacht me liefjes toe, terwijl ze nonchalant met haar behabandjes speelt: „Tja, hoe weet ik dat?” vraagt ze zichzelf hardop af.

Briljante geest

Ze trekt het bandje verder uit en draait haar vinger erin: „Eens even nadenken… welke briljante geest heeft mij dat verteld?” Ik probeer mijn geduld niet te verliezen en knik haar aanmoedigend toe: „De briljante geest van...” help ik haar. Ze haalt haar vinger uit het bandje, rekt hem op en laat hem dan schieten: „De briljante geest van je dochter.” „Van mijn dochter?” echo ik. „Ja, van Lente. Die heeft het op Insta gezet.”

Pubers! Eenmaal terug achter mijn bureau zoek ik het Instagram-account van mijn dochter op. Tussen alle vrolijke plaatjes van Lente vind ik de foto van de steen in de huiskamer van Sara. ’Steen kwam gezellig aanwaaien,’ staat erbij.

Arme Sara. Hoe zou het met haar zijn? Mijn appjes en mailtjes beantwoordt ze niet. Misschien heeft ze nu een groter gebaar nodig. Ik bel de beste banketbakker van het dorp en laat een cheesecake bezorgen. Daar is ze dol op. Toen ze net bij ons werkte, raakten wij op een vrijdagmiddagborrel aan de praat over het vak en haar passies. „Voor een cheesecake doe ik alles,” zei ze en voegde er knipogend aan toe: „Ik zal wel moeten, want al die calorieën gaan er niet vanzelf af.”

Oraal bevredigd

Opgewonden bestelde ik een volgende ronde, en nog een en nog een. Zij dronk whisky en ik cola. Uiteindelijk bleven zij en ik over. Ze was al behoorlijk aangeschoten, dus bood ik aan om haar naar huis te brengen. „Een Porsche,” zei ze met een verrukt kreetje toen ze de auto zag staan. Daarna was ze niet meer te houden. We waren nog niet van de parkeerplaats af of ze lag al met haar hoofd op mijn schoot. Mijn wereld spatte uiteen: nog nooit was ik zo heerlijk oraal bevredigd.

De volgende dag stuurde ik haar een cheesecake met de tekst: ’Omdat je alles al hebt gedaan.’ ’Niet alles,’ antwoorde ze en stuurde een filmpje mee waarop ze de cheesecake ‘opat’. Binnen een uur stond ik voor haar neus voor de rest van de cake. Als ik aan die eerste keer terugdenk, dan word ik weer wild. Dan proef ik de cheesecake op haar wulpse lijf, dan hoor ik de verhaaltjes die ze in mijn oor fluisterde en dan voel ik het opwindende knellen van de handboeien. Ik mis haar.

Mijn hart breekt

Later probeer ik Lente uit te leggen dat ze niet alles op social media kan plaatsen. Anouk is naar yoga, dus ik heb alle tijd om even rustig met de tweeling te praten. „Hoezo niet? Het is toch mijn account?” „Jawel,” sus ik. „Maar je hebt een foto van het huis van Sara gebruikt. Dat kan niet zomaar.” „Waarom niet?” Ik begin over Sara’s recht op privacy. Dat begrijpt ze niet: „Sara’s naam staat er toch niet bij.” „Ja, maar wel haar huis.” „Er staat toch nergens een adres?” „Nee, maar voor vrienden en kennissen is het wel bekend.”

Uiteindelijk snikt ze dat ze niet begrijpt waarom ze nu straf krijgt. „Je krijgt geen straf. Ik wil het alleen maar even uitleggen.” Ik voel me een bruut en trek haar tegen me aan en strijk troostend over haar haar. „Ik vind het ook zo moeilijk,” snottert ze. „Wat popje?” „Nou, die scheiding en zo. Jullie maken ruzie. Mam zoent met oom Casper. Jij wilt niet meer bij ons zijn...” Ze snikt hartverscheurend.

Mijn hart breekt. Ik zie weer even wat voor een effect ons gedoe op de kinderen heeft. Ik zoek naarstig naar iets om haar te troosten. „Zullen we volgende week iets gezelligs doen,” probeer ik. „Naar Walibi of zo?” „Dat kan niet,” snikt ze. „Wij moeten met mama op vakantie.” O ja, dat was ik even vergeten.

Tranen

Al vrijend heeft Anouk via de kortingskaart van mijn broer een vakantie voor haar en de kinderen geregeld. „Jammer,” zucht ik. „Maar pappie… waarom ga je niet mee?” „Ik? Nee, dat kan niet. Jullie gaan met mama.” Ze kijkt me met haar grote hertenogen aan: „Ah, toe papa. Dat vindt Storm ook leuk. Anders is-ie maar alleen met twee vrouwen. Je kan toch later komen?”

Het is moeilijk haar iets weigeren. En al helemaal als ik haar zelf aan het huilen heb gemaakt. Op dat moment piept mijn telefoon. Een smsje van de banketbakker: ’Uw opdracht hebben wij niet kunnen uitvoeren. Reden: bestelling geweigerd.’ Ik kijk opnieuw naar mijn dochter. Ze wrijft met de rug van haar hand de tranen uit haar ogen. „Oké,” zeg ik: „Oké. Ik ga mee op vakantie.”

Lees hier de voorgaande afleveringen terug:

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.