Vrouw/Seks & Relaties
190554073
Seks & Relaties

Maartje zoekt een man, de column

Deel 12 - Maartje ’datet’ de klusjesman: ’Na wat smeren en schuren is hij nog niet klaar’

’Ik kreeg een reactie van een installatiebedrijf en Anwar (38) was de juiste man voor de job.’

’Ik kreeg een reactie van een installatiebedrijf en Anwar (38) was de juiste man voor de job.’

Maartje is 33 en woont samen met haar 5-jarige dochtertje in Amsterdam. Na een relatie van tien jaar is ze nu al best een poos single. En zelfs met aardig wat ’date-ervaring’ op zak blijven mannen en de datingwereld haar verbazen. Bij VROUW deelt Maartje wekelijks haar meest bizarre avonturen.

’Ik kreeg een reactie van een installatiebedrijf en Anwar (38) was de juiste man voor de job.’

’Ik kreeg een reactie van een installatiebedrijf en Anwar (38) was de juiste man voor de job.’

Juist wanneer je niet op zoek bent, komen dingen op je pad. Dit geldt voor bijna alles in het leven: die droomjob, die nieuwe jurk en natuurlijk die prins op dat witte paard. Ik zit momenteel in zo’n fase, geloof ik. Ik ben juist nergens op uit en opeens is er interesse uit de meest onverwachte hoeken. Buurman Omar, de toyboy van het postkantoor en de Marktplaatsman, om maar een paar voorbeelden te noemen. En sinds vorige week kan ik ook klusser Anwar aan dat rijtje toevoegen.

Via werkspot had ik een advertentie geplaatst om wat laatste klusjes te laten doen in mijn onlangs verbouwde keuken. Op de planning onder meer: het ophangen van twee lampen en het kitten van de keukenrand. Ik kreeg een reactie van een installatiebedrijf en Anwar (38) was de juiste man voor de job. Hij bleek vlak bij me te wonen, dus hij kwam woensdagmiddag eerst even langs om te kijken en me een prijsindicatie te geven. Voor €300,- kon hij meteen de volgende dag komen.

Kletsen onder het klussen

Donderdagochtend stond hij stipt 9.00 uur op de stoep. Ook al had hij een afgeragd joggingpak aan, hij zag er heet uit. Ik gaf hem wat instructies en ging terug naar mijn thuiswerkplek. Na een half uur gedril en geklop riep ’ie me. „Selem!”, klonk mijn oproep om te komen. Hij wilde even een tussenstand geven. „Ohja, ik zie het. Goed bezig!”, zei ik alleraardigst en ging terug naar mijn werkkamer. Maar binnen no time werd ik weer opgeroepen. De pluggen zaten erin en of ik een stoffer en blik had. Fijn die updates, maar ik heb ook werk te doen.

„Ik ga weer aan het werk, ik wil je niet op je vingers kijken”, zei ik maar. „Dat vind ik echt niet erg hoor. Ik vind het wel gezellig”, zei hij. Uit beleefdheid bleef ik maar even staan, terwijl hij vertelde over zijn vier kinderen, me vanaf zijn ladder de belangrijkste levenslessen uit de Koran leerde en me lekker maakte met verhalen over Marokko. Toegegeven, Anwar was best een gezellige man.

Na nog een uur oponthoud en heen en weer door mijn eigen lange gang voor vragen als hoe ik het afdekzeil geplaatst wilde, of ik een teiltje had en waar de stofzuiger was, moest ik ook nog mee helpen. Of ik een lamp mee omhoog wilde houden terwijl hij de kabels erin klikte. Hij op de keukentrap, ik op de ladder. Heel soepel ging dat niet, dus zo stonden we samen een uur op twee trapjes, voelde ik mijn armen niet meer en miste ik drie werkbesprekingen.

Zes lampjes en twee sushi

Nadat lamp 1 eindelijk hing, bleek hij niet het juiste cement bij zich te hebben om het door hem gefreesde plafond dicht te smeren. Hij moest een andere dag terugkomen om het af te maken, ik (f)vreesde het al. Om het goed te maken, ging hij naar de winkel om lampjes voor me te kopen. Terwijl ik bij het postkantoor stond, FaceTimede hij me het peertjesaanbod. „Heb je nog iets anders nodig?”, vroeg hij. „Ja, avondeten!”, grapte ik, maar Anwar ging ervoor. Drie kwartier later stond hij voor de deur met zes peertjes en twee porties sushi.

„Je kan toch zeker wel zelf lampjes halen?”, zei mijn ex nog, die meekreeg wat er gebeurde toen hij net ons dochtertje kwam ophalen. Daar had hij best een punt, maar stiekem vond ik Anwars moeite wel vleiend.

Op vrijdagochtend kwam Anwar vroeg weer goedgemutst binnen. Gereedschapskist in de ene hand, Marokkaanse pannenkoeken in de andere. „Heb een ontbijtje voor je!”, riep-ie. Ik had bergen werk te verzetten, maar besloot deze ochtend met Anwar te hangen. Beetje klieren en theedrinken, we zaten op een lekker niveau.

Na wat smeren en schuren bleek dat Anwar de klus wederom nog niet ging klaren. Hij had de verkeerde kleur kit meegenomen. Er moest een vierde date... ehh dag gepland worden.

Help mijn date is klusser

„Ben je zaterdagavond thuis?”, vroeg Anwar. Die klusjesmannen werken ook écht elk moment van de week. Hij had geluk: ik had geen planning, dus mijn huiskamer werd zaterdagavond omgebouwd tot een compleet met plastic afgedekte crime scene. Inclusief kookplaat, dus ik plaatste mijn vaste bestelling om eten thuis te laten bezorgen. „Heb je zelf al wel gegeten?” Gehuld in een dikke laag stof aten we curry op mijn met plastic bedekte eettafelstoelen, terwijl we elkaar over en weer domme filmpjes lieten zien.

Om half elf klapte Anwar zijn ladder in en ging naar huis. De lampen hingen, de keuken was gekit en ik had al drie dagen heerlijk gegeten. Misschien moet ik maar eens bedenken welk deel van mijn huis óók heel toevallig een opknapbeurt nodig heeft...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.