Vrouw/Seks & Relaties
190602173
Seks & Relaties

Een onvoorwaardelijke liefde die nooit voorbij gaat

Patty Harpenau begraaft haar schoonzus en overpeinst haar familieverhoudingen. "Zij leerde ons liefhebben."

Een oude kerk in het hart van het dorp. Een versleten pad naar de tuin. De bomen bloeien voluit over de verlaten graven. Graven met verhalen over geleefde levens. Het is goed toeven hier in de schaduw van rust.

De kerk vult zich met bezoekers. Stille mensen met een bloem in hun hand. Bij de ingang schrijven ze hun naam en zoeken een plek op de houten stoelen.

De legende van een leven

In het midden van het pad staat haar kist; blank en glad, gesigneerd door haar kinderen en kleinkinderen. De tekeningen zijn de verhalen van hun liefde. Een liefde die nooit meer over zal gaan.

Op het scherm speelt de legende van haar leven. Mijn blik glijdt mee over de foto’s. De beelden vertellen wie ze was en altijd zal blijven. Ik zie de foto’s voorbij glijden, werkelijk niet één zonder haar lach. Haar uitbundige lach.

Dan is er een video. Ik herken mijn grootouders, mijn zus, mijn familie, want zij is mijn schoonzus, de vrouw van mijn oudste broer.

Hun eerste date speelde zich af in mijn ouderlijk huis. Zij kwam werken als au pair. En waar meestal de oudste heer van het huis ondeugend is, was het in dit geval de oudste zoon. Ze trouwden, kochten een oude bus en gingen op reis naar een leven samen.

Uitbundige liefde

Mijn blik glijdt verder door de kerk. Naar haar schilderijen, zo uitbundig van kleur, want zo was ze zelf ook. Uitbundig in alles, in haar liefde, in het beminnen, met het zichtbare resultaat van zeven kinderen.

Het blijft wonderlijk dat je vaak pas op een begrafenis iemands echte verhaal leert kennen. Ik kende haar natuurlijk al, maar ik had nooit naar haar gekeken door de ogen van hen die zij achterliet. Het échte verhaal over een liefde die nooit meer zal overgaan.

Ik heb mijn schoonzus de laatste jaren te weinig gezien. Tja ... het leven zorgt ervoor dat je druk bent met van alles, behalve met dat wat werkelijk belangrijk is. Hoe wonderlijk is dat?

Dit terwijl ze eigenlijk de warme oermoeder uit mijn jeugd was, met lange zomers waarin alles kon en alles mocht en zij taarten bakte. Niemand ging weg zonder een gevulde maag en een hartelijk woord.

Een gave

De kerk vult zich met muziek. Muziek is de eerste gave van onze familie. Er is niet één Harpenau die niet zingt, schrijft, speelt of danst. Haar zoons zingen en spelen, een dochter spreekt met humor. Zeker met humor, want dat is de tweede gave van onze familie.

Zelfs mijn broer, die de liefde van zijn leven heeft verloren, laat zich verleiden tot een zachte lach.

Haar schoonzoon spreekt een aantal woorden: "Ik ben geen Harpenau, maar ik heb het nooit gemerkt door haar warmte." En ik denk: lieve man, je was allang een Harpenau. Wellicht meer dan ik. Ik ben het bij de gratie van geboorte, maar jij door een keuze.

Verloren liefdes, gebroken harten

Het is namelijk niet eenvoudig om een Harpenau te zijn. Ooit, als ik oud en grijs ben en niemand meer boos op mij durft te zijn, dan schrijf ik de kroniek van mijn familie. Dan gaat het vast stormen en woest waaien, want wij Harpenaus beschikken over een legende waar de Tudors bij verbleken. En moet je over een flinke moed beschikken om bij onze familie te willen horen.

De derde gave van mijn familie is onverwoestbare moed. En zo schreef mijn briljante neef Ben deze week op zijn Facebookpagina een uitdagende brief aan God over het verlies van zijn moeder: ‘Zo Gerrit, zo noem ik U maar even …’

Gerrit … hoe verzin je het. Dat kan alleen een overschrokken Harpenau.

Is de vierde gave van mijn familie liefde? Ik vermoed haast van wel, want hier begint de kroniek van mijn familie. Liefde in de schaduw, met verloren liefdes, liefdeloosheid en gebroken harten.

Zij leerde ons liefhebben

En hier heeft Gerrit ons een bonus gegeven: mijn schoonzus. Zij was het gezicht van onvoorwaardelijke liefde en zij leerde ons de vierde gave in het licht.

De kerk stroomt leeg, haar kist wordt naar buiten gedragen.

Dag lieve Suus, ik durf te wedden dat jij nu met Gerrit aan de tafel zit met een goddelijke taart.

Een dierbare kus.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.