Vrouw/Columns & Opinie
1909055234
Columns & Opinie

Geen roze kaartjes voor een meisje Draven we niet een beetje door?

Met de keuze voor een blauw geboortekaartje voor je zoon of eentje met een roze strikje voor je dochter, maak je een grote fout volgens pedagoog Joyce Endendijk in het AD. Ze heeft onderzoek gedaan naar de invloed van een geboortekaartje op de rest van het verdere leven van de nieuwe baby. Ik dacht even aan het geboortekaartje dat wij hadden voor onze Willem. Wit, groen, zwart. “Welkom kleine vriend”, stond erop. Wat blijkt? Hiermee heb ik nu al zijn leven verziekt.

Stoer of lief

Voor onze aanstaande dochter hebben we als tekst voor op het kaartje “Welkom lief meisje”, in ons hoofd. Weer fout, stuur haar ook maar vast naar Jeugdzorg, blijkbaar doen we het als ouders he-le-maal verkeerd. Endendijk: “Het geeft aan dat de ouders denken in hokjes. Zo krijgen zoontjes nogal eens een karakteristieke jongensnaam en een blauw kaartje. Vaak gaat dat nog gepaard met een woord als ‘stoer’. Voor meisjes is het relatief vaak roze of rood, met daarbij de aankondiging dat er een ‘lieve dochter is geboren’.”

Volgens Endendijk benadrukken we met dit soort stereotypen dat er verschillen zijn tussen jongens en meisjes. Nu zou je denken dat er ook daadwerkelijk verschillen zijn tussen de twee geslachten, maar volgens de wetenschapper valt dat erg mee. Blijkbaar vergroten wij als ouders de verschillen alleen maar uit. En dit zou grote gevolgen hebben voor de toekomst van onze kinderen en zorgen voor blijvende ongelijkheid tussen man en vrouw. En dat begint dus allemaal al bij de keuze van het geboortekaartje...

Stereotypen

Ik moest er even van zuchten. Draven we niet een beetje door? Moeten we onze kinderen dan allemaal een neutrale naam en dito kaartje geven? Volgens Endendijk hoeft dat niet, maar we moeten stereotypen voorkomen en kinderen hun eigen keuzes laten maken. Op zich ben ik het daar mee eens, maar als ik kijk naar mijn zoon, kiest hij toch zelf voor het stereotype.

Zijn eerste woord was ‘wauw’ en dat riep hij naar alles met wielen. Hij speelt met auto’s, gravers, treinen en blokken. Hij kijkt niet om naar glitters, hij geeft niks om prinsessen. Heb ik hem in een hokje gestopt? Heb ik er indirect nu al voor gezorgd dat zijn zusje nooit evenveel gaat verdienen als hij? Wordt Willem later een seksistische, onbeschofte hokjesdenker omdat ik het verkeerde geboortekaartje ontwierp? Is er nog hoop voor mijn kind?

Poppenwagen of racewagen

Gelukkig hebben we hem voor Sinterklaas een poppenwagen gegeven, doen we toch nog iets goed. Hij is hij heel blij met zijn buggy. De pop zit er alleen nooit in en hij scheurt met dat ding door de kamer, terwijl hij heel hard “RACEWAGEN” roept. Blijkbaar geeft hij onbedoeld toch een mannelijke draai aan het speelgoed. Maar als hij over een paar jaar liever op ballet gaat dan op voetbal, ben ik de eerste die dolgelukkig met hem naar de dansschool gaat, het maakt mij echt niet uit.

Vrije keuze

Dus ja, geef je kinderen de ruimte om hun eigen keuzes te maken, maar zo lang ze dat nog niet kunnen, lijkt het me ook niet per se levensverwoestend wanneer je als ouders keuzes maakt die misschien stereotyperend zijn. Het gaat niet om een “foute” keuze van een geboortekaartje, maar om de “juiste” opvoeding van je kind. Een opvoeding waarmee we hen aanleren dat in deze wereld, in deze tijd, alles mogelijk is. Zowel voor jongens als voor meisjes. Daar heeft een roze geboortekaartje niets mee te maken.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.