Nieuws/Vrouw
1911743543
Vrouw

Manou (29): Mijn ex-partner kan elk moment toeslaan

Sitora Yusufiy was een halfjaar getrouwd met Omar, die afgelopen weekend zeker 50 mensen vermoordde in een gayclub in Orlando. Na haar jawoord leerde ze een héél andere man kennen. Toen haar ouders vernamen dat Omar agressief was, haalden ze hun dochter direct weg, haar bezittingen achterlatend. Ook Manou* (29) had zich compleet vergist in de man die ze trouwde, en ook zij vluchtte. Met alle gevolgen van dien: "Op straat kijk ik altijd over mijn schouder."

Manou: "Voordat ik naar mijn werk vertrek controleer ik de remmen van mijn auto. Ik ben er continu alert op of ik niet gevolgd word. Ik weet dat mijn ex-partner elk moment kan toeslaan, alleen wanneer? Het is slechts een kwestie van tijd."

Hele andere kant

"Smoorverliefd was ik op mijn - inmiddels toenmalige - partner. Ik kende hem al járen. Hij was altijd zo'n lieve, vrolijke en spontane jongen. Dat hij ook een hele andere kant bleek te hebben, ontdekte ik pas veel later. Té laat. Ik hield inmiddels al zoveel van hem, dat ik hem niet meer kón verlaten, ik wilde hem helpen."

"Hij bleek verslaafd aan drugs. Vooral als hij had gebruikt, veranderde hij in een agressieve tiran die het leven van mij én onze twee kinderen terroriseerde. Om het minste of geringste werd hij woest, sloeg hij met deuren en schreeuwde hij alles bij elkaar. Zelf was ik ook regelmatig slachtoffer van zijn uitbarstingen; hij heeft mij meerdere malen mishandeld."

Grenzen

"Tóch was dat nog niet eens het ergste. Zijn geestelijke terreur vond ik nog veel erger. Elke dag weer werd ik gemanipuleerd, gechanteerd en bedreigd. Er heerste continu een dreigende spanning in huis, ik kon alleen nog maar op mijn tenen lopen omdat ik bang was om ook maar iets fout de doen en mijn leven draaide alleen nog maar om hem."

"Ik deed écht alles om hem te plezieren en ging daarbij continu over mijn eigen grenzen; mijn liefde voor hem was grenzeloos. Twee jaar lang liet ik het allemaal gebeuren, totdat hij mij op een avond met de dood bedreigde. Ik voelde aan alles dat hij het meende. Dát was voor mij de druppel. Ik moest nu voor de veiligheid van mezelf en mijn kinderen kiezen."

Begeleiding

"Na mijn vertrek begon de strijd om onze kinderen. Hij wilde ze blijven zien. Natuurlijk vind ik het belangrijk dat ze een band met hun vader opbouwen. Het is en blijft toch hun vader. Alleen gaf het mij geen goed gevoel om ze alleen bij hem achter te laten. Iets waar de kinderbescherming mij - na diverse onderzoeken - gelijk in gaf."

"Mijn ex-partner mocht de kinderen blijven zien, maar alleen onder begeleiding. Dit is even goed gegaan, maar uiteindelijk op zijn initiatief stopgezet. Hij kon het niet op die manier. Hij heeft het contact verbroken en sindsdien hebben we niks meer van hem gehoord. Al weet ik zeker dat hij het er niet bij laat zitten. Hij heeft niks meer te verliezen."

"Alles wat hem lief is heb ik hem - in zijn ogen - afgenomen. Na alle dreigementen van de afgelopen jaren denk ik dat hij in staat is om mij iets aan te doen. Hij deinst nergens voor terug. Dat spookt continu door mijn hoofd. Want stel dat hij mij iets aandoet, dan hebben mijn kinderen geen vader én geen moeder meer."

Koude kermis

"Toch laat ik me niet de stuipen op het lijf jagen. Ik kan mijn hele huis wel beveiligen, mezelf opsluiten en de straat niet meer opgaan, maar wat voor een leven heb ik dan? Ik weiger te leven in angst! Als het mijn dood wordt, wordt het mijn dood. Als hij mij wil pakken, dan lukt het hem toch wel. Ik kan hem onmogelijk voorblijven. Al betekent dat natuurlijk niet dat ik geen hulp zoek."

"Zo heb ik veel baat gehad bij de Stichting Zijweg, die vrouwen in een gewelddadige relatie helpen. Hoewel ik het probleem tevens bij diverse instanties heb aangekaart, krijg ik maar weinig gehoor. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd en uiteindelijk is er, in die twee jaar tijd, nog niemand die mij écht heeft kunnen helpen. Iemand die ervoor kan zorgen dat dit stopt!"

Politiebureau

"Zo heb ik ook al meerdere malen op het politiebureau gezeten, maar daar maken ze alleen een melding van zijn dreigementen. Om overal een aangifte van te maken kost ze simpelweg te veel tijd. Te gek voor woorden, want als die tientallen meldingen wél aangiftes waren geweest, hadden ze hem allang kunnen arresteren en waren wij nu veilig geweest."

"Het is gewoon wachten tot het fout gaat, dán pas wordt er actie ondernomen. Ik sta met mijn rug tegen de muur, kan alleen maar wachten tot hij toeslaat, want zonder hulpverleners ben ik nergens. Dat geeft zo'n machteloos gevoel. Ik hoop dan ook dat ik met mijn verhaal ogen kan openen. Van hulpverleners, maar ook van andere vrouwen."

Vlucht

"Zit je in dezelfde situatie? Blijf er dan niet in hangen. Hoe moeilijk het ook is om de knoop door te hakken voor jezelf én je kinderen, uiteindelijk is alles beter dan bij een gewelddadige man blijven die je leven vroeg of laat compleet ruïneert. Ga voor de veiligheid van jezelf en je kinderen, want ik weet inmiddels: het is het echt waard!"

JIJ OP VROUW.NL

Herken jij je in het verhaal van Manou? En wil jij erover vertellen?

Laat dan hier jouw gegevens en verhaal achter

*Wegens veiligheidsredenen is de naam van Manou gefingeerd.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.