Nieuws/Vrouw
1912641154
Vrouw

Manons vader was in de ban van een goeroe: Hij zei dat de wereld zou vergaan

Marions vader raakte in de ban raakt van een goeroe

Marions vader raakte in de ban raakt van een goeroe

Ouders die gaan scheiden... voor een kind een nachtmerrie. Maar voor Manon Duintjer (49) kwam er nog een dimensie bij: haar vader raakte in de ban van een goeroe die het einde der tijden voorspelde. Wat dat met haar deed, verwerkte Manon in de roman We zijn verdwaald. "Wat ik nog steeds niet begrijp, is dat een vader niet snapt wat zo'n zoektocht doet met een kind."

Marions vader raakte in de ban raakt van een goeroe

Marions vader raakte in de ban raakt van een goeroe

“Ik was nog heel jong toen mijn ouders uit elkaar gingen, net 6. Voor mijn moeder kwam het als een totale verrassing. Ze had het niet zien aankomen. Ze was ongelukkig, boos en teleurgesteld. Ik herinner me nog dat ik mezelf heel volwassen voelde, ik zou wel even voor mijn moeder zorgen.

Extreem

Nu ik zelf kinderen heb, vind ik dat echt verbijsterend. Ik weet nog dat mijn dochter 6 werd, zo’n klein hummeltje. Jeetje – dacht ik – zo’n ukkie was ik zelf dus toen het allemaal gebeurde. Mijn vader ging na de scheiding op zoek naar zichzelf en dacht de waarheid te vinden bij verschillende spirituele leraren en een Indiase goeroe.

Natuurlijk speelt spiritualiteit tegenwoordig ook een rol in het leven van veel mensen. Maar het is allemaal een stuk vrijblijvender geworden: je gaat naar yoga en daarna schenk je jezelf een wijntje in. Dat was toen heel anders. Het waren de jaren zeventig, je had de Bhagwan, Hare Krishna... Mensen die zich daarmee bezighielden, waren daar heel serieus in. Op het extreme af.

Wierook en gechant

Als je de spirituele levenswijze omarmde, ging je daar helemaal voor. Net als mijn vader. Hij nam me mee naar bijeenkomsten waar Nederlandse volgelingen hun Indiase goeroe eerden met wierook en gechant. Vreselijk vond ik dat; zo’n hele middag in een bedompte kamer waar mensen je stevig vasthielden.

En er was een tijd dat hij me van school haalde in een jurk met een kaalgeschoren hoofd en van die kralenkettingen om. Dan schaamde ik me dood. Maar mijn naarste herinnering was toen hij in de ban was van een goeroe die ervan overtuigd was dat het einde van de wereld nabij was.

Einde van de wereld

Ik kreeg briefkaarten vol onheils-tijdingen; dat de wereld zou vergaan en dat alleen mensen die het juiste pad bewandelden, veilig zouden zijn. Ter geruststelling schreef hij er dan wel bij dat ik veilig was omdat hij, als mijn vader, daarvoor had gezorgd. Maar wat moest ik daar mee? Mijn moeder en klasgenootjes waren kennelijk wel ten dode opgeschreven. Het was vreemd en verwarrend. Ik voelde me in de steek gelaten. Door beide ouders.

Door mijn moeder omdat ze steeds zo boos bleef en mijn vader zwartmaakte. En door mijn vader die gekke dingen deed en kennelijk niet kon bedenken dat dat voor mij heel beangstigend was. Nu ik eenmaal volwassen ben, snap ik dat het kan gebeuren; dat je een tijdje verdwaalt. Maar wat ik nog steeds niet begrijp, is dat je als vader niet snapt wat zijn zoektocht deed met mij als kind.

Schrijven

Toen ik rond de twintig was, ben ik op zijn verzoek mee op reis gegaan naar een ashram in India. Ik wilde weten hoe dat was. Tijdens die reis heb ik een dagboekje bijgehouden en ik dacht toen al: later word ik schrijver en ga ik iets met deze ervaringen doen. Ik moet een verhaal schrijven over een man die in de ban van een goeroe komt.

Geen autobiografie, maar een roman met mijn ervaringen erin verwerkt. Maar ik kreeg het maar niet van de grond. Steeds als ik een stuk tekst naar mijn uitgever stuurde, kreeg ik te horen: ‘Leuk, maar het is het nog niet.’ Dat voelde ik zelf ook wel. Het ging allemaal zo moeizaam. Een goede vriend zei toen meewarig: ‘Waarom schrijf je niet je eigen verhaal? Waar ben je zo bang voor?’

Dat hadden mensen me al eerder gevraagd. Maar ik had de boot steeds afgehouden. Ik voelde aan dat het heel pijnlijk zou zijn om mijn eigen verhaal op te schrijven. Dan moest ik in mijn herinneringen terug naar die moeilijke periode. Het zou allemaal weer zo dichtbij komen en je geeft jezelf ook enorm bloot. Maar minstens zo eng vond ik het om mijn ouders ermee te confronteren. Zij leven nog.

Bevrijdend

Míjn verhaal is ook hún verhaal en vooral mijn vader zou ongevraagd een personage in mijn boek worden. Kon ik dat wel maken? Door het gesprek met die vriend werd me één ding duidelijk: ‘Als ik dit verhaal wil schrijven, moet ik mijn angst het hoofd bieden. Ik kan altijd nog besluiten dat ik het niet laat uitgeven, maar ik moet ophouden met smoesjes te bedenken.

Het werkte eigenlijk heel bevrijdend. Ik ben gewoon gaan schrijven over wat ik me herinnerde. Alles direct op papier. Daardoor voelde ik wel weer die enorme machteloosheid die ik als kind had gevoeld. Maar het was ook anders. Al schrijvende realiseerde ik me dat mijn ouders ook maar kinderen waren van hun tijd en stomme dingen deden omdat ze niet beter wisten. Het werd mijn verhaal in plaats van dat van hen, met mij als machteloze bijfiguur..."

Het hele interview met Manon lees je dit weekend in VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets ingrijpends meegemaakt en wil je daarover vertellen?

Stuur dan een berichtje

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.