Vrouw/Mama
1919202854
Mama

'Moet ik dat echt allemaal passen?' Shoppen met je puberzoon

Hester doet het niet vaak, winkelen met haar zoon. Hij is 16 en dan heb je wel wat beters te doen dan met je moeder van winkel naar winkel slenteren en wat kirren over kleuren en pasvormen. Als je 16 bent, hang je liever wat doelloos rond met vrienden. Maar hey; het is óf even twee keer per jaar de tanden op elkaar en mee met je moeder of volledig out of style chillen. Afgelopen vrijdag moest hij er weer aan geloven...

Ik generaliseer voor het gemak, want natuurlijk zijn er ook zat moeders die er echt een leuk uitje van maken met hun zoon. Gezellig samen een dagje Utrecht of Amsterdam doen bijvoorbeeld. En dat de zoon in kwestie dan ook mee zoekt naar leuke items om de kledingkast mee aan te vullen. Die van mij doet daar niet aan, maar ik gok dat onderstaande voor heel veel moeders van puberzonen zéér herkenbaar is.

Huh, wat zeg je?

Ik praatte de stiltes aan elkaar met wat leuke anekdotes en stelde wat vragen (want hoe gaat het nou op school en was de training gisteren leuk?), maar de zoon reageerde niet. De zoon was namelijk aan het snapchatten. Of whatsappen. Dus probeerde ik het gesprek daar op te gooien. "Wat Snapchat je zoal?" Ik werd ietwat vermoeid aangekeken. "Oh, niet zo veel hoor. Dan vraagt iemand bijvoorbeeld waar je blijft en dan 'snap' je dat." Aha. "Maarre…dan stuur je dus een foto van waar je bent ofzo?" "Of je stuurt een appje. Da's makkelijker." Tot zover het gesprek.

Dure merken

"Is Hilversum 't Gooi ofzo?" Ah een spontaan gesprek! Ik knikte. Ja, zijn school staat in 't Gooi. "Dat dacht ik al, zó kak allemaal. Echt iedereen heeft daar een Canada Goose. En de meisjes hebben állemaal een Louis Vuittontas. "Het werd natuurlijk met een doel gezegd. Als iedereen een Canada Goose heeft, wil hij er ook een. Maar €800 euro voor een jas uitgeven, dát gaat 'm niet worden. Gelukkig vonden we een alternatief. Ook een duur merk, maar praise the lord nog in de grootste kindermaat. Dikke winst, vanaf volgend jaar is het echt niet meer te betalen.

Honger

"Ik heb honger. HONGER!" Mijn zoon keek erbij alsof hij al maanden geen vast voedsel meer gezien had en op het punt stond om te vallen. Alsof we niet aan het winkelen waren, maar al weken met loodzware bepakking en een uitgemergelde kameel door de woestijn trokken. We hadden op dat moment één, ik herhaal: één winkel gehad. Hij kon niet meer. Bij het vooruitzicht aan een afsluitende lunch, klaarde zijn gezicht een beetje op. Er bleek licht aan het eind van de tunnel.

Moet ik ze allemaal passen?

Passen, dat is iets waar de puberzoon geen zin in had. Die van mij niet, tenminste. Maar ja, een beetje op de gok wat broeken aanschaffen, da's dan weer een beetje gek. Dus heb ik hem met zachte maar dwingende hand het pashokje in gedirigeerd, al waar na broek één de vermoeide vraag kwam: "Dan kunnen we die andere toch gewoon zo meenemen? Dat is toch dezelfde maat?" Zucht.

Vette schoenen

Mijn zoon loopt momenteel op sneakers met enorme luchtkamers. Leek mij destijds bij de aanschaf niet handig, ik bedoel; als dikke rubberen autobanden al lek gaan, dan gaan dit soort kwetsbare schoenen helemaal makkelijk lek. En het is natuurlijk ook weer niet zo dat zulke schoenen prima te betalen zijn, nee, voor die luchtkamers leg je €189 neer. Vinden pubers heel normaal. En met die kwetsbaarheid, viel het allemaal wel mee, bezwoer mijn zoon mij. Uiteraard stonden we nog geen maand later weer bij de sneakershop, met een lekke linkerschoen. Een lekke schoen.

Denk er even goed over na en laat de waanzin tot je doordringen. We kregen gelukkig nieuwe schoenen, maar die zijn buiten alle garantie om, ook weer lek. Hij kan er nog wel op lopen, ik vind het even best. "Weet je wat ik vette schoenen vind?" Ah. Ik word voorbereid op een nieuw paar loeidure schoenen waar iets raars mee kan gebeuren. Roesten ofzo. Of verkleuren. Of smelten. Maar dan heb je dus wel retehippe schoenen gehad. Ik besluit het te negeren. Pas als de lekke schoenen echt niet meer kunnen én de andere schoenen ook niet meer kunnen, praten we verder.

Anderhalf uur, stop de tijd

Binnen anderhalf uur was het voor elkaar. Twee truien, een vest, een jas, een joggingbroek en twee spijkerbroeken. Waar ik zelf in anderhalf uur doorgaans nog niet eens een beslissing heb genomen over een paar sokken, heeft mijn zijn kledingvoorraad weer een flinke boost gegeven. "Kunnen we dan nu wat gaan eten? Ik heb honger, ik denk dat ik een uitsmijter neem."

Doe maar schat, bestel jij maar een uitsmijter. Het was weer gezellig, ik heb genoten.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.