Vrouw/Opgebiecht
1919619716
Opgebiecht

Opgebiecht

’Door mijn geclaim ruïneerde ik onze vriendschap’

Onze moeders waren beste vriendinnen en het leek dan ook voorbestemd dat J. en ik dat ook zouden worden. Zij was ruim 1 toen ik geboren werd. Van meet af aan waren we onafscheidelijk: zij wist alles van mij, ik van haar. Ook droegen we dezelfde kleding en konden niet ophouden met lachen om onze grapjes. Kortom: we waren hartsvriendinnen.

Ik was altijd al een beetje een jaloersig kind. Onze hechte vriendschap was een voedingsbodem voor het monster; er was nooit ruimte voor een andere vriendin. Ik accepteerde dat simpelweg niet. Mijn moeder vertelde eens dat ik op 5-jarige leeftijd tussen J. en andere speelkameraadjes ging zitten in de zandbak. Speeltjes gooide ik ver weg, zodat de kinderen vanzelf zouden afdruipen. Zo jong en al zo geraffineerd…

Bioscoop

Ik kan me ook nog herinneren - we waren een jaar of 13 - dat we samen naar school fietsten en dat ze vertelde dat ze vrijdagavond met een meisje uit haar klas naar Titanic zou gaan. Stikjaloers was ik, en dus zei ik verontwaardigd dat ze mij al had beloofd om samen te gaan. Ik fietste boos weg. Diezelfde dag zegde ze de afspraak af en zaten wij die vrijdagavond saampjes in de bioscoop van Leonardo DiCaprio te genieten. Zo manipuleerde ik onze hele vriendschap bij elkaar.

En toen ging zij Communicatie studeren, op ruim een uur afstand van ’ons’ dorp. Ik zat het laatste jaar op de middelbare school uit. Want zo voelde dat echt: uitzitten. Ze belde me minimaal elke week om te vertellen over feestavonden in de kroeg, over weekendjes weg met haar dispuut, over studiegenoot S. met wie ze steeds meer optrok...

Signaal

Zelf had ik nul behoefte aan nieuwe vriendschappen. Ik ging weleens stappen met klasgenoten, maar dat waren heel kunstmatig gezellige avonden. Nooit werd het zoals met J. In het weekend probeerde ik zo veel mogelijk bij haar te logeren, maar werd dan alleen maar meer bevestigd in mijn vermoedens: onze levens pasten niet meer bij elkaar.

Ik besloot na mijn middelbare school krampachtig een kopie van ons vroegere leven in stand te houden; ik ging in dezelfde stad dezelfde studie doen en werd lid van ’haar’ studentenvereniging. En toen er in haar huis een kamer vrij kwam, hospiteerde ik. Maar tot mijn verbazing kreeg ik de kamer niet. Toen ik naar de reden vroeg, antwoordde ze kort: ’Mijn huisgenoten vinden dat jij, uhh, wíj teveel aan elkaar klitten…’ Dat signaal had ik moeten oppikken, maar negeerde ik vakkundig.

Relatie

Hoe meer afstand zij nam, hoe meer ik de neiging had om me aan haar vast te klampen. Dat ging ook na onze studie door; we verhuisden allebei naar Amsterdam. Zij kreeg een relatie, ik bleef single. Ik snapte niet waarom er ook maar iets hoefde te veranderen, belde haar bijna dagelijks, probeerde afspraken in te plannen, ging regelmatig (onaangekondigd) langs - alles om onze vriendschap te redden. Maar wat ik bestempelde als ’lieve gebaren’, werkte haar overduidelijk op haar zenuwen.

Toen ik haar een jaar geleden vroeg waarom ik haar nooit meer zag, en zei dat alles was veranderd toen zij een relatie kreeg, barstte de bom. ,,Dat heeft helemaal níets te maken met mijn relatie! Je moet me gewoon met rust gaan laten! Ik geef om je, maar ik krijg zo echt geen adem. Zorg alsjeblieft dat je een eigen leven krijgt!”, schreeuwde ze voordat ze de verbinding verbrak. Ik heb haar direct proberen terug te bellen, te appen... En toen daar geen reactie op kwam, heb ik een kaartje en bloemen gestuurd met excuses en de vraag of ze alsjeblieft weer contact wilde opnemen. Maar ik kreeg geen enkele reactie… Onze vriendschap is kapot en daarvoor is maar een iemand verantwoordelijk: ik.

Ziekelijk jaloers

Nu ik terugkijk op die 31 jaar (knipperlicht)vriendschap besef ik hoe ziekelijk jaloers ik was. En eigenlijk nog steeds ben. Die eigenschap kostte me mijn vriendschap met het mooiste mens op aarde, een vriendschap die ik nooit meer kan herstellen. Onze moeders hebben nog weleens wat lijmpogingen gedaan, maar die hebben niet mogen baten: J. is klaar met me, ik heb het voorgoed verknald. Had ik haar maar meer losgelaten…

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.