Vrouw/Seks & Relaties
1923579392
Seks & Relaties

Maartje zoekt een man, de column

Column 35: ’Wat een kletskous, na een uur of twee was ik het spuugzat’

Peter blijft maar kwekken. En een vraag aan Maartje stellen: ho maar.

Peter blijft maar kwekken. En een vraag aan Maartje stellen: ho maar.

Maartje is 33 en woont samen met haar 6-jarige dochtertje in Amsterdam. Na een relatie van tien jaar is ze nu al best een poos single. En zelfs met aardig wat ’date-ervaring’ op zak blijven mannen en de datingwereld haar verbazen. Bij VROUW deelt Maartje wekelijks haar meest bizarre avonturen.

Peter blijft maar kwekken. En een vraag aan Maartje stellen: ho maar.

Peter blijft maar kwekken. En een vraag aan Maartje stellen: ho maar.

Ze zeggen wat van vrouwen, maar ik doe graag ook even een mondje open over de andere sekse. Vraag me niet hoe, maar ik ben onlangs op date beland met Peter Praatgraag en het enige wat ik na een uur dacht is: Waar zit die stopknop dannnn?

Bumble Babbelbox

We waren een match op Bumble en wisselden na wat dagen contact telefoonnummers uit. Over de app was het allemaal nog hartstikke gezellig. Eindelijk eens niet zo’n player die non stop afwezig, offline en kortaf is, maar juist eentje die geboeid is en het gesprek gaande houdt. En precies dat bleek het grootste probleem tijdens mijn eerste (en laatste) ontmoeting met de Bumble babbelbox.

We gingen een lunchen. Mijn fout echt, want bij een drankje had ik veel eerder weg kunnen sneaken. Nu moest ik de hele rit uitzitten en, mijn pech, de bediening was die dag ook nog eens traag als dikke stront.

Spraakwaterval zonder stopknop

Ik geloof dat ik hem niet eens zo’n spannende vraag had gesteld. Waarschijnlijk iets als: hoe was je dag?, maar ik stond ineens onder Peters ijskoude spraakwaterval. Alle misère passeerde de revue. Zijn achterlijke collega’s, zijn oplichter van een huurbaas en uiteraard, ’de ex’. Het zat hem kennelijk allemaal vrij hoog, want de waterval kletterde maar door. Of beter gezegd: zijn monoloog. Ik had er niet opgelet, maar blijkbaar had hij net een spraakwatertje besteld; hij ratelde aan één stuk door zonder te checken of het me überhaupt een drol interesseerde. De man had verhalen en die moesten eruit. Hij nam niet eens adempauze.

White noise geworden

Mijn hemel, hoe was ik hier nu weer verzeild geraakt? En hoe kon ik hem in vredesnaam de mond snoeren? De hint van het drie keer naar het toilet gaan, vatte hij helaas niet op als een stopwoordje. Sterker nog: in mijn afwezigheid had hij doodleuk nog een bijgerecht besteld. Had ik weer. In mijn hoofd ging ik mijn to do-lijst af en schoten me allerlei werkgerelateerde ideeën te binnen. Op een gegeven moment stopte ik zelfs met knikken en begon maar met wegkijken. Zijn verhalen waren white noise geworden en ik wilde deze kletskous op geen enkele manier nog stimuleren om door te praten. ASMR Peter. Gaap!

Klaar nu

Maar ik was zijn therapeut en hij voelde zich eindelijk gehoord. Na een uur of twee was ik het spuugzat en maakte ik het meest asociale maar broodnodige gebaar: ik dronk mijn cola leeg, zette het glas met een klap op tafel, stond op en trok mijn jas aan. „Zullen we gaan?!” Het kon me werkelijk geen malle moer schelen dat hij nog een schaal friet en driekwart bier voor zijn neus had staan. Zijn tijd zat erop en ik snakte naar stilte en frisse lucht. Met tegenzin rekende de praatjesmaker af.

Stilte retraite

„Tweeënhalf uur van mijn leven weg, die ik niet meer terug krijg, verdomme! „Weet je wat iets voor jou zou zijn”, zei ik lekker loslippig bij het afscheid, dat ook weer drie keer te lang duurde. „Een stilte retraite. Gaat je echt helpen om dingen een plekje te geven. Ik had me mateloos geïrriteerd aan Peters live ’podcast’, maar was vooral boos op mezelf. Hoe was ik hier nu weer in beland en waarom trap ik niet eerder op de verbale rem?

Lam geluld

Zodra ik in de auto stapte, belde ik mijn beste vriendin om haar honderduit te vertellen over praatgrage Peter. Ik lulde haar de oren van haar hoofd over hoe verschrikkelijk het was geweest om na een kwartier te constateren dat ik nu op mijn beurt een eenrichtingsstraat ingeslagen was. Net op tijd realiseerde ik me mijn gespreksnarcisme en gooide ik die: „En hoe was jouw dag?” erin, zodat ook zij haar hart kon luchten. Ik schijn goed te kunnen luisteren, maar wellicht moet ik er voortaan ook een verdienmodelletje aan koppelen. Volledig lamgeluld plofte ik die avond in mijn kussen. Oortjes in, witte ruis aan (waar zijn Peters slaapverwekkende stories als je ze nodig hebt?), op naar dromenland.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.