Vrouw/Columns & Opinie
1926061272
Columns & Opinie

Columns & Opinie

Deel 9: ’Er zal maar iets mis zijn met de baby’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf, zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 9: 20 weken.

De coronapaniek zwelt aan. Het kabinet kondigt nieuwe maatregelen af. Ook wij moeten anticiperen. En toch staat deze week iets anders op de agenda wat veel belangrijker voor ons is: de twintigwekenecho. De zwangerschap is immers halverwege.

Een week eerder hebben we een afspraak bij de verloskundige. Of we de aankomende echo spannend vinden. Ik zit met een mond vol tanden. Uhmmm… ja. Nee. Weet ik het. Eigenlijk helemaal niet zo mee beziggehouden. Vooral leuk. We kunnen de baby weer zien. Daar kijk ik naar uit. Hmmm. Ze vertelt wat tijdens de echo allemaal gecheckt gaat worden.

Onprettige ontdekkingen

Vanaf dat moment heb ik plots wel een antwoord op haar vraag. Ja, ik vind het spannend. Dit is dan toch het moment dat veel wordt gecontroleerd. Het zal je maar gebeuren dat blijkt dat er iets mis is met de baby. Wat dan. Je hoort wel eens dat tijdens de twintigwekenecho onprettige ontdekkingen worden gedaan. Waar je nooit iets over hoort is de NIPT, de niet-invasieve prenatale test. Of over de vruchtwaterpunctie of vlokkentest. Althans ik niet. En dan heb ik het over een ’slechte’ NIPT.

Op VROUW deden vier jaar geleden twee vrouwen hun verhaal. Zij namen het heftige besluit de zwangerschap af te breken nadat bleek dat ze een kindje met down verwachtten. Ze deelden het verhaal om dit bespreekbaar te maken.

Bij ons is het resultaat van de NIPT goed. Gelukkig. We kunnen gewoon vooruit blijven kijken. Ik kan gewoon op dinsdagavonden blijven voorlezen („de baby heeft inmiddels de grootte van een peen”). En we kunnen samen door de regen naar de twintigwekenecho fietsen.

Zeker geen klompvoeten

Alles wordt gecontroleerd. De vorm van het hoofdje. De hersenen. Het achtje in de hersens. Zodra het iets langer duurt, voel ik het in mijn buik. Het zal toch niet. „Ook goed.” Fijn. We kunnen door. De ogen. De bovenlip. Het hoofdje iets groter dan gemiddeld. En smaller. „Die lijkt meer op die van de papa”, hoor ik de echoscopiste zeggen. Aha. De armen, handen, vingers. De longen, het hartje. De ruggengraat. Nieren en maag.

En dan moeten we wegkijken, want we willen het geslacht van de baby niet weten. Genitaliën goed. De benen. Ieder botje wordt gecheckt. De voeten. Dan duurt het weer even. „Zeker geen klompvoeten.” Alles blijkt in orde. De spanning kan na ruim 50 minuten plaatsmaken voor ontspanning.

Ouders

Als ik mijn ouders een dag later vertel hoe de echo er aan toegaat, zijn ze verbaasd. „Bij jou hebben we één echo gehad, omdat we een tweeling in de familie hadden. Het was in een paar minuten klaar. en bij je zusje hadden we niet eens een echo”, herinnert m’n moeder zich. Mijn vader beaamt: „En met een hoorn op je moeders buik kon ik naar je hartje luisteren.” Wow, dat beeld van mijn ouders kende ik niet. Wat ontzettend lief.

Zo’n 37 jaar geleden zaten zij precies in hetzelfde schuitje. En toch was het een tikkeltje anders. Mijn vader was nog geen 30, mijn moeder pas 24. Ze kenden elkaar nog geen jaar. Mijn moeder woonde slechts een paar maanden in Nederland. Ik zie ze bij de echo zitten. De blijdschap. Mijn vader die voor het eerst naar mijn hartje luistert. Het ontroert me. Meer dan anders. Hebben de hormonen dan toch vat op mij gekregen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.