Nieuws/Vrouw
1934927592
Vrouw

Meggy verloor haar dochtertje: Het was dus geen griepje

Meggy Drost (47) en Lennard Blok (45) verloren afgelopen februari hun dochtertje (20 maanden) aan hersenvliesontsteking. 'Het griepje', zoals de artsen aanvankelijk dachten, bleek dodelijk.

"Tot mijn 44e was ik vrijgezel. Ik kwam de juiste niet tegen. Ik realiseerde me dat kinderen krijgen er niet meer in zat. Tijdens een avondje uit met een vriendin ontmoette ik Lennard, gescheiden en vader van Simme en Meggy. Het klikte meteen. Na drie dates wisselden we onze eerste kus uit. Hij was de man op wie ik had gewacht.

Griep

Na een maand of vier overviel Len mij met de vraag of ik een kind zou willen. Zes weken later was ik zwanger! Na 42 weken was Sammie er. Begin februari kreeg ze griep. Ze kon niet tegen licht en had last van haar beentjes. De waarnemend huisarts onderzocht haar en bevestigde dat ze griep had.

Later belde ze terug. 'Doe toch maar een check in het ziekenhuis voor hersenvliesontsteking.' Sammie bleek aan één kant een oorontsteking te hebben, maar het was geen hersenvliesontsteking. Ze kreeg geen antibiotica, maar diclofenac en knapte op.

Hersenvliesontsteking

Een week later haalde ik haar met hoge koorts uit bed. Het voelde niet goed. We konden meteen terecht bij onze huisarts. Hij keek naar haar en zei: 'Het is griep.' Ik vroeg of hij haar oren wilde controleren maar daar was niets mee aan de hand. 'Is het geen hersenvliesontsteking?' vroeg ik.

'Nee, dat zie ik vanaf hier al', antwoordde hij. Ik was blij, maar nog steeds ongerust over wat het dan wel was. Sammie knapte weer op, was koortsvrij, at, dronk en ging een klein stukje lopen.

Rode puntjes

Opeens zakte ze door haar beentjes, maar ze herstelde meteen weer. We checkten de rode puntjes en symptomen op internet, maar omdat de koorts weg was, waren we min of meer gerustgesteld.

Om half zes in de ochtend werd Sammie huilend wakker. Ze gloeide, kreunde en haar ademhaling was geforceerd. Het voelde niet goed. Ik had het gevoel die overbezorgde moeder te zijn, omdat ik wéér bij de huisarts zat.

Zonder urgentie

Hij onderzocht haar en vond Sammie matig ziek en de puntjes enigszins 'wegdrukbaar'. Toch wilde ik per se naar het ziekenhuis. De huisarts meldde Sammie aan, maar zonder urgentie, bleek achteraf.

Bij de receptie moest ik wachten. Opeens maakte Sammie oergeluiden. Ze klemde zich aan mij vast, schoot in een kramp, werd stijf en rolde met haar ogen. Ik begon te schreeuwen en rende door de klapdeuren achter een arts aan tot we in een behandelkamer terechtkwamen. Daar ging Sammie direct aan het infuus."

Lees het hele interview met Meggy in VROUW Magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.