Vrouw/Columns & Opinie
1938894649
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Die miskramen blijven pijn doen: dromen die uit elkaar spatten’

Hester kreeg meerdere miskramen: „Het overkwam me de afgelopen twee jaar drie keer.”

Hester kreeg meerdere miskramen: „Het overkwam me de afgelopen twee jaar drie keer.”

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over het bericht dat er maar nauwelijks aandacht is voor het verdriet rondom miskramen, zo is gebleken uit een analyse van The Lancet. En dat terwijl het wereldwijd 23 miljoen keer per jaar voorkomt. ’We mogen een miskraam meer als een echt verlies gaan zien.’

Hester kreeg meerdere miskramen: „Het overkwam me de afgelopen twee jaar drie keer.”

Hester kreeg meerdere miskramen: „Het overkwam me de afgelopen twee jaar drie keer.”

Zo werkt het niet

Het overkwam me de afgelopen twee jaar drie keer. Als ik er over vertel of er over schrijf, meld ik vrijwel altijd mijn leeftijd (43) erbij, alsof het mijn eigen schuld is en ik daardoor ook minder recht heb op het verdriet. Had ik maar niet zo lang moeten wachten. Oh en ik heb al drie kinderen, dus waar zeur ik over. ’Count your blessings’, doen mensen de pijn goed bedoeld af. Maar zo werkt het niet.

Een stil hartje

Het heeft behoorlijke impact gehad. De eerste keer zagen we niet aankomen: ik was in één keer zwanger geraakt en testte op mijn verjaardag positief. Hoeveel meer meant to be wilden we het hebben? Het stille hartje op het echoscherm kwam als een donderslag. Maar de tweede miskraam hakte er pas écht in. Dit keer voelde ik zelf dat het mis was. Ik belde de verloskundige of ik alsjeblieft mocht komen. Ze probeerde me vergeefs gerust te stellen, maar ik had gelijk.

Het leven ging verder

Mijn vriend zat op dat moment in Frankrijk. Dit keer was er even niemand bij wie ik direct in elkaar kon storten. Ik reed direct vanaf de verloskundige naar mijn ex, de vader van mijn twee oudste kinderen. Hij vloekte met mij mee en ik huilde in zijn armen. Die avond kwam mijn moeder me troosten, samen met mijn twee beste vrienden. Mijn broer stond onaangekondigd op de stoep voor een knuffel en mijn vriend kwam terugvliegen voor steun en een schouder. Ik werd gecuretteerd en het leven ging verder.

Klaar mee

Een half jaar later was ik opnieuw zwanger en ging het opnieuw mis. Dit keer geen kaarten. Geen bloemen. Hoe anders was dat die eerste keer. Een enkeling vroeg ernaar: ’Je zult er nu wel klaar mee zijn?’ Ik durfde niet te zeggen dat ik nog steeds dat vierde kind wilde. Een vierde miskraam, zou ik bedoelen. Waar was ik mee bezig? ’Ja, ik ben er wel klaar mee’, antwoordde ik dan maar. Je zag ze opgelucht kijken.

Echo’s op social media

Ik ben er ook klaar mee – doodsbang het nog eens mee te moeten maken. De pijn is niet weg. Nog vrijwel dagelijks word ik met het verdriet geconfronteerd. Moet je er eens op letten hoeveel echo’s er op social media voorbijkomen. Zo hoort het ook, begrijp me goed - echo’s zijn prachtig. Maar ik begin al te hyperventileren als ik zo’n scherm, waar ieder moment die eerste beelden op kunnen verschijnen, zie. Ik weet wat er óók in beeld kan komen; een uit elkaar gespatte droom.

Niet compleet

Een paar weken terug liep ik door de Hema, langs de nieuwe collectie rompertjes in de allerkleinste maten. Dan is daar weer dat verdriet; ik wil alles kopen en er zo’n mooi lijfje in zien. Het verdriet was er ook toen we besloten onze prachtige kinderwagen op Marktplaats te zetten. Het is een raar gevoel van niet compleet zijn, terwijl ik alles heb wat mijn hartje begeert. Maar van deze drie zwangerschappen heb ik ook zo gehouden. Alleen van vasthouden kwam het nooit.

Het is lastig erover te beginnen, dat snap ik. ’Hey hoe is het met je miskraamverdriet’, is nou niet bepaald een sfeerverhogend praatje en ergens ook eng, want wat als zo’n vrouw ineens hysterisch begint te huilen? Dus wordt het nooit meer gevraagd en dat doet pijn. Je leert de mensen om je heen kennen in zo’n tijd. Van wie je het niet verwacht krijg je het allermooiste kaartje en van wie je het mag verwachten niets. Dat is hard, maar wel verhelderend.

Meer aandacht

Een miskraam is een echt verlies, van een droom, van een verwachting, van het allermooiste dat je gehoopt had. Dat er geen uitvaart aan te pas komt, wil niet zeggen dat er geen rouwproces bij hoort. Een beetje meer aandacht van zowel professionals als omstanders kan een wereld van verschil maken. Het neemt het verdriet niet weg, maar zorgt dat het er mag zijn.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.