Vrouw/Columns & Opinie
1950492743
Columns & Opinie

Columns & Opinie

Miriam (53): ’Mijn dochter was zwanger en ik barstte in tranen uit’

’Het leek mij verschrikkelijk om mijn zwangere dochter niet dagelijks of wekelijks te zien.’

’Het leek mij verschrikkelijk om mijn zwangere dochter niet dagelijks of wekelijks te zien.’

Ben je al oma? Journalist Miriam Mars (53) krijgt deze vraag wel eens te horen. Haar dochter woont niet om de hoek, waardoor het Miriam afschuwelijk leek om ver weg van haar zwangere dochter te zijn.

’Het leek mij verschrikkelijk om mijn zwangere dochter niet dagelijks of wekelijks te zien.’

’Het leek mij verschrikkelijk om mijn zwangere dochter niet dagelijks of wekelijks te zien.’

Ik vond het altijd een pijnlijke vraag. De vraag; ‘of ik al oma was’. Niet omdat ik - 53 - mezelf te jong achtte om al oma te zijn of omdat ik het een impertinente vraag vond, misschien kon mijn dochter (31) wel niet zwanger worden, maar meer om het idee dat wanneer ze ooit zwanger zou zijn mij dat angst inboezemde.

Ze woont ver weg. In Dubai. Het leek mij verschrikkelijk om mijn zwangere dochter niet dagelijks of wekelijks te zien. Het idee dat ik nooit mee naar controles kon, haar buikje niet zou zien groeien, niet voor haar kon zorgen als ze ziek, zwak of misselijk was, leek mij afschuwelijk.

Zwanger

Begin dit jaar face timede ze mij. Ik had niets in de gaten, we face timen wel vaker, maar vond haar vraag om tegelijkertijd een filmpje dat ze naar mij stuurde te bekijken vreemd. Tot mijn grote vreugde, maar nog grotere verbazing zag ik hoe mijn kind op een behandeltafel lag en hoorde ik ineens een hartje kloppen.

Ze was zwanger. Ik barstte, heel cliché, in tranen uit. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik wist ook niet goed hoe ik mij moest voelen? Blij? Onthutst? Boos? Verrukt? De dagen daarna gingen als in een roes voorbij. Natuurlijk kon ik het eerste de beste vliegtuig pakken en naar haar toevliegen. Er was alleen een groot probleem. ’Coroon’. Dat k@#tvirus zorgde ervoor dat het vrijwel niet te doen was om binnen 24 uur bij haar te zijn. Ook een ander probleem stond tussen haar zwangerschap en mij in. Werk. Zij had het razend druk als senior consultant, ik had énorm veel deadlines. Die twee factoren maakten het onmogelijk om mijn dochter te bezoeken op korte termijn.

Kotsmisselijk

Dat waar ik het meest voor vreesde gebeurde ook. Ze werd ziek. Wekenlang was ze kots- en kotsmisselijk. Elke keer verzekerde ze mij dat ze ik echt niets voor haar kon doen. Ik kon niet anders dan haar simpelweg te geloven.

Er gebeurde iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Mijn dochter en ik hebben jarenlang geen contact met elkaar gehad. Het contact herstelde, maar bleef op sommige momenten broos. Misschien zat daar ook mijn angst wel. Dat dat broze contact brozer werd. Niets bleek minder waar. Naarmate haar zwangerschap vorderde en ik dagelijks bedolven werd onder kleine updates en na elke controle een filmpje van haar echo toegestuurd kreeg, veranderde er iets.

Trotse oma

Steeds vaker stelde zij mij vragen hoe zij was als baby. Hoe mijn zwangerschap van haar was verlopen. Ze betrok mij op zo’n lieve manier bij haar zwangerschap dat ik langzaam maar zeker een gelukkige, aankomende oma werd van haar ongeboren kind.

Afgelopen vrijdag haalde ik mijn zeven en een half maanden zwangere dochter die voor een paar daagjes in Nederland was op van Schiphol. Nerveus en mijn tranen wegslikkend stond ik in afwachting van haar komst in de aankomsthal. De deuren gingen open. Daar was ze. Mijn prachtig stralende hoogzwangere dochter liep op mij af. Een paar seconden lang hielden we elkaar stevig vast. Het duurde hooguit zes, zeven seconden voor ik eraan gewend was dat mijn dochter overduidelijk zwanger was. In verwachting van mijn eerste kleinkind. Deze oma woont misschien duizenden kilometers ver weg maar meer oma dan dit kan mijn kleinkind niet krijgen.

Als mensen nu aan mij vragen of ik al oma ben? Die vraag boezemt mij niet langer angst in. ‘Bijna’ zal deze trotse oma antwoorden. En ik kan niet wachten tot ik die kleine in mijn armen heb.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.