Vrouw/Columns & Opinie
1959841574
Columns & Opinie

Marjolein revalideert

Deel 9: ’Klaar met dat zaniken, het wordt vanzelf weer lente!’

Mensen die corona hebben gehad, klagen veelal over kortademigheid en gebrek aan conditie. VROUW-collega Marjolein Hurkmans herkent dat. Haar longschade werd weliswaar veroorzaakt door longkanker, maar onder de streep blijft het resultaat hetzelfde. Bij een fysiotherapeut gespecialiseerd in COPD probeert ze haar conditie op te vijzelen. Maar deze week is ze er helemaal klaar mee.

Mag ik even zeuren? Ik zit hier aan mijn bureau, drink sinas en heb net bedacht dat ik niet moet vergeten topcoat te kopen voor mijn nagels. Ik ga een weekendje weg. Naar een waddeneiland. En nou ja, toen ik het boekte, zou alles rond deze datum weer open zijn.

Maar nu puntje bij paaltje komt, is alles nog dicht. Wat doe je dan, zo’n weekend lang? Een fikse duinwandeling maken? Kan niet hè. Ik heb de conditie van een naaktslak waar net zout over is gestrooid. Dus ga ik gewoon heel uitgebreid mijn nagels lakken. En misschien heb ik nog wel ergens zo’n zakje liggen met een masker. Mag ik even zeuren? Nee, dat mag ik niet.

Het is zo koud

Mag ik even klagen? Het is buiten koud en het waait zo hard dat ik mijn kerstkrans van de gevel moest halen. Ja, het is eind januari, dat weet ik ook wel. Maar ik dacht: ik laat hem gewoon hangen tot de lockdown voorbij is; een beetje licht in donkere dagen.

Dat hebben we dus niet gered. Want de regering heeft de regels vooralsnog niet versoepeld, alleen verzwaard. Ineens mogen we ook niet meer naar buiten na 21.00 uur. Ik heb de boot terug vanaf het waddeneiland op zondag om moeten boeken, anders zouden we meteen op de eerste de beste dag al in overtreding zijn geweest.

En ondertussen giert de wind om het huis en zijn mijn vingers verstijfd van de kou. Of van de immunotherapie, dat kan ook. Ik heb inmiddels 23 kuren met Durvalumab achter de kiezen en daar komen kwaaltjes van. Een lotgenoot heeft er diabetes door ontwikkeld en moet iedere dag insuline spuiten, een ander die ik ken heeft inmiddels reuma. Ik heb koude handen. Mag ik even klagen? Nee, dat mag ik niet.

En er is niks op tv

Mag ik even mopperen? Er blijft ons weinig over dan televisie kijken. Ik was verslingderd aan Prince Charming. Ik hoopte zo dat hij en Ferdi... En toen koos hij Marnix. Nou ja jongen, dacht ik nog, als je maar gelukkig wordt.

Maar de preview van volgende week belooft weinig goeds: een schuldbewuste Marnix, een prins met een gebroken hart. Hè bah. Ik heb nou ineens ook een hard hoofd in een gelukkig eind goed, al goed voor mijn andere favoriete setje: Danny en Rein uit Married at First Sight. Jeetje, wat gun ik het die jongens. Zo’n leuk stel...

Ik weet waar Rein woont, ik herkende de straat op televisie. Ik moet me inhouden om niet stalkerig voor de deur te gaan staan posten of Danny er nog over de vloer komt. Maar de geruchten gaan... En na Marnix en Marvin... En dan ben ik ook nog door het eerste seizoen van Bridgerton heen.

Ik ben klaar met het taarten bakken, er is niks meer op tv en mijn man heeft de nachtelijke wandelingen met de hond geclaimd. „William is zo eenzaam,” zegt mijn zoon. „Zijn hele familie zit in Egypte en hij kan er niet heen omdat hij in Delft studeert. Hij woont in een kamer van 2 bij 2, volgt de colleges online en is helemaal alleen... Ik app iedere avond met hem om hem moed in te praten.” Mag ik mopperen? Nee, dat mag ik niet.

Ik ben gesloopt

Mag ik even zaniken? Ik ben zo klaar met die fysiotherapie. Ik heb niet het gevoel dat het er iets beter van wordt. Ik hijg nog steeds als een molenpaard als ik de trap oploop. Die tien minuten op de roeimachine vind ik de hel. Gesloopt ben ik! Stagiair Bram nam een conditietest af. Resultaat: slecht. Daar doe je het dan allemaal voor, voor het rapportcijfer ’slecht’.

Tijdens een van mijn chemo’s lag W. in het bed naast me. We hadden dezelfde diagnose. W. is er niet meer. Ik vertelde aan de vader van een van mijn dochters vrienden over mijn ziekte. Hij kreeg corona. We hebben zijn uitvaart online gevolgd.

„Eigenlijk is het heel goed nieuws,” zegt stagiair Bram. „Bij de vorige test was de uitslag ’zeer slecht’. Dit is echt een verbetering.” Als ik naar huis loop door het park, zie ik ineens een narcis.

Mag ik even zaniken? Nee, dat mag ik niet. Want ik leef en ik adem. En door. Het wordt vanzelf weer lente.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.