Vrouw/Seks & Relaties
1963743022
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 89: ’Met zachte dwang duwt hij mijn benen uit elkaar’

„Zijn vinger tikt zachtjes tegen mijn slipje aan op zoek naar gevoelige plekjes daaronder. Ik hef mijn heupen op zodat hij mijn slipje uit kan trekken.”

„Zijn vinger tikt zachtjes tegen mijn slipje aan op zoek naar gevoelige plekjes daaronder. Ik hef mijn heupen op zodat hij mijn slipje uit kan trekken.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„Zijn vinger tikt zachtjes tegen mijn slipje aan op zoek naar gevoelige plekjes daaronder. Ik hef mijn heupen op zodat hij mijn slipje uit kan trekken.”

„Zijn vinger tikt zachtjes tegen mijn slipje aan op zoek naar gevoelige plekjes daaronder. Ik hef mijn heupen op zodat hij mijn slipje uit kan trekken.”

„Krijg ik korting als jullie ook mijn ontslagzaak regelen”, vraag ik aan de stagiaire van het advocatenkantoor. Hij kijkt me serieus aan. „Dat heb ik nog niet aan de hand gehad. Als u wil, kan ik dat navragen.” „Heel graag”, knik ik.

Het was een grapje, maar als ik beide zaken bij een advocatenkantoor kan afhandelen is dat misschien wel handig. Ik heb nu een afspraak met een echtscheidingsadvocaat. Ik had het liever nog even uitgesteld, maar de druk vanuit Bas werd te groot.

„Danny”, zegt hij terwijl hij me afwezig een hand schudt en de deur openhoudt. Hij is zeker twee koppen kleiner dan ik. Zijn vettige haar valt in een steeds groter wordende middenscheiding uiteen en op zijn goedkope pak zit een vlek. Ik kijk rond. Op het bureau staat een oude PC omgeven door stapels papier, familiefoto’s en een asbak met afgekauwde stukken zoethout. Ik gruwel inwendig. Dit is echt heel wat anders dan het gestylde bureau van Lara. Behalve de uurpijs. Die is nagenoeg hetzelfde.

Uitkopen

„Ik heb de stukken van confrère Aerts gekregen.” Het duurt even voor ik begrijp dat hij daar Lara mee bedoelt. „Deze scheiding loopt al even”, gaat hij verder. Hij vraagt niet; hij constateert. „We willen het goed regelen voor de kinderen.” „Juist ja, juist ja”, mompelt hij. „Misschien is het dan juist goed om wat haast te maken. Hoe langer het duurt, hoe meer onderwerpen ex-genoten verzinnen om elkaar op dwars te zitten.”

Ik wil zeggen dat dat bij ons absoluut niet het geval is, maar doe er het zwijgen toe. Danny lijkt niet geboeid door mijn aanwezigheid of in mijn mening. „En nu gaat u hem uitkopen.” „Nou nee”, antwoord ik. „Ik ben hier voor advies. Is het slim om hem uit te kopen?”

Hij doet zijn mond even open en sluit hem dan en pakt de stapel papieren weer: „Ach ja, wie zal het zeggen. Voor de een is het slim; voor de ander is het dom. Wilt u er blijven wonen?” „Ja, heel graag, maar dat wil nog niet zeggen dat ik hem uit wil kopen. Ik wil er samen met mijn man blijven wonen.” Voor het eerst kijkt hij me aan. „Maar u wilt toch scheiden?”

Ik knik. „En uw man wil het huis verkopen?” Ik knik weer. „Dus u gaat hem uitkopen”, besluit hij. „Ik stuur u een voorstel brief. Voor uw arbeidszaak kunt u bij mijn confrère Yvonne de Jong terecht. Haar secretaris maakt een afspraak met u. En u krijgt geen korting. We zijn hier niet op de markt.” Hij staat weer op en houdt de deur voor me open. „Goedemiddag.”

Leeg huis

Ik denk thuis te komen in een leeg huis, Bas is naar het werk en de kinderen zijn weer naar school. Met frisse tegenzin zoals iedere vijfdeklasser na de vakantie. Maar dat valt tegen. Lente is thuis. Ik hoor muziek uit haar kamer komen. Ze ligt op bed met haar telefoon.

Verstoord kijkt ze me aan. „Ben je nu al thuis?” „Ja, uitval”, antwoordt ze zonder op te kijken van het scherm. „Moet je nog terug?” Ze schudt haar hoofd. „Ga je dan mee boodschappen doen?” „Ik heb huiswerk”, zegt ze kribbig.

Ik trek me terug en app naar Samuel. „Dochter nu al thuis en straalchagrijnig. Hoe is jouw eerste schooldag?” Ik krijg een smiley terug. „Sem kwam met moeite uit zijn bed. Ben blij dat ik nu op het werk ben.” „Kunnen we nog iets afspreken”, vraag ik.

„We zouden toch niet meer afspreken als de kinderen thuis zijn?” Ik stuur een engeltje terug. „We hoeven niet thuis af te spreken….”

Hotelsuite

Niet veel later zitten we in de suite van een hotel. De bank waarop we zitten is diep en comfortabel. Ik trap mijn pumps uit, trek mijn benen op en leg ze op zijn schoot. Samuel slaat zijn arm er omheen. „Wat zijn ze heerlijk lang.” „Om je beter vast te klemmen.” „En zo mooi bruin.” „Speciaal voor jou.”

„En zo heerlijk glad.” Hij streelt over de volle lengte van mijn been. „Dan glij je beter”, fluister ik. Ik sluit mijn ogen en leun genietend achterover. Zijn knedende handen werken zich een weg naar boven: via mijn kuiten gaat hij naar mijn knieholte. Een kleine stop. Hij krast met zijn nagels. Ik huiver van genot.

Met zachte dwang duwt hij mijn benen uit elkaar. Zijn vinger tikt zachtjes tegen mijn slipje aan op zoek naar gevoelige plekjes daaronder. Ik hef mijn heupen op zodat hij mijn slipje uit kan trekken.

En terwijl ik dat doe, voel ik het opkomen: het is alsof mijn lijf eerst versteend om meteen daarna te worden losgelaten in een groot vuur. Het vlamt op van mijn warme kruis, rug, buik, oksels en tenslotte mijn hoofd: „He, je gloeit helemaal”, zegt Samuel. „Gaat het?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.